PG 6, col. 16
debemus, capitalis hostis sim, et hunc ridiculum mo-
rem adjungendi libris erct’s Latinas interpretatio-
nes, ercarum litterarum labem et perniciem exsti—
tiss'e semper existimaverim. Compendii bibliopola:
rationem habui, cui etiam hoc concessi, ut versionem
in extremum libri non saltem ablegarent.
Quomodo in emendanda Langi versione proces-
serit, Operae pretium est ex ipso discere. In emen-
danda, inquit, Langi versione Latinitatis rationem
nullam habui, quippe quam nihil nisi una litura
emendare poterat; neque ipsam sententiam meis pon-
deribus, quod et ipsum non minoris laboris fuisset,
facere, sed quadam populari trutina leviterque et
remisse, ut invitus et humilem operam trgre devorans,
examinari.
Ad calcem appositae adnotationes nonnullae Pear-
sonii ex bibliotheca regia Cantabrigiensi erutae,
quas doctus editor non magni facit. Sequuntur
nota: Davisii in Apologiam 1, quas ab hoc dnctis
simo viro perhumaniter missas Cl. Thirlbius luce
publica donavit, ut et grati animi sui et eruditionis
Davisii monumentum essent. Indices rerum et vers
borum debentur Sylburgio. 1n epistola nuncupato
ria, quae nobilissimo viro Guillelmo domino Cranen
inscripta praelationis locum ac modum sortitur,
doctus editor sanctorum Patrum lectionis patroci-
nium suscipit, ac de criticae utilitate et ditlicultate
disserit, tum de Justinojudicium suum interponit,
ac demum operm sua: rationem explanat.
Non molli brachio vellicat eos, quibus sorden
antiqui Patres. Est autem, inquit, aliud hominun
genus, qui, quanquam cum indoctis disputare nos
soleo, paucistamen redarguendi sunt. Il i si theologi an
nesciunt, nihil sciunt, inque id studium sedulo sib
incumbere videntur : sed tamen antiquos Patres
sive arrogantia, seu id quod dicunt, revera sentiunt
sua lectione indignos habent. Nimirum boni theolog
esse Scriptura sola niti contendant, eam et quidqui:
nostra scire intersit, et quidquid ad intelligentiam
sui opus sit, continere : qui secus sentiunt, eos horri
trum nullum usum esse posse, neque ullam auctori-
tatem antiquitatis. neque vetustissimos Scriptura
interpretes anteferendos esse recentissimis. Quod dt
perspicuitate Scriptura: dicunt, primo perridicula".
et absurdum est; deinde cujus criminis adversario:
inepte reos agunt, etiam impium. Absurdum est, quoa
omnes sentiunt non esse perspicuum, id omnibus esst
perspicuum probare conari. Impium est, quod [actura
non esse manifestum sit,id Deum aut fecisse, aut rebut
humanis non satis consuluisse aflirmare. Nemini ve.
ritatem amanti non placebit hoc de hominibus sup re
caput absurdis judicium.
Quam ardua res sit et dillicilis critica, hac inter
alias ratione demonstrat. Quid enim, inquit, alius
rem adjungendi libris erct’s Latinas interpretatio-
nes, ercarum litterarum labem et perniciem exsti—
tiss'e semper existimaverim. Compendii bibliopola:
rationem habui, cui etiam hoc concessi, ut versionem
in extremum libri non saltem ablegarent.
Quomodo in emendanda Langi versione proces-
serit, Operae pretium est ex ipso discere. In emen-
danda, inquit, Langi versione Latinitatis rationem
nullam habui, quippe quam nihil nisi una litura
emendare poterat; neque ipsam sententiam meis pon-
deribus, quod et ipsum non minoris laboris fuisset,
facere, sed quadam populari trutina leviterque et
remisse, ut invitus et humilem operam trgre devorans,
examinari.
Ad calcem appositae adnotationes nonnullae Pear-
sonii ex bibliotheca regia Cantabrigiensi erutae,
quas doctus editor non magni facit. Sequuntur
nota: Davisii in Apologiam 1, quas ab hoc dnctis
simo viro perhumaniter missas Cl. Thirlbius luce
publica donavit, ut et grati animi sui et eruditionis
Davisii monumentum essent. Indices rerum et vers
borum debentur Sylburgio. 1n epistola nuncupato
ria, quae nobilissimo viro Guillelmo domino Cranen
inscripta praelationis locum ac modum sortitur,
doctus editor sanctorum Patrum lectionis patroci-
nium suscipit, ac de criticae utilitate et ditlicultate
disserit, tum de Justinojudicium suum interponit,
ac demum operm sua: rationem explanat.
Non molli brachio vellicat eos, quibus sorden
antiqui Patres. Est autem, inquit, aliud hominun
genus, qui, quanquam cum indoctis disputare nos
soleo, paucistamen redarguendi sunt. Il i si theologi an
nesciunt, nihil sciunt, inque id studium sedulo sib
incumbere videntur : sed tamen antiquos Patres
sive arrogantia, seu id quod dicunt, revera sentiunt
sua lectione indignos habent. Nimirum boni theolog
esse Scriptura sola niti contendant, eam et quidqui:
nostra scire intersit, et quidquid ad intelligentiam
sui opus sit, continere : qui secus sentiunt, eos horri
trum nullum usum esse posse, neque ullam auctori-
tatem antiquitatis. neque vetustissimos Scriptura
interpretes anteferendos esse recentissimis. Quod dt
perspicuitate Scriptura: dicunt, primo perridicula".
et absurdum est; deinde cujus criminis adversario:
inepte reos agunt, etiam impium. Absurdum est, quoa
omnes sentiunt non esse perspicuum, id omnibus esst
perspicuum probare conari. Impium est, quod [actura
non esse manifestum sit,id Deum aut fecisse, aut rebut
humanis non satis consuluisse aflirmare. Nemini ve.
ritatem amanti non placebit hoc de hominibus sup re
caput absurdis judicium.
Quam ardua res sit et dillicilis critica, hac inter
alias ratione demonstrat. Quid enim, inquit, alius