PG 46, col. 245
ἐπαγγελλόμενος τέχνην, γενέσθω δὲ τούτῳ πρόσταγμα
του κρατουντος, τοῖς πόρρωθεν ἀπῳκισμένοις χαρά-
ξιξ τῆς βασιλείας μορφήν. Et τοίνυν είδεχθές τι
καὶ δύᾼσ-μορῳον εἶδος ἐπὶ τοῦ πίνακος διαχαράξας, εί-
κόνα βασιλέως τὴν ἀσχήμονα ταύτην μορφὴν ὀνομά-
σειεν- ἆρα οὐκ εἰκὸς ἀγανακτῆσαι-τὴν ἐξουσίανξῶς
τοῦ ἀρχετύπου κάλλους διὰ τῆς κακῆς ἐκείνης γραφῆς
ὲν τοῖς ἀγνοοῦσιν ὐδριζομένου; Οἴον γὰρ ἐπὶ τῆς
εἰκόνος rb εἶδος δείκνυται, τοιαύτην ἀνάγκη καὶ την
ἀρχέῖυπον νομισθῆναι μορφήν. Εἰ οὖν Θεοῦ. μίμησιν
τὸν Χριστιανισμὸν ὁ ὅρος φησὶν, ό μήπω δεξάμενος
rei} μυστηρίου τὸν λόγον, οἷον ἂν ἡμῖν. ῐδῃ ’δῦν’ βίον Β
τὸν κατὰ μίμησιν Θεοῦ κατορθοῦσθαι πεπιστευμένον,
τοιοῦτον ἡμῶν καὶ rb Θεῖον οἰήσεται. Ὥστε ἐξ μὲν
nam; ἀγαθοῦ ὑποδείγματα βλέποι, ἀγαθὸν rb Θεῖον
εἶναι πιστεύσει τὸ παρ’ ἡμῶν σεδαζόμενονο εί δέ τις
ἐμπαθὴς εἴη καὶ⁸ θηριώδης, ἄλλοτε πρὸς ἄλλα πάθηέ
μεμορφωμένος θηρίων ὲν τῷ nos; μορφὰς (θηρία γὰρ
ἄντικρυς ἔστιν ἰδεῖν ταῖς τῆς φύσεως ἡμῶν- παρατρο-
παῖς ὲμμορφούμενα), ἔπειτα Χριστιανὸν ἑαυτὸν ὁ
τοιοῦτος ὀνομάζοι, (ξανεροῦ πᾶσιν ὄντος, ὃτι ἡ ὐπόο
σχεσις τοῦ ὀνόματιῆ μίμησιν Θεοῦ ἐπαγγέλλεταιο
ιξεκτὸν ἐγ τῷ ἰδίῳ βίῳ rb πεπιστευμένον παρ’ ἡμῶν
Θείον ὲν τοῖς ἀπίστοις ποιήσει. Διὸ καὶ ἀπειλήν *τινα
φοϐερωτέραν ή Γραφὴ τοῖς τοιούτοις ἐπαγγέλλεται,
λέγουσα · ι Οὐαὶ, δι’ οὓς τὸ ὄνομά μου βλασφημεῖται
ἐν τοῖς ἔθνεσιέ ι Καί μοι δοκεῖ πρὸς ταύτην μάλιστα
τὴν διάνοιαν ὁδηγῶν ἡμᾶς ό Κύριος, τοῦτο πρὸς τοὺς
ἀκοῦσαι δυναμένους είπεῖν , ὅτι ι Γίνεσθε τέλειοι, ὡς
καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν. ι Ὀ γὰρ
Πατέρα τῶν πεπιστευκότων, τὸν ἀληθινὸν ὀνομάσας
Πατέρα, βούλεται πρὸς τὴν ὲν ἐκείνῳ θεωρουμένην τῶν
ἀγαθῶν τελειότητα καὶ τοὺς δι’ αὐτοῦ γεννηθέντας
ὁμοίως ἔχειν. Ἐρεῖς οὐν μοι’ Καὶ πῶς ἂν γένοιτο ἀν-
θρωπίνην ταπεινότητα πρὸς τὴν ὲν τῷ Θεῷ καθορωμέ-
νην μακαριότητα ἐπεκτείνεσθαι,ὼς αὐτόθεν τῷ προσ-
τάγματι τῆς ἀμηχανίας προφαινομένηςς Πῶς γάρ ἂν
γένοιτο δυνατὸν, πρὸς τὸν ὲν οὐρανοῖς ὁμοιωθῆναι rbv
γήϊνον, αὐτῆς τῆς κατὰ τὴν φύσιν διαφορᾶς δει-
κνυούσης rb ἀνέφικτον τῆς μιμήσεως ; Ἐπ’ ἴσης γὰρ
εἶναι ἀμήχανον, τῷ τε οὐρανίῳ μεγέθει καὶ τοῖς ὲν
αὑτῷ κάλλεσι τὴν ὄψιν παρισάξεσθαι, καὶ τδν ἐκ γῆς
ἄνθρωπον τῷ οὐρανίῳ ὁμοιοῦσθαι Θεῷ. Ἀλλὰ σαφὴς θ
ὁ περὶ τούτου λόγος ⁸ ὅτι οὐ τῇ φύσει τῇ θείᾳ τὴν
φύσιν τὴν ἀνθρωπίνην συγκρίνεσθαι κελεύει rb Εὐ-
αγγέλιον , ἀλλά τάς ἀγαθὰς ἐνεργείας, καθὼς ἂν
δυνατὸν, μιμεῖσθαι τῷ βίῳ. Τίνες οὖν εἰσιν at rufi;
ἡμῶν ἐνέργειαι πρὸς τάς τοῦ Θεοῦ ἐνεργείας ὁμοίως
ἔχουσαι ; Τὸ πάσης κακίας ἀλλοτριοῦσθαι , καθὼς ἂν
ᾗδυνατδν, ἔργῳ τε καὶ λόγῳ καὶ διανοίᾳ τῶν παρ’
αὐτῆς μολυσμῶν καθαρεύοντας τοῦτο μίμησίς ἐστιν
ὡς ἀληθῶς τῆς θείας τε καὶ τῆς περὶ τὸν οὐράνιον
Θεὸν τελειότητος.
¹ Isa. ιιι, 5. ³ Matth. ν, 48.
του κρατουντος, τοῖς πόρρωθεν ἀπῳκισμένοις χαρά-
ξιξ τῆς βασιλείας μορφήν. Et τοίνυν είδεχθές τι
καὶ δύᾼσ-μορῳον εἶδος ἐπὶ τοῦ πίνακος διαχαράξας, εί-
κόνα βασιλέως τὴν ἀσχήμονα ταύτην μορφὴν ὀνομά-
σειεν- ἆρα οὐκ εἰκὸς ἀγανακτῆσαι-τὴν ἐξουσίανξῶς
τοῦ ἀρχετύπου κάλλους διὰ τῆς κακῆς ἐκείνης γραφῆς
ὲν τοῖς ἀγνοοῦσιν ὐδριζομένου; Οἴον γὰρ ἐπὶ τῆς
εἰκόνος rb εἶδος δείκνυται, τοιαύτην ἀνάγκη καὶ την
ἀρχέῖυπον νομισθῆναι μορφήν. Εἰ οὖν Θεοῦ. μίμησιν
τὸν Χριστιανισμὸν ὁ ὅρος φησὶν, ό μήπω δεξάμενος
rei} μυστηρίου τὸν λόγον, οἷον ἂν ἡμῖν. ῐδῃ ’δῦν’ βίον Β
τὸν κατὰ μίμησιν Θεοῦ κατορθοῦσθαι πεπιστευμένον,
τοιοῦτον ἡμῶν καὶ rb Θεῖον οἰήσεται. Ὥστε ἐξ μὲν
nam; ἀγαθοῦ ὑποδείγματα βλέποι, ἀγαθὸν rb Θεῖον
εἶναι πιστεύσει τὸ παρ’ ἡμῶν σεδαζόμενονο εί δέ τις
ἐμπαθὴς εἴη καὶ⁸ θηριώδης, ἄλλοτε πρὸς ἄλλα πάθηέ
μεμορφωμένος θηρίων ὲν τῷ nos; μορφὰς (θηρία γὰρ
ἄντικρυς ἔστιν ἰδεῖν ταῖς τῆς φύσεως ἡμῶν- παρατρο-
παῖς ὲμμορφούμενα), ἔπειτα Χριστιανὸν ἑαυτὸν ὁ
τοιοῦτος ὀνομάζοι, (ξανεροῦ πᾶσιν ὄντος, ὃτι ἡ ὐπόο
σχεσις τοῦ ὀνόματιῆ μίμησιν Θεοῦ ἐπαγγέλλεταιο
ιξεκτὸν ἐγ τῷ ἰδίῳ βίῳ rb πεπιστευμένον παρ’ ἡμῶν
Θείον ὲν τοῖς ἀπίστοις ποιήσει. Διὸ καὶ ἀπειλήν *τινα
φοϐερωτέραν ή Γραφὴ τοῖς τοιούτοις ἐπαγγέλλεται,
λέγουσα · ι Οὐαὶ, δι’ οὓς τὸ ὄνομά μου βλασφημεῖται
ἐν τοῖς ἔθνεσιέ ι Καί μοι δοκεῖ πρὸς ταύτην μάλιστα
τὴν διάνοιαν ὁδηγῶν ἡμᾶς ό Κύριος, τοῦτο πρὸς τοὺς
ἀκοῦσαι δυναμένους είπεῖν , ὅτι ι Γίνεσθε τέλειοι, ὡς
καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν. ι Ὀ γὰρ
Πατέρα τῶν πεπιστευκότων, τὸν ἀληθινὸν ὀνομάσας
Πατέρα, βούλεται πρὸς τὴν ὲν ἐκείνῳ θεωρουμένην τῶν
ἀγαθῶν τελειότητα καὶ τοὺς δι’ αὐτοῦ γεννηθέντας
ὁμοίως ἔχειν. Ἐρεῖς οὐν μοι’ Καὶ πῶς ἂν γένοιτο ἀν-
θρωπίνην ταπεινότητα πρὸς τὴν ὲν τῷ Θεῷ καθορωμέ-
νην μακαριότητα ἐπεκτείνεσθαι,ὼς αὐτόθεν τῷ προσ-
τάγματι τῆς ἀμηχανίας προφαινομένηςς Πῶς γάρ ἂν
γένοιτο δυνατὸν, πρὸς τὸν ὲν οὐρανοῖς ὁμοιωθῆναι rbv
γήϊνον, αὐτῆς τῆς κατὰ τὴν φύσιν διαφορᾶς δει-
κνυούσης rb ἀνέφικτον τῆς μιμήσεως ; Ἐπ’ ἴσης γὰρ
εἶναι ἀμήχανον, τῷ τε οὐρανίῳ μεγέθει καὶ τοῖς ὲν
αὑτῷ κάλλεσι τὴν ὄψιν παρισάξεσθαι, καὶ τδν ἐκ γῆς
ἄνθρωπον τῷ οὐρανίῳ ὁμοιοῦσθαι Θεῷ. Ἀλλὰ σαφὴς θ
ὁ περὶ τούτου λόγος ⁸ ὅτι οὐ τῇ φύσει τῇ θείᾳ τὴν
φύσιν τὴν ἀνθρωπίνην συγκρίνεσθαι κελεύει rb Εὐ-
αγγέλιον , ἀλλά τάς ἀγαθὰς ἐνεργείας, καθὼς ἂν
δυνατὸν, μιμεῖσθαι τῷ βίῳ. Τίνες οὖν εἰσιν at rufi;
ἡμῶν ἐνέργειαι πρὸς τάς τοῦ Θεοῦ ἐνεργείας ὁμοίως
ἔχουσαι ; Τὸ πάσης κακίας ἀλλοτριοῦσθαι , καθὼς ἂν
ᾗδυνατδν, ἔργῳ τε καὶ λόγῳ καὶ διανοίᾳ τῶν παρ’
αὐτῆς μολυσμῶν καθαρεύοντας τοῦτο μίμησίς ἐστιν
ὡς ἀληθῶς τῆς θείας τε καὶ τῆς περὶ τὸν οὐράνιον
Θεὸν τελειότητος.
¹ Isa. ιιι, 5. ³ Matth. ν, 48.