PG 46, col. 171
In inglese: On Infants' Early Deaths 1
est in arduis et mentis cogitationi inaccessis et in-
comprehensibilibus quaestionibus. ι Oaltitudo. ι
inquiens, ι divitiarum et sapientiae et cognitionis
Dei ι Quam inscrutabilia judicia ejus, et investiga-
biles via: ejus ι Quis enim cognovit mentem Do-
mini "! ι Sed quoniam rursus Apostolus ait ’⁵, pro-
prium spiritualis esse omnia scrutari, indagare,
exquirere et examinare , atque commendat eos qui a
divina gratia in omni ratione omnique cognitione
ditati sunt, recte me facturum esse censeo, si,
quoad ejus fieri poterit, inquisitionem et investi-
gationem non negligant, neque quod in his quae-
ritur, ita despiciam atque contemnam, ut id absque
scrutatione atque contemplatione praetermittam;
ne ad similitudinem argumenti propositae questio-
nis, oratio quoque de ea re imperfecta evanescat,
vel etiam ante tempus veluti infans aliquis modo
- natus, priusquam in lucem prodeat et augescat,
tanquam morte quadam, in qumstione veritatis
deficientium ignavia atque socordia intereat at-
que corrumpatur. Haud igitur incommodum existi-
mo, non statim a fonte et initio more oratorum
in judiciis decertantium cum appositionibus impli-
cari atque confligere. sed quodam orationi imposito
ordine, per consequentiam propositae qumstionis
producere commentationem. Quisnam igitur est ille
ordo? Nosse primum unde natura humana, et cujus
rei gratia procreata sit. Si enim haec nos non fu-
gerint, nec a proposita quidem nobis commentatione
aberraverimus. Jam vero supervacuum fuerit ora-
tione probare, quod quidquid secundum Deum in
rerum natura, tum mente percipitur, tum videtur,
ex ipso Deo essentiam habeat : cum nemo, opinor,
eorum qui utcunque rerum veritatem contemplati
fuerint, bujusmodi Opinionem oppugnaturus sit.
Constat enim inter omnes ex una causa pendere
res universas, nullamque rem ipsam ex sese essen-
tiam habere, neque sui ipsius principium et cau-
sam esse, sed unam quidem esse naturam non
creatam et sempiternam, quae semper similiter
et eodem modo sese habeat, omni intervallari in-
tellectu superior, incrementi diminutiouisque er-
pers, quae ultra omnem terminum esse conspiciatur
et intelligatur : cujus Opus sit et tempus et locus
et his consequentia omnia, ac si quid ante haec. ro-
gitatio comprehendit, tum sola mente comprehen-
sibile, tum supramundanum. Unum autem ex iis
qua: facta sunt, naturam «pioque humanam esse
dicimus, oratione quadam divinze doctrina), duce
ad hoc utentes : qua: ait, omnibus a Deo ad genera-
tionem productis, hominem quoque super terram
creatum esse. cujus natura ex diversi generis rebus
contemperata sit, divina intellectualique natura ad
eam qua: cujusque elementi ei contributa est, por-
‘Rom. ιι, 53. ⁸ lCor. ιι, lo.
comprehensibilibus quaestionibus. ι Oaltitudo. ι
inquiens, ι divitiarum et sapientiae et cognitionis
Dei ι Quam inscrutabilia judicia ejus, et investiga-
biles via: ejus ι Quis enim cognovit mentem Do-
mini "! ι Sed quoniam rursus Apostolus ait ’⁵, pro-
prium spiritualis esse omnia scrutari, indagare,
exquirere et examinare , atque commendat eos qui a
divina gratia in omni ratione omnique cognitione
ditati sunt, recte me facturum esse censeo, si,
quoad ejus fieri poterit, inquisitionem et investi-
gationem non negligant, neque quod in his quae-
ritur, ita despiciam atque contemnam, ut id absque
scrutatione atque contemplatione praetermittam;
ne ad similitudinem argumenti propositae questio-
nis, oratio quoque de ea re imperfecta evanescat,
vel etiam ante tempus veluti infans aliquis modo
- natus, priusquam in lucem prodeat et augescat,
tanquam morte quadam, in qumstione veritatis
deficientium ignavia atque socordia intereat at-
que corrumpatur. Haud igitur incommodum existi-
mo, non statim a fonte et initio more oratorum
in judiciis decertantium cum appositionibus impli-
cari atque confligere. sed quodam orationi imposito
ordine, per consequentiam propositae qumstionis
producere commentationem. Quisnam igitur est ille
ordo? Nosse primum unde natura humana, et cujus
rei gratia procreata sit. Si enim haec nos non fu-
gerint, nec a proposita quidem nobis commentatione
aberraverimus. Jam vero supervacuum fuerit ora-
tione probare, quod quidquid secundum Deum in
rerum natura, tum mente percipitur, tum videtur,
ex ipso Deo essentiam habeat : cum nemo, opinor,
eorum qui utcunque rerum veritatem contemplati
fuerint, bujusmodi Opinionem oppugnaturus sit.
Constat enim inter omnes ex una causa pendere
res universas, nullamque rem ipsam ex sese essen-
tiam habere, neque sui ipsius principium et cau-
sam esse, sed unam quidem esse naturam non
creatam et sempiternam, quae semper similiter
et eodem modo sese habeat, omni intervallari in-
tellectu superior, incrementi diminutiouisque er-
pers, quae ultra omnem terminum esse conspiciatur
et intelligatur : cujus Opus sit et tempus et locus
et his consequentia omnia, ac si quid ante haec. ro-
gitatio comprehendit, tum sola mente comprehen-
sibile, tum supramundanum. Unum autem ex iis
qua: facta sunt, naturam «pioque humanam esse
dicimus, oratione quadam divinze doctrina), duce
ad hoc utentes : qua: ait, omnibus a Deo ad genera-
tionem productis, hominem quoque super terram
creatum esse. cujus natura ex diversi generis rebus
contemperata sit, divina intellectualique natura ad
eam qua: cujusque elementi ei contributa est, por-
‘Rom. ιι, 53. ⁸ lCor. ιι, lo.