PG 6, col. 241
ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ
ΠΡΟΣ ΕΑΑΗΝΑΣ.
—
COHORTATIO AD GRAECOS.
’Δρχόμενος (57) τῆς πρὸς ὑμᾶς παραινέσεως, ὦ,
ἇνδρες Ἕλληνες, εὔχομαι τῷ Θεῷ, ἐμοὶ μὲν ὑπάρξαι
τὰ δέοντα πρὸς ὑμᾶς εἰπεῖν ’ ὑμᾶς δὲ, τῆς προτέρας
ἀφεμένους φιλονεικίας, καὶ τῆς τῶν προγόνων πλά-
νης ἀπαλλαγέντας, ἑλέσθαι τὰ λυσιτελοῦντα νυνί ('58) ·
οὐδὲν οἰομένους περὶ τοὺς προγόνους ὑμῶν ἔσεσθαι
πλημμελὲς παρ’ ὑμῶν, εί τάναντία νυνὶ τῶν πρό-
τερον (39) μὴ καλῶς δοξάντων αὐτοῖς χρήσιμα φαί-
νοιτο (40) παρ’ ὑμῖν. Ἣ γὰρ τῶν πραγμάτων ἀκρι-
6ἡς ἐξέτασις, καὶ τὰ δόξαντα πολλάκις καλῶς ἔχειν
ἁλλοιότερα δείκνυσιν, ἀκριϐεστέρα πείρᾳ τάληθὲς
Βισανὶσασα. Ἑπεὶ τοίνυν ἡμῖν ὁ περὶ τῆς ἀληθοῦς
θεοσεϐείας πρόκειται λόγος, (ἧς οὐδὲν (41), οἶμαι,
προτιμότερον τοῖς ἀκινδύνως βιοῦν προῃρημένοις
εἶναι νενόμισται, διὰ τὴν μέλλουσαν μετά τὴν τελευ-
τὴν τοῦδε τοῦ βίου ἔσεσθαι κρίσιν’ ἣν οὐ μόνον οἱ
ἡμέτεροι κατὰ Θεὸν κηρύττουσι (42) πρόγονοι, προ-
σιῆταί τε καὶ νομοθέται, ἀλλὰ καί οἱ παρ’ ὑμῖν νο-
μισθέντες εἶναι σοφοὶ, οὐ ποιηταὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ⁸
φιλόσοφοι (43) οἱ τὴν ἀληθῆ καὶ θείαν ἐπαγγελλόι-
μενοι παρ’ ὑμῖν εἰδέναι γνῶσιν·) ἔδοξέ μοι καλῶς
ἔχειν, πρῶτον μὲν τοὺς τῆς Θεοσεϐείας (44) ἡμῶν τε
καὶ ὑμῶν ἐξετάσαι διδασκάλους, οἵ τινες καὶ ὅσοι,
καὶ καθ’ οὒς γεγόνασι χρό’νους” ἶν’ οἱ μὲν πρότερον
τὴν ψευδώνυμον θεοσέϐειαν παρὰ τῶν προγόνων
παρειληφότες, νῦν γοῦν αἰσθόμενοι, τῆς παλαιᾶς
ἐκείνης ἀπαλλαγῶσι πλάνης· ἡμεῖς δὲ, σαφῶς καὶ
φανερῶς ἡμᾶς αὐτοὺς ἀποδείξωμεν τῇ τῶν κατὰ
θεὸν προγόνων ἑπομένους θεοσεϐείᾳ.
2. Τίνας τοίνυν, ὧ ἄνδρες Ἕλληνες, τῆς θεοσει-
ὃείας ὑμῶν διδασκάλους εἶναί (pars; Τοὺς ποιητὰς;
(57)_ Ἀρχόμενος. Perionius et Sylburgius obser-
Vnnt Justiti-uin imitari exordium orationis Demo-
sthenis pro Ctesiphonw-
(5_8l ἰῖυινί. (lolbert. νῦν. Mox idem cum Reg. 2,
ταςῃρμρζν πλη μμελές.
πρὅξνερον. βοηλατῶν προτέρων.
(ιθ) Φαίνοζτο. :lleg. et μὴν-οη)ίῄφὰνοιτφςζοιὶ).
‘égeévowmqtog ηεξ. t el ε, ει υοιιὶ. τὰ δόξαντα
inplexae καλῶς ,ἔχε ιπῖ.
(ll) Ἦς vita}??? Reg. 5 et Claram. οἷς οὐδέν. Le-
ΠΡΟΣ ΕΑΑΗΝΑΣ.
—
COHORTATIO AD GRAECOS.
’Δρχόμενος (57) τῆς πρὸς ὑμᾶς παραινέσεως, ὦ,
ἇνδρες Ἕλληνες, εὔχομαι τῷ Θεῷ, ἐμοὶ μὲν ὑπάρξαι
τὰ δέοντα πρὸς ὑμᾶς εἰπεῖν ’ ὑμᾶς δὲ, τῆς προτέρας
ἀφεμένους φιλονεικίας, καὶ τῆς τῶν προγόνων πλά-
νης ἀπαλλαγέντας, ἑλέσθαι τὰ λυσιτελοῦντα νυνί ('58) ·
οὐδὲν οἰομένους περὶ τοὺς προγόνους ὑμῶν ἔσεσθαι
πλημμελὲς παρ’ ὑμῶν, εί τάναντία νυνὶ τῶν πρό-
τερον (39) μὴ καλῶς δοξάντων αὐτοῖς χρήσιμα φαί-
νοιτο (40) παρ’ ὑμῖν. Ἣ γὰρ τῶν πραγμάτων ἀκρι-
6ἡς ἐξέτασις, καὶ τὰ δόξαντα πολλάκις καλῶς ἔχειν
ἁλλοιότερα δείκνυσιν, ἀκριϐεστέρα πείρᾳ τάληθὲς
Βισανὶσασα. Ἑπεὶ τοίνυν ἡμῖν ὁ περὶ τῆς ἀληθοῦς
θεοσεϐείας πρόκειται λόγος, (ἧς οὐδὲν (41), οἶμαι,
προτιμότερον τοῖς ἀκινδύνως βιοῦν προῃρημένοις
εἶναι νενόμισται, διὰ τὴν μέλλουσαν μετά τὴν τελευ-
τὴν τοῦδε τοῦ βίου ἔσεσθαι κρίσιν’ ἣν οὐ μόνον οἱ
ἡμέτεροι κατὰ Θεὸν κηρύττουσι (42) πρόγονοι, προ-
σιῆταί τε καὶ νομοθέται, ἀλλὰ καί οἱ παρ’ ὑμῖν νο-
μισθέντες εἶναι σοφοὶ, οὐ ποιηταὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ⁸
φιλόσοφοι (43) οἱ τὴν ἀληθῆ καὶ θείαν ἐπαγγελλόι-
μενοι παρ’ ὑμῖν εἰδέναι γνῶσιν·) ἔδοξέ μοι καλῶς
ἔχειν, πρῶτον μὲν τοὺς τῆς Θεοσεϐείας (44) ἡμῶν τε
καὶ ὑμῶν ἐξετάσαι διδασκάλους, οἵ τινες καὶ ὅσοι,
καὶ καθ’ οὒς γεγόνασι χρό’νους” ἶν’ οἱ μὲν πρότερον
τὴν ψευδώνυμον θεοσέϐειαν παρὰ τῶν προγόνων
παρειληφότες, νῦν γοῦν αἰσθόμενοι, τῆς παλαιᾶς
ἐκείνης ἀπαλλαγῶσι πλάνης· ἡμεῖς δὲ, σαφῶς καὶ
φανερῶς ἡμᾶς αὐτοὺς ἀποδείξωμεν τῇ τῶν κατὰ
θεὸν προγόνων ἑπομένους θεοσεϐείᾳ.
2. Τίνας τοίνυν, ὧ ἄνδρες Ἕλληνες, τῆς θεοσει-
ὃείας ὑμῶν διδασκάλους εἶναί (pars; Τοὺς ποιητὰς;
(57)_ Ἀρχόμενος. Perionius et Sylburgius obser-
Vnnt Justiti-uin imitari exordium orationis Demo-
sthenis pro Ctesiphonw-
(5_8l ἰῖυινί. (lolbert. νῦν. Mox idem cum Reg. 2,
ταςῃρμρζν πλη μμελές.
πρὅξνερον. βοηλατῶν προτέρων.
(ιθ) Φαίνοζτο. :lleg. et μὴν-οη)ίῄφὰνοιτφςζοιὶ).
‘égeévowmqtog ηεξ. t el ε, ει υοιιὶ. τὰ δόξαντα
inplexae καλῶς ,ἔχε ιπῖ.
(ll) Ἦς vita}??? Reg. 5 et Claram. οἷς οὐδέν. Le-