PG 5, col. 275
In inglese: Epistle to the Ephesians: Shorter and Longer Versions 1
quidquid in his epistolis de particulari aliqua hae- Α virum apostolicum doctrinam evangelicam,quam ab
et doctrinae, et tempori S. Ignatii optime conve—
niunt. Erat certe Ignatius inter eos qui Christum
ἒϐεολόγουν, ut catholici illius astatis faciebant.Nam
qui religionem nostram deseruerant, referente
Plinio,« affirmabantlianc fuisse summam velculpae
suas, vel erroris, quod essent soliti stato die ante
lucem convenire, carmenque Christo. quasi Deo,
dicere secum invicem. » Ut recte observavit vetus
ille auctor apud Eusebium l. v, c. 28: Ψαλμοὶ δὴ
ὅσοι καὶ ᾠδαὶ ἀδελφῶν ἀπαρχῆς ὑπὸ πιστῶν γρα-
φεῖσαι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ τὸν Χριστὸν ὑμνοῦσι
θεολογοῦντες. ‹‹ Psalmi et cantica fratrum, quae-
cunque ab initio a fidelibus conscripta sunt, Chri-
stum Verbum Dei concelebrant,divinitatem ei tri-
buendo. ι Ita quidem Ignatius simpliciter Christum
Deum appellat, ut Epist. ad Smyrnaeos: Δοξάζω Ἰη-
σοῦν Χριστὸν τὸν ζΘεόν, et : Ὑποδεξάμενοι ὡς δια-
κόνους Χριστοῦ Θεοῦ, ad Polycarpum : Ἐν Θεῷ ἡμῶν
Ἰησοῦ Χριστῷ,δ,(1 Ephesios: '0 γὰρ Θεὸς ἡμῶν Ἰησοῦς
ὁ Χριστὸς ὲκυοφορήθη ὑπὸ Μαρίας, ad Romanos:
Κατὰ πίστιν καὶ ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ
ἡμῶν. Post autem receptam in Ecclesia doctrinam
Platonicam, tum secundi tum tertii saeculi scripto-
res non soliti sunt adeo simpliciter Christum τὸν
Οεὸν ubique praedicare, ut haec plane Ignatianam
aetatem sapiant. Objiciebat aliquando Photius Cle-
menti Romano: Ὃτι ἀρχιερέα καὶ προστᾶτην τὸν
Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ) Χριστὸν ἐξονομάζων, οῦδὶ τὰς
θεοπρεπεῖς καὶ ὑψηλοτέρας ἀφῆκε περὶ αὐτοῦ φωνάς ;
‹‹ Quod summum sacerdotem praesidemque Domi-
num nostrum Jesum Christum appellans, ne illas
quidem Deo convenientes et sublimiores de eo
voces pronuntiaverit. ι Et secundae ejus epistolas
minus receptaa hoc adminiculum adhibet, quod ἐν
ἀρχῇ Χριστὸν τὸν Θεὸν κηρύσσῃ, ‹‹ in ipso initio
Christum Deum praedicet. ιο Prima enim illius Epi-
stolae verba sunt : Ἀδελφοὶ, οὕτως δεῖ ἡμᾶς φρονεῖν
περί Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς περὶ Θεοῦ, «Fratres, ita
oportet nos de Christo sentire, ut de Deo.» Primis
itaque Ecclesiaa temporibus hanc appellationem
maxime convenientem putavit optimus censor Pho-
tius; ea autem toties ab lgnatio repetita, nec
cum ullis posteriorum limitationibus prolata, sed
nude et simpliciter ubique praedicata maximam D stiani fierent, praediti fuerant, praestiterunt, ut
venerandae illius antiquitatis et simplicitatis spe-
ciem exhibet.
Tertio Eusebius Ignatii epistolas tanta cum dili-
gentia descripsit, quod ipsi visre sint traditionem
apostolicam conservare, προύτρεπεν, inquit, ἀπρὶξ
ἔχεσθαι τῆς τῶν ἀποστόλων παραδόσεως. Hoc autem
intelligendum monemus, ut ipsi veteres voluerunt,
non utnuperi scriptores intelligunt ; quasi Ignatius
scriptis mandare in animo habuerit traditiones ab
apostolis acceptas, quas illi scripta minime consi-
gnassent; quod cardinalem Baronium,etalius adeo
fefellit. Nihil aliud voluit Eusebius,quam lgnatium
et doctrinae, et tempori S. Ignatii optime conve—
niunt. Erat certe Ignatius inter eos qui Christum
ἒϐεολόγουν, ut catholici illius astatis faciebant.Nam
qui religionem nostram deseruerant, referente
Plinio,« affirmabantlianc fuisse summam velculpae
suas, vel erroris, quod essent soliti stato die ante
lucem convenire, carmenque Christo. quasi Deo,
dicere secum invicem. » Ut recte observavit vetus
ille auctor apud Eusebium l. v, c. 28: Ψαλμοὶ δὴ
ὅσοι καὶ ᾠδαὶ ἀδελφῶν ἀπαρχῆς ὑπὸ πιστῶν γρα-
φεῖσαι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ τὸν Χριστὸν ὑμνοῦσι
θεολογοῦντες. ‹‹ Psalmi et cantica fratrum, quae-
cunque ab initio a fidelibus conscripta sunt, Chri-
stum Verbum Dei concelebrant,divinitatem ei tri-
buendo. ι Ita quidem Ignatius simpliciter Christum
Deum appellat, ut Epist. ad Smyrnaeos: Δοξάζω Ἰη-
σοῦν Χριστὸν τὸν ζΘεόν, et : Ὑποδεξάμενοι ὡς δια-
κόνους Χριστοῦ Θεοῦ, ad Polycarpum : Ἐν Θεῷ ἡμῶν
Ἰησοῦ Χριστῷ,δ,(1 Ephesios: '0 γὰρ Θεὸς ἡμῶν Ἰησοῦς
ὁ Χριστὸς ὲκυοφορήθη ὑπὸ Μαρίας, ad Romanos:
Κατὰ πίστιν καὶ ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ
ἡμῶν. Post autem receptam in Ecclesia doctrinam
Platonicam, tum secundi tum tertii saeculi scripto-
res non soliti sunt adeo simpliciter Christum τὸν
Οεὸν ubique praedicare, ut haec plane Ignatianam
aetatem sapiant. Objiciebat aliquando Photius Cle-
menti Romano: Ὃτι ἀρχιερέα καὶ προστᾶτην τὸν
Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ) Χριστὸν ἐξονομάζων, οῦδὶ τὰς
θεοπρεπεῖς καὶ ὑψηλοτέρας ἀφῆκε περὶ αὐτοῦ φωνάς ;
‹‹ Quod summum sacerdotem praesidemque Domi-
num nostrum Jesum Christum appellans, ne illas
quidem Deo convenientes et sublimiores de eo
voces pronuntiaverit. ι Et secundae ejus epistolas
minus receptaa hoc adminiculum adhibet, quod ἐν
ἀρχῇ Χριστὸν τὸν Θεὸν κηρύσσῃ, ‹‹ in ipso initio
Christum Deum praedicet. ιο Prima enim illius Epi-
stolae verba sunt : Ἀδελφοὶ, οὕτως δεῖ ἡμᾶς φρονεῖν
περί Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς περὶ Θεοῦ, «Fratres, ita
oportet nos de Christo sentire, ut de Deo.» Primis
itaque Ecclesiaa temporibus hanc appellationem
maxime convenientem putavit optimus censor Pho-
tius; ea autem toties ab lgnatio repetita, nec
cum ullis posteriorum limitationibus prolata, sed
nude et simpliciter ubique praedicata maximam D stiani fierent, praediti fuerant, praestiterunt, ut
venerandae illius antiquitatis et simplicitatis spe-
ciem exhibet.
Tertio Eusebius Ignatii epistolas tanta cum dili-
gentia descripsit, quod ipsi visre sint traditionem
apostolicam conservare, προύτρεπεν, inquit, ἀπρὶξ
ἔχεσθαι τῆς τῶν ἀποστόλων παραδόσεως. Hoc autem
intelligendum monemus, ut ipsi veteres voluerunt,
non utnuperi scriptores intelligunt ; quasi Ignatius
scriptis mandare in animo habuerit traditiones ab
apostolis acceptas, quas illi scripta minime consi-
gnassent; quod cardinalem Baronium,etalius adeo
fefellit. Nihil aliud voluit Eusebius,quam lgnatium