PG 5, col. 289
Si igter Hieronymus in fgnstio nostro non ppuca
conurs Τheodoti hæresima iserissimsa soiaset, as
poiissess nisi ineptissime inde colligere, austorem
epistoiarum post Τheodotum vixisse; quia ipse
optime novit quæcunque contra Τheodoi hæsesima
ex is epistolis observare potuit, ea omnia adver-
sus Ehionema dici potuisse : at scribere aliquis po-
mit adversus Ebionem, licet post Τheodotum no
viserit. Ut alibi igitur Ehionem st Phetinum eon-
Quamngit, tanqusr esdem sententia apostoica percul-
sos, ita hic Ehionem et Τheodotum, tanquam ab
isdem Patribus refutatos.
Srustra igitur in hoc argumento nec sine smhma
injursia notat acerhissimus Patrum censor, e inter-
dum ieronymum naturali quadam ingenii vebhs-
mentia abripl, et quædam non satis accurnte ex-
ppensa effundere, cum mnibbil in hae re apparoat qnod
eum videstur sbripsere, aut quoquo modo commo-
τerε; nihil ab eo dictum sit, quod non sit vesitati
cousentanenm; nlhil quod ejusdem sententæ aiis
Iocis patefactæ contrarium sit. Quod si hæc obser-
vatio de vehemenia ingenii ieronymlani admiti
aᾶquando debeat,tunc poiore jure usurpari ppotest,
coma adversus diaconos Ecclesiæ tomanæ lacessi-
tus aeribit,cum nt eorum dignitstem imminant tam
muta de presbbyteratus suctoritate congerit, ebm,at
eam stahiliat, æqualem pene ipsi episcopali pote-
stai statuere censetur : quæ interpretatio senten-
iæ ieronymianæ eum maaxime inconstantem, et
snis seriptis contrsria euundentem repræsentat. S
mmnquam igitnr, in hac ipss controversia de iatin-
etione sacrorum ordinum, iceret dicere Biesonyy-
mum naturali quadam ingemnii vehemeniia abripi,
et quædam non satis accurate expensa effundere τ
quæ responsio si t satis congrua et vslida repute-
tur; non erit opus qaidquam addere ad convelen-
duum sententiæ londellianæ fundamenum. Cum ans-
temms hhanc acerhissimaam censuram e abrepptione
Seronyymi veram esse contendit, quod hic scribst,
mmmaltos apostolicos viros adversus Τhheodotums By-
saninum scripsisse, cum temporuma ratio esineat
nuli apostolico notums esse potuisse Τheodotuma,
hgit eum omanio raio. Non enim multos tantum
apostoieos viros, aed et sloquentes dixit Hieronyy-
msvss, mat lib.I adoersas Jeσiaiansæεπsς « Ad bos et læ-
mæns ssecessor apcstli, cujus Paulus apotolus
meminit, seribit epistolas, omnemque pene sermo-
nem suum de virginitatis puritate contexuit; et
deinceps multi apostolici et martyres et illustres
am sanetitate quam eloquentia viri, quos ex pro-
γriis seriptis nosse perfacile est; s neque contra
Τhsodotum solummaodo scripsisse ait, aed contra
hionem (nam de Valentino silent mss.quamplurimi
stque inter eos Cantabrigienses duo) non minus
quam Τheodotums; neque tam eorum personas quam
sententiam respexisse censendus est, qui in eadem
consentiebant; neque denique verum est, nulli
apostolico notuma esse potuisse Τheodotum. Quam
iu enim aaie Victorem hæresin suam prodidit
conurs Τheodoti hæresima iserissimsa soiaset, as
poiissess nisi ineptissime inde colligere, austorem
epistoiarum post Τheodotum vixisse; quia ipse
optime novit quæcunque contra Τheodoi hæsesima
ex is epistolis observare potuit, ea omnia adver-
sus Ehionema dici potuisse : at scribere aliquis po-
mit adversus Ebionem, licet post Τheodotum no
viserit. Ut alibi igitur Ehionem st Phetinum eon-
Quamngit, tanqusr esdem sententia apostoica percul-
sos, ita hic Ehionem et Τheodotum, tanquam ab
isdem Patribus refutatos.
Srustra igitur in hoc argumento nec sine smhma
injursia notat acerhissimus Patrum censor, e inter-
dum ieronymum naturali quadam ingenii vebhs-
mentia abripl, et quædam non satis accurnte ex-
ppensa effundere, cum mnibbil in hae re apparoat qnod
eum videstur sbripsere, aut quoquo modo commo-
τerε; nihil ab eo dictum sit, quod non sit vesitati
cousentanenm; nlhil quod ejusdem sententæ aiis
Iocis patefactæ contrarium sit. Quod si hæc obser-
vatio de vehemenia ingenii ieronymlani admiti
aᾶquando debeat,tunc poiore jure usurpari ppotest,
coma adversus diaconos Ecclesiæ tomanæ lacessi-
tus aeribit,cum nt eorum dignitstem imminant tam
muta de presbbyteratus suctoritate congerit, ebm,at
eam stahiliat, æqualem pene ipsi episcopali pote-
stai statuere censetur : quæ interpretatio senten-
iæ ieronymianæ eum maaxime inconstantem, et
snis seriptis contrsria euundentem repræsentat. S
mmnquam igitnr, in hac ipss controversia de iatin-
etione sacrorum ordinum, iceret dicere Biesonyy-
mum naturali quadam ingemnii vehemeniia abripi,
et quædam non satis accurate expensa effundere τ
quæ responsio si t satis congrua et vslida repute-
tur; non erit opus qaidquam addere ad convelen-
duum sententiæ londellianæ fundamenum. Cum ans-
temms hhanc acerhissimaam censuram e abrepptione
Seronyymi veram esse contendit, quod hic scribst,
mmmaltos apostolicos viros adversus Τhheodotums By-
saninum scripsisse, cum temporuma ratio esineat
nuli apostolico notums esse potuisse Τheodotuma,
hgit eum omanio raio. Non enim multos tantum
apostoieos viros, aed et sloquentes dixit Hieronyy-
msvss, mat lib.I adoersas Jeσiaiansæεπsς « Ad bos et læ-
mæns ssecessor apcstli, cujus Paulus apotolus
meminit, seribit epistolas, omnemque pene sermo-
nem suum de virginitatis puritate contexuit; et
deinceps multi apostolici et martyres et illustres
am sanetitate quam eloquentia viri, quos ex pro-
γriis seriptis nosse perfacile est; s neque contra
Τhsodotum solummaodo scripsisse ait, aed contra
hionem (nam de Valentino silent mss.quamplurimi
stque inter eos Cantabrigienses duo) non minus
quam Τheodotums; neque tam eorum personas quam
sententiam respexisse censendus est, qui in eadem
consentiebant; neque denique verum est, nulli
apostolico notuma esse potuisse Τheodotum. Quam
iu enim aaie Victorem hæresin suam prodidit