PG 46, col. 280
κτιυν φησὶν.ὁ δι’ ἑαυτοῦ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ κατ-
maga; τῇ ἀληθινῇ καὶ μόνῃ Θεότητι. Ἐπειδὴ γὰρ,
κατά τὸν προφητικὸν λόγον, ἀπηλλοτριώθησαν τῆς
ζωοποιοῧ μήτρας διὰ τῆς ἁμαρτίας οἱ ἂνθρωποι, καὶ
ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπλανήθησαν, ὲν ἑπλόισθησαν, τὸ
ψεῦδος ἀντὶ τῆς ἀληθείας λαλήσαντες, τούτου χάριν
τήν ἀπαρχὴν τῆς κοινῆς φύσεως ἀναλαϐὼν. διὰ ψυχῆς
τε καὶ σώματος, ἁγίαν ἐποίησε, πάσης κακίας ἀμιγῆ
τε καὶ ἀπαράδεκτον αὐτὴν ὲν ἐαυτῷ διασώσας ο ἴνα ι
ταύτην ἀναθεὶς, διὰ τῆς ἀφθαρσίας, τῷ Πατρὶ τῆς
ἀφθαρσίας, συνεπισπάσηται δι’ αὐτῆς πᾶν τὸ συγ-
γενὲς κατά τὴν φύσιν αὐτῇ καὶ ὁμόφυλον, καὶ προσ-
δέξηται τοὺς ἀποκηρύκτους είς τὴν υἱοθεσίαν, καὶ
τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ είς τὴν τῆς Θεότητος αὑτοῦ
μετουσίαν. Οὐκοῦν, ὥσπερὴ ἀπαρχὴ τοῦ ᾠυράματος,
διὰ καθαρότητός τε καὶ ἀπαθείας ᾠκειώθη τῷ ἀλη-
θινῷ flat-pl καὶ Θεῷ ⁸ οὕτω καὶ ἡμεῖς τὸ φύραμα,
διὰ τῶν ὁμοίων ὁδῶν τῷ [Ian τῆς ἀφθαρσίας κολ-
ληθησόμεθα, διὰ τοῦ μιμήσασθαι, καθὼς ἂν δυνα-
τὸν, τοῦ ξμεσίτου τὸ ἀπαθές τε καὶ ἀναλλοίωτον. Οὓτω
γὰρ ἐσόμεθα τοῦ Μονογενοῦς Θεοῦ στέφανος ἐκ λίθων
τιμίων, τιμὴ καὶ δόξα διὰ τοῦ βίου γενόμενοι. Φησὶ
γὰρ ὁ Παῦλος , ὅτι «Βραχύ τι αὐτὸν flammam,» διὰ
τὸ πάθημα τοῦ θανάτου , ‹ παρά τοὺς ἀγγέλους. ι
Τοὺς πρότερον είς ἀκάνθης φύσιν μετα-τεθέντας διὰ
τῆς ἁμαρτίας, στέφανον εαυτῷ διὰ τῆς κατά τὸν θάρ-
νατον οἰκονομίας ἐποίησεν, είς τιμὴν καὶ δόξαν μετα-
στοιχειώσας διὰ τοῦ πάθους τὴν ἄκανθαν. Κίνδονος
οὖνού μικρὸς, ams τοῦ αίροντος τὴν ἁμαρτίαν τοῦ
κόσμου, τὸν ἐξ ἀκανθῶν στέφανον musam; τῇ
κεφαλῇ, ἵνα ποιήσῃ τὸν ὲκ τιμῆς τε καὶ δόξης συμ-
πλεκόμενον στέφανον, εὑρεθῆναί τινα τρίὸολον ὂντα
διὰ toi} κακοῦ βίου καὶ ἄκανθαν, εἶτα ὲν μέσῳε
Δεσποτικῷ στεφάνῳ διὰ τῆς τοῦ σώματος αὐτοῦ
κοινωνίας-παρενειρόμενον. Πρὸς ὃν ὲρεϊ πάντσις ἠ
δικαία φωνήιὶ ι Πῶς εἰσῆλθες ὧδε, μὴ ἒχων ἔνδυμα
ἀς ἂν οὖν μὴ τ[οι]αὖτά ποτε ῥήματα καθ’ ἡμῶν 6
βίος ἡμῶν ὲκκαλὲσαιτο, ἐπιμελητέον ἂν εἴη τοῦ πᾶν
ἀκανθῖὖδες ἔργον τε καὶ ῥῆμα, καὶ νόημα, διὰ πάσης
τῆς ζωῆς τοῦ βίου ἡμῶν ἀποσκευάσασθαι, ἴνα τῇ καν-
θαρᾷ τε καὶ ἀπαθεῖ πολιτεία τιμὴ καὶ δόξα γενόμενοι,
τὴν ’τοῦ παντὸς κεφαλὴν δι’ ἑαυτῶν στεφανώσωμεν,
ὥσπερ τι κειμήλιον καὶ κτῆμα τῷ Δεσπότῃ γενό-
μενοιί Οὐδενὸς γὰρ ἀτίμου καταδέχεται Κύριος εἶναί
τε και λέγεσθαι ὁ τῆς δόξης ιιύριος. οὐκοῦνό πάσης
ἀσχημοσύνης τε καὶ βδελυρίας ἀλλότριος, κατά τε
’τὸν⁷ κρυπτὸν καλ⁸ φαινόμενον ἄνθρωπον , δεσπότην
ἑαυτοῦ ποιεῖται τὸν δόξης καὶ οὐκ ἀτιμίας Κύριον
ὄντα τε καὶ λεγόμενον. Ἔστι καὶ ἀρχή · ἀρχὴ δὲ
παντὸς πράγματος οὐκ ἀλλοτρίως πρὸς τὰ μεθ’ tau-
τὴν ἔχει. El γὰρ ζωὴν τὴν ἀρχὴν εἶναί τις ὁρίσαιτο ο
⁵⁸ Matth. uti, l2. "’ ll Cor. vt, 15. ⁸⁸ Psal. mn,
maga; τῇ ἀληθινῇ καὶ μόνῃ Θεότητι. Ἐπειδὴ γὰρ,
κατά τὸν προφητικὸν λόγον, ἀπηλλοτριώθησαν τῆς
ζωοποιοῧ μήτρας διὰ τῆς ἁμαρτίας οἱ ἂνθρωποι, καὶ
ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπλανήθησαν, ὲν ἑπλόισθησαν, τὸ
ψεῦδος ἀντὶ τῆς ἀληθείας λαλήσαντες, τούτου χάριν
τήν ἀπαρχὴν τῆς κοινῆς φύσεως ἀναλαϐὼν. διὰ ψυχῆς
τε καὶ σώματος, ἁγίαν ἐποίησε, πάσης κακίας ἀμιγῆ
τε καὶ ἀπαράδεκτον αὐτὴν ὲν ἐαυτῷ διασώσας ο ἴνα ι
ταύτην ἀναθεὶς, διὰ τῆς ἀφθαρσίας, τῷ Πατρὶ τῆς
ἀφθαρσίας, συνεπισπάσηται δι’ αὐτῆς πᾶν τὸ συγ-
γενὲς κατά τὴν φύσιν αὐτῇ καὶ ὁμόφυλον, καὶ προσ-
δέξηται τοὺς ἀποκηρύκτους είς τὴν υἱοθεσίαν, καὶ
τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ είς τὴν τῆς Θεότητος αὑτοῦ
μετουσίαν. Οὐκοῦν, ὥσπερὴ ἀπαρχὴ τοῦ ᾠυράματος,
διὰ καθαρότητός τε καὶ ἀπαθείας ᾠκειώθη τῷ ἀλη-
θινῷ flat-pl καὶ Θεῷ ⁸ οὕτω καὶ ἡμεῖς τὸ φύραμα,
διὰ τῶν ὁμοίων ὁδῶν τῷ [Ian τῆς ἀφθαρσίας κολ-
ληθησόμεθα, διὰ τοῦ μιμήσασθαι, καθὼς ἂν δυνα-
τὸν, τοῦ ξμεσίτου τὸ ἀπαθές τε καὶ ἀναλλοίωτον. Οὓτω
γὰρ ἐσόμεθα τοῦ Μονογενοῦς Θεοῦ στέφανος ἐκ λίθων
τιμίων, τιμὴ καὶ δόξα διὰ τοῦ βίου γενόμενοι. Φησὶ
γὰρ ὁ Παῦλος , ὅτι «Βραχύ τι αὐτὸν flammam,» διὰ
τὸ πάθημα τοῦ θανάτου , ‹ παρά τοὺς ἀγγέλους. ι
Τοὺς πρότερον είς ἀκάνθης φύσιν μετα-τεθέντας διὰ
τῆς ἁμαρτίας, στέφανον εαυτῷ διὰ τῆς κατά τὸν θάρ-
νατον οἰκονομίας ἐποίησεν, είς τιμὴν καὶ δόξαν μετα-
στοιχειώσας διὰ τοῦ πάθους τὴν ἄκανθαν. Κίνδονος
οὖνού μικρὸς, ams τοῦ αίροντος τὴν ἁμαρτίαν τοῦ
κόσμου, τὸν ἐξ ἀκανθῶν στέφανον musam; τῇ
κεφαλῇ, ἵνα ποιήσῃ τὸν ὲκ τιμῆς τε καὶ δόξης συμ-
πλεκόμενον στέφανον, εὑρεθῆναί τινα τρίὸολον ὂντα
διὰ toi} κακοῦ βίου καὶ ἄκανθαν, εἶτα ὲν μέσῳε
Δεσποτικῷ στεφάνῳ διὰ τῆς τοῦ σώματος αὐτοῦ
κοινωνίας-παρενειρόμενον. Πρὸς ὃν ὲρεϊ πάντσις ἠ
δικαία φωνήιὶ ι Πῶς εἰσῆλθες ὧδε, μὴ ἒχων ἔνδυμα
ἀς ἂν οὖν μὴ τ[οι]αὖτά ποτε ῥήματα καθ’ ἡμῶν 6
βίος ἡμῶν ὲκκαλὲσαιτο, ἐπιμελητέον ἂν εἴη τοῦ πᾶν
ἀκανθῖὖδες ἔργον τε καὶ ῥῆμα, καὶ νόημα, διὰ πάσης
τῆς ζωῆς τοῦ βίου ἡμῶν ἀποσκευάσασθαι, ἴνα τῇ καν-
θαρᾷ τε καὶ ἀπαθεῖ πολιτεία τιμὴ καὶ δόξα γενόμενοι,
τὴν ’τοῦ παντὸς κεφαλὴν δι’ ἑαυτῶν στεφανώσωμεν,
ὥσπερ τι κειμήλιον καὶ κτῆμα τῷ Δεσπότῃ γενό-
μενοιί Οὐδενὸς γὰρ ἀτίμου καταδέχεται Κύριος εἶναί
τε και λέγεσθαι ὁ τῆς δόξης ιιύριος. οὐκοῦνό πάσης
ἀσχημοσύνης τε καὶ βδελυρίας ἀλλότριος, κατά τε
’τὸν⁷ κρυπτὸν καλ⁸ φαινόμενον ἄνθρωπον , δεσπότην
ἑαυτοῦ ποιεῖται τὸν δόξης καὶ οὐκ ἀτιμίας Κύριον
ὄντα τε καὶ λεγόμενον. Ἔστι καὶ ἀρχή · ἀρχὴ δὲ
παντὸς πράγματος οὐκ ἀλλοτρίως πρὸς τὰ μεθ’ tau-
τὴν ἔχει. El γὰρ ζωὴν τὴν ἀρχὴν εἶναί τις ὁρίσαιτο ο
⁵⁸ Matth. uti, l2. "’ ll Cor. vt, 15. ⁸⁸ Psal. mn,