PG 5, col. 290
Τbeodctus, compertum non est : ppostquams aatem n
Vietoee excommunicatus est, viris apostolicis notuss
eaase potuit; apostelici enim dicebantur, qui apo-
sstelica doctrina imbuti sunt, eliam qui proxima
post appoostules mætate nati sunt. Certe lrenæo notus
esse petut, imo ignotus ei esse non potnit, qui sub
Victore maximme fiorait, et post Victorem mortuus
est, et tamsen a S8, Papribus vir apostolicus dictus
est, et quidema sb ipso ieronymo. Ita enim ille, ad
Isaiæ cap. θ4: « De quibus diligentissime vir apo-
atolicss soribit frenæus, episcopus ugdunensis, et
sartyr. »
Gapite 11 ad secunadum ordinem hæreticorum
progreditur, asseritque gnatium nostrum alios
etiam post veri fgnatii mortem exortos hæreticos
tetigisse, licet non nominstos. Respondeo primo
generatim scripsisse lgnatium ( quod observst ve-
rissimae Eusehius) adversus hæreses suo tempore
grassantes, et nt ab iis cavesest, ecclesias omnes,
ad quas martyrio proximus epistolas exarasit, op-
βrtuuae admoduma admonaisse atque ppræmunivisse.
Eæaædem autem haæreses, quæ illius ætate in Syria
vel eciesiis fiaitimis exortæ sunt, sub aliorum ne-
minibus in iisdem vel aliis terrarum oris, sæculis
sequentibus, repullularunt. Ea igitur quæ ab Igna-
tio conatra sui temagoris Meterodidascslos scripta
sunt, ad sententiam alicujus hæretici qui diu post
artyris passionem natas sit, relutandam opportu-
nissima esse potuerunt; non quod auctor epistols-
rum ipsuim hæreiicum posteriorema noverit, sed
qquuod eumdem errorem, quem posterior secutus est,
in prioti condemanaverit. Qua unica observatione
præmissa, facile particularia objecta refelluntur.
Duo Saturnini dogmata respexisse tgnatium epi-
stolicumm vult,unum de matrimonio, alterum de Jesu
putativo, ideoque post ea a Saturuino publicsta
vixisse, et Ignatium martyrem esse non posse. Sed
Saturnini dogma de matrimonio in genuinis episto-
Iis non habetur; ex assumentis, quæ repudiamus,
depromitur. Alierum de Jesu putativo, a Saturnino
pimo proditum non est. Etiamasi igitur anctor epi-
stolarum contra hanc hæresima, quam tuebatur Se-
turninus, scripserit, non inde tamen seqnitur eum
vd Saturninum novisse, vel contra, vel post eum
scripsisse; quia eadem fuit hæresis Menandriano-
rum, quorum quamplurimi Saturnino aeniores
erant. Imo ipse Saturninus a Menandro hausit. Ire-
næns lib. I, c. 22 : « Saturninus quidem similiter
aat Menander, etc. » Epiphanius diserte : Μετὰ τοῦ-
τον Σατορνῖλός τις ἀνέστη, καὶ αὐτὸς ἐκεῖθεν τὰς
ἀφορμὰς, ἀπὸ Μενάνδρου φημὶ, καὶ τῶν πρώην λα-
βών. Menandriani autem et Smoniani omnes Chsi-
stum putative hominem fuisse, et putative tantum
passum docebant; a Simone, scilicet, edocti,
qui ludæis, seipsum Eilium esse dixit, παθόντα δὲ
μὴ πεπονθέναι, ἀλλὰ δοκήσει μόνον, ut idem refers
Egiphanius. Menander autem multos, teste Justino
martyre, Atiochiæ seduxit, quos ignorare tgua-
tius noster non potuit. Imo ex Aniochia fuit ipse
Vietoee excommunicatus est, viris apostolicis notuss
eaase potuit; apostelici enim dicebantur, qui apo-
sstelica doctrina imbuti sunt, eliam qui proxima
post appoostules mætate nati sunt. Certe lrenæo notus
esse petut, imo ignotus ei esse non potnit, qui sub
Victore maximme fiorait, et post Victorem mortuus
est, et tamsen a S8, Papribus vir apostolicus dictus
est, et quidema sb ipso ieronymo. Ita enim ille, ad
Isaiæ cap. θ4: « De quibus diligentissime vir apo-
atolicss soribit frenæus, episcopus ugdunensis, et
sartyr. »
Gapite 11 ad secunadum ordinem hæreticorum
progreditur, asseritque gnatium nostrum alios
etiam post veri fgnatii mortem exortos hæreticos
tetigisse, licet non nominstos. Respondeo primo
generatim scripsisse lgnatium ( quod observst ve-
rissimae Eusehius) adversus hæreses suo tempore
grassantes, et nt ab iis cavesest, ecclesias omnes,
ad quas martyrio proximus epistolas exarasit, op-
βrtuuae admoduma admonaisse atque ppræmunivisse.
Eæaædem autem haæreses, quæ illius ætate in Syria
vel eciesiis fiaitimis exortæ sunt, sub aliorum ne-
minibus in iisdem vel aliis terrarum oris, sæculis
sequentibus, repullularunt. Ea igitur quæ ab Igna-
tio conatra sui temagoris Meterodidascslos scripta
sunt, ad sententiam alicujus hæretici qui diu post
artyris passionem natas sit, relutandam opportu-
nissima esse potuerunt; non quod auctor epistols-
rum ipsuim hæreiicum posteriorema noverit, sed
qquuod eumdem errorem, quem posterior secutus est,
in prioti condemanaverit. Qua unica observatione
præmissa, facile particularia objecta refelluntur.
Duo Saturnini dogmata respexisse tgnatium epi-
stolicumm vult,unum de matrimonio, alterum de Jesu
putativo, ideoque post ea a Saturuino publicsta
vixisse, et Ignatium martyrem esse non posse. Sed
Saturnini dogma de matrimonio in genuinis episto-
Iis non habetur; ex assumentis, quæ repudiamus,
depromitur. Alierum de Jesu putativo, a Saturnino
pimo proditum non est. Etiamasi igitur anctor epi-
stolarum contra hanc hæresima, quam tuebatur Se-
turninus, scripserit, non inde tamen seqnitur eum
vd Saturninum novisse, vel contra, vel post eum
scripsisse; quia eadem fuit hæresis Menandriano-
rum, quorum quamplurimi Saturnino aeniores
erant. Imo ipse Saturninus a Menandro hausit. Ire-
næns lib. I, c. 22 : « Saturninus quidem similiter
aat Menander, etc. » Epiphanius diserte : Μετὰ τοῦ-
τον Σατορνῖλός τις ἀνέστη, καὶ αὐτὸς ἐκεῖθεν τὰς
ἀφορμὰς, ἀπὸ Μενάνδρου φημὶ, καὶ τῶν πρώην λα-
βών. Menandriani autem et Smoniani omnes Chsi-
stum putative hominem fuisse, et putative tantum
passum docebant; a Simone, scilicet, edocti,
qui ludæis, seipsum Eilium esse dixit, παθόντα δὲ
μὴ πεπονθέναι, ἀλλὰ δοκήσει μόνον, ut idem refers
Egiphanius. Menander autem multos, teste Justino
martyre, Atiochiæ seduxit, quos ignorare tgua-
tius noster non potuit. Imo ex Aniochia fuit ipse