PG 46, col. 318
assequuntur, iis profecto vitæ honestæ, et quæ vir-
tuti maxime conveniat, allatura sit cupiditatem
permultæ enim cum sint, ut divini Apostoli verbo
utar, distractiones, quæ communi hominum vitæ
impendent; necessario hæc quidem oratio, quasi
quosdam sanctioris disciplinæ aditus, atque fores
sirginalis vitæ rationes constituit: tanquam nequs
iis, qui in hac vitæ vulgaris societate occupati sunt,
facile sit otioso animo se divinioris vitæ institutis
tradere, et illis, qui ab omni turbulentæ vitæ con-
suetudine se removerunt, valde promptum sit ac
facile, in gravioribus rerum divinarum studiis sine
ulla interpellatione ac libere versari. Et quoniam
,aliquo modo consilium per se non multam ad per-
utiles et salutares adhortatur, facile quempiam
simplici verborum ratione lectit, nisi illud unum
ante graviter, et ample exornaverit, ad quod audi-
torem ipsum impellere studet: propterea oratio
hæc, quæ consilio concluditur et terminatur, a vir-
ginitatis laudibus exorsa est. Quæ autem cuique rci
laus attribuitur, ea quia rerum inter se pugnantium
appositione, quasi contentione quadam, illustrior
fit, non sine causa a nobis molestiarum, ac difficul-
tatum, quibus humana vita aicitur, mentio facta
est. Deinde explicatio quædam, et illa quidem bre-
vis est introducta vitæ illius, quæ philosophiæ con-
sentanea est, illudque sane conclusum est, non
eorum, qui rerum humanarum curam abjecerunt,
corporis cupiditas debilitata sit, et quasi languescat
appetitio, illud item ordine quæsitum est, quæ a
nobis res sit vere appetenda. Cujus rei gratia ab
eo qui naturæ nostræ effector est, ipsam appetitio-
nis vim naturamque nos accepimus. Qua quidem
re, quoad fieri potuit plane explicata, neque etiam
tuti maxime conveniat, allatura sit cupiditatem
permultæ enim cum sint, ut divini Apostoli verbo
utar, distractiones, quæ communi hominum vitæ
impendent; necessario hæc quidem oratio, quasi
quosdam sanctioris disciplinæ aditus, atque fores
sirginalis vitæ rationes constituit: tanquam nequs
iis, qui in hac vitæ vulgaris societate occupati sunt,
facile sit otioso animo se divinioris vitæ institutis
tradere, et illis, qui ab omni turbulentæ vitæ con-
suetudine se removerunt, valde promptum sit ac
facile, in gravioribus rerum divinarum studiis sine
ulla interpellatione ac libere versari. Et quoniam
,aliquo modo consilium per se non multam ad per-
utiles et salutares adhortatur, facile quempiam
simplici verborum ratione lectit, nisi illud unum
ante graviter, et ample exornaverit, ad quod audi-
torem ipsum impellere studet: propterea oratio
hæc, quæ consilio concluditur et terminatur, a vir-
ginitatis laudibus exorsa est. Quæ autem cuique rci
laus attribuitur, ea quia rerum inter se pugnantium
appositione, quasi contentione quadam, illustrior
fit, non sine causa a nobis molestiarum, ac difficul-
tatum, quibus humana vita aicitur, mentio facta
est. Deinde explicatio quædam, et illa quidem bre-
vis est introducta vitæ illius, quæ philosophiæ con-
sentanea est, illudque sane conclusum est, non
eorum, qui rerum humanarum curam abjecerunt,
corporis cupiditas debilitata sit, et quasi languescat
appetitio, illud item ordine quæsitum est, quæ a
nobis res sit vere appetenda. Cujus rei gratia ab
eo qui naturæ nostræ effector est, ipsam appetitio-
nis vim naturamque nos accepimus. Qua quidem
re, quoad fieri potuit plane explicata, neque etiam