PG 45, col. 209
sos
pE ArltA.
μενον δὲ φθείρεσθαι· καὶ ζῇν μὲν πάντα, μὴ πάντα
δὲ εἶναι ζῶα. Διακρίνουσι μὲν γὰρ ἀπὸ τῶν ἀψύχων
τὰ φυτὰ τῷ αὐξάνεσθαι καὶ τρέφεσθαι, τουτέστι τῇ
θρεπτικῇ καὶ φυσικῇ δυνάμει· τὰ δὲ ἄλλα ζῶα ἀπὸ
τῶν φυτῶν τῇ αἰσθήσει·· τὰ δὲ λογικὰ ἀπὸ τῶν ἀλό-
γων τῷ λογικῷ. Καὶ οὕτω πάντα ζῆν λέγοντες, δια-
στέλλουσι τὴν ἑκάστου φύσιν. Ζῇν οὖν λέγουσι καὶ τὰ
πάντα ἄψυχα ἐκτικὴν ζωὴν, καθὸ συνέχεται ὑπὸ τῆς
τοῦ παντὸς ψυχῆς, εἰς τὸ εἶναι μόνον, καὶ μὴ δια-
λύεσθαι. Ταύτην δὲ εἶναι τὴν ψυχὴν τὴν διακυβερ-
νῶσαν τὸ πᾶν, καὶ τὴν τὰς μερικὰς ψυχὰς τὰς πρό-
τερον παρὰ τοῦ δημιουργοῦ γενομένας ἐπιπέμπου-
σαν· δηλαδὴ αὐτοῦ τοῦ δημιουργοῦ καὶ νόμους αὐτῇ
δεδωκότος, καθὼς διεξάγειν ὀφείλει τοῦτο τὸ πᾶν, οὕς universa regit, et moderatur, quæque particulares
καὶ εἰμαρμένην καλεῖ, καὶ χορηγοῦντος δύναμιν aimas prius ab opifice summo creatas immittit:
ἀρκοῦσαν διέπειν ἡμᾶς. Εἰρηται δὲ ταῦτα καὶ ἐν
τοῖς περὶ εἰμαρμένης. Κοινῇ μὲν οὖν πάντες βλληνες
οἱ τὴν ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφηνάμενοι, τὴν μετενσω-
μάτωσιν δογματίζουσι· διαφέρονται δὲ περὶ τὰ εἰδη
τῶν ψυχῶν. Οἱ μὲν γὰρ ἔν εἶδος τὸ λογικὸν εἶναι λέ-
γουσι· τοῦτο δὲ καὶ εἰς φυτὰ, καὶ εἰς τὰ τῶν ἀλόγων
σώματα μεταβαίνειν. Οἱ μὲν γὰρ κατά τινας ῥητὰς
χρόνων περιόδους· οἱ δὲ ὡς ἔτυχεν· ἄλλοι δὲ οὐχ ἔν
εἶδος ψυχῶν, ἀλλὰ δύο, λογικόν τε καὶ ἄλογον· τινὲς
δὲ πολλὰ τοσαῦτα, ὅσα τῶν ζώων τὰ εἴδη· μάλιστα
δὲ οἱ ἀπὸ Πλάτωνος, τὰς μὲν θυμικὰς, τὰς δὲ ὀργί-
λους καὶ ἀρπακτικὰς ψυχὰς, λύκων καὶ λεόντων σώ-
ματα μεταμφιέννυσθαι· τὰς δὲ περὶ τὴν ἀκολασίαν
ἡσχολημένας, ὄνων καὶ τῶν τοιούττων ἀναλαμβάνειν ,ν non unam tantum speciem animarum, sed duas
σώματα· οἱ μὲν κυρίως ἤκουσαν τοὺς λέοντας καὶ statuunt, rationis participem, et ejus expertem.
τοὺς λύκους καὶ τοὺς ὄνους· οἱ δὲ τροπιικῶς αὐτὸν
εἰρηκέναι διέγνωσαν, τὰ ἤθη διὰ τῶν ζώων ἐμφαί-
νοντα. Κρόνιος μὲν γὰρ ἐν τῷ Παλιγγενεσίας, οὕτω
μὲν καλεῖ τὴν μετενσωμάτωσιν, λογικὰς πάσας εἶναι
βούλεται· ὀμοίως δὲ καὶ Θεόδωρος ὁ Πλατωνικὸς, ἐν
τῷ, ὅτι ψυχὴ πάτα τὰ εῖδη ἐστὶ, καὶ Πορφύριος
ὀμοίως· Ἰάμβλιιχος δὲ τὴν ἐναντίαν τούτοις δραμὼν,
κατʼ εἶδος ζώων, ψυχῆςεἶδοςεῖναι λέγει· ἢ δύο γοῦν,
ἢ διάφορα. έγραπται γοῦν αὐτῷ μονόβιβλον, ἐπιι-
γράφων ὅτι Οὐκ ἀνβρώπων εἰς ζῶα, οὐδὲ ἀαὸ
δώων εἰς ἀνβρώπους οἰ μετετσωματώσειις γίνον-
ται, ἀλλὰ ἀπὸ δώων εἰς ζῶα, καὶ ἀπὸ ἀνδρώπων
εῖς ἀνδρώπους.
libro qui inscribitur, Quod anima sit omnes species. Porphyrius etiam idem sentit. Jamblicus vero
contrarium his iter instituit, et juxta speciem animalium animæ formam esse dicit: nempe aut
duas, aut diversas species agnoscit. Scriptum utique ab ipso est monohiblum cujus inscriptio hæc
est, Nonn hominum in bruta, neque brutorum in homines migrationes fieri, ssd a ἐrutis ad bruto, et
ab hominibus ad homines.
Καί μοι δοκεῖ μᾶλλον οὗτος ἕνεκα τούτου καλῶς Iῇ Ac mihi quidem videtur hic, hujus sententiæ
κατεστοχάσθαι, μὴ μόνον τῆς τοῦ Πλάτωνος γνώμης,
ἀλλὰ καὶ τῆς ἀληθείας αὐτῆς, ὡς ἔστιν ἐκ πολλῶν
καὶ ἄλλων ἐπιδεῖξαι, μάλιστα δὲ ἐκ τούτων. Οὐδὲ
γὰρ μίαν τῶν λογικῶν κινήσεων ἐμφαίνεσθαι τοῖς
ἀλόγοις τῶν ζώων. Οὕτε γὰρ τέχναι, οὕτε μαθή-
ματα, οὕτε βουλαὶ, οὕτε ἀρεταὶ, οὕτε ἄλλο τι τῶν
δεανοητικῶν ἐν αὐτεῖς ἐστιν· ἐξ ὧν δῆλον, ὡς οὐ
μετεστι λογικῆς ψυχῆς αὐτοῖς. Καὶ γὰρ ἄτοπον ἀέγειν
τὰ ἄλογα λογικά· εἰ γὰρ καὶ κομιδῆ νέοις οὗσι τοῖς
pE ArltA.
μενον δὲ φθείρεσθαι· καὶ ζῇν μὲν πάντα, μὴ πάντα
δὲ εἶναι ζῶα. Διακρίνουσι μὲν γὰρ ἀπὸ τῶν ἀψύχων
τὰ φυτὰ τῷ αὐξάνεσθαι καὶ τρέφεσθαι, τουτέστι τῇ
θρεπτικῇ καὶ φυσικῇ δυνάμει· τὰ δὲ ἄλλα ζῶα ἀπὸ
τῶν φυτῶν τῇ αἰσθήσει·· τὰ δὲ λογικὰ ἀπὸ τῶν ἀλό-
γων τῷ λογικῷ. Καὶ οὕτω πάντα ζῆν λέγοντες, δια-
στέλλουσι τὴν ἑκάστου φύσιν. Ζῇν οὖν λέγουσι καὶ τὰ
πάντα ἄψυχα ἐκτικὴν ζωὴν, καθὸ συνέχεται ὑπὸ τῆς
τοῦ παντὸς ψυχῆς, εἰς τὸ εἶναι μόνον, καὶ μὴ δια-
λύεσθαι. Ταύτην δὲ εἶναι τὴν ψυχὴν τὴν διακυβερ-
νῶσαν τὸ πᾶν, καὶ τὴν τὰς μερικὰς ψυχὰς τὰς πρό-
τερον παρὰ τοῦ δημιουργοῦ γενομένας ἐπιπέμπου-
σαν· δηλαδὴ αὐτοῦ τοῦ δημιουργοῦ καὶ νόμους αὐτῇ
δεδωκότος, καθὼς διεξάγειν ὀφείλει τοῦτο τὸ πᾶν, οὕς universa regit, et moderatur, quæque particulares
καὶ εἰμαρμένην καλεῖ, καὶ χορηγοῦντος δύναμιν aimas prius ab opifice summo creatas immittit:
ἀρκοῦσαν διέπειν ἡμᾶς. Εἰρηται δὲ ταῦτα καὶ ἐν
τοῖς περὶ εἰμαρμένης. Κοινῇ μὲν οὖν πάντες βλληνες
οἱ τὴν ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφηνάμενοι, τὴν μετενσω-
μάτωσιν δογματίζουσι· διαφέρονται δὲ περὶ τὰ εἰδη
τῶν ψυχῶν. Οἱ μὲν γὰρ ἔν εἶδος τὸ λογικὸν εἶναι λέ-
γουσι· τοῦτο δὲ καὶ εἰς φυτὰ, καὶ εἰς τὰ τῶν ἀλόγων
σώματα μεταβαίνειν. Οἱ μὲν γὰρ κατά τινας ῥητὰς
χρόνων περιόδους· οἱ δὲ ὡς ἔτυχεν· ἄλλοι δὲ οὐχ ἔν
εἶδος ψυχῶν, ἀλλὰ δύο, λογικόν τε καὶ ἄλογον· τινὲς
δὲ πολλὰ τοσαῦτα, ὅσα τῶν ζώων τὰ εἴδη· μάλιστα
δὲ οἱ ἀπὸ Πλάτωνος, τὰς μὲν θυμικὰς, τὰς δὲ ὀργί-
λους καὶ ἀρπακτικὰς ψυχὰς, λύκων καὶ λεόντων σώ-
ματα μεταμφιέννυσθαι· τὰς δὲ περὶ τὴν ἀκολασίαν
ἡσχολημένας, ὄνων καὶ τῶν τοιούττων ἀναλαμβάνειν ,ν non unam tantum speciem animarum, sed duas
σώματα· οἱ μὲν κυρίως ἤκουσαν τοὺς λέοντας καὶ statuunt, rationis participem, et ejus expertem.
τοὺς λύκους καὶ τοὺς ὄνους· οἱ δὲ τροπιικῶς αὐτὸν
εἰρηκέναι διέγνωσαν, τὰ ἤθη διὰ τῶν ζώων ἐμφαί-
νοντα. Κρόνιος μὲν γὰρ ἐν τῷ Παλιγγενεσίας, οὕτω
μὲν καλεῖ τὴν μετενσωμάτωσιν, λογικὰς πάσας εἶναι
βούλεται· ὀμοίως δὲ καὶ Θεόδωρος ὁ Πλατωνικὸς, ἐν
τῷ, ὅτι ψυχὴ πάτα τὰ εῖδη ἐστὶ, καὶ Πορφύριος
ὀμοίως· Ἰάμβλιιχος δὲ τὴν ἐναντίαν τούτοις δραμὼν,
κατʼ εἶδος ζώων, ψυχῆςεἶδοςεῖναι λέγει· ἢ δύο γοῦν,
ἢ διάφορα. έγραπται γοῦν αὐτῷ μονόβιβλον, ἐπιι-
γράφων ὅτι Οὐκ ἀνβρώπων εἰς ζῶα, οὐδὲ ἀαὸ
δώων εἰς ἀνβρώπους οἰ μετετσωματώσειις γίνον-
ται, ἀλλὰ ἀπὸ δώων εἰς ζῶα, καὶ ἀπὸ ἀνδρώπων
εῖς ἀνδρώπους.
libro qui inscribitur, Quod anima sit omnes species. Porphyrius etiam idem sentit. Jamblicus vero
contrarium his iter instituit, et juxta speciem animalium animæ formam esse dicit: nempe aut
duas, aut diversas species agnoscit. Scriptum utique ab ipso est monohiblum cujus inscriptio hæc
est, Nonn hominum in bruta, neque brutorum in homines migrationes fieri, ssd a ἐrutis ad bruto, et
ab hominibus ad homines.
Καί μοι δοκεῖ μᾶλλον οὗτος ἕνεκα τούτου καλῶς Iῇ Ac mihi quidem videtur hic, hujus sententiæ
κατεστοχάσθαι, μὴ μόνον τῆς τοῦ Πλάτωνος γνώμης,
ἀλλὰ καὶ τῆς ἀληθείας αὐτῆς, ὡς ἔστιν ἐκ πολλῶν
καὶ ἄλλων ἐπιδεῖξαι, μάλιστα δὲ ἐκ τούτων. Οὐδὲ
γὰρ μίαν τῶν λογικῶν κινήσεων ἐμφαίνεσθαι τοῖς
ἀλόγοις τῶν ζώων. Οὕτε γὰρ τέχναι, οὕτε μαθή-
ματα, οὕτε βουλαὶ, οὕτε ἀρεταὶ, οὕτε ἄλλο τι τῶν
δεανοητικῶν ἐν αὐτεῖς ἐστιν· ἐξ ὧν δῆλον, ὡς οὐ
μετεστι λογικῆς ψυχῆς αὐτοῖς. Καὶ γὰρ ἄτοπον ἀέγειν
τὰ ἄλογα λογικά· εἰ γὰρ καὶ κομιδῆ νέοις οὗσι τοῖς