PG 6, col. 264
τοί φατε, τοῦ παρ’ ὑμῖν χρηστηρίου (ϐ) τίνας συνέεη
θεοσεϐεῖς ἄνδρας γεγενῆσθαί ποτε, οὓτω τὸ χρηστή-
ριον εἰρηκέναι φατέ·
Μοῦνοι Χαλδαῖοι σοφίην λάχον, ἠδ’ ἄρ’ ΔἘϐραῖοί.
Αὐτογένητον ἄνακτα* σεόἇζιψνοι [εέεὺτῐ-ἷιύ
τ ν 1.
Οὐκοῦν ἐπειδήπερ οἴεσθε παρά τῶν χρηστηρίων ἕ
ὑμῶν δύνασθαι τάληθῆ μανθάνειν, ἐντυχόντες ταῖς
ἱστορίαις καὶτοῖς περὶ τοῦ βίου Μωϋσὲως γραφεῖσιν
ὑπὸ ντῶχ ἔξωθεν τῆς ἡμετέρας θρησκείας, καὶ γνόντες Ἴ
ὃτι ὲκ τοῦ τῶν Χαλδαίων καὶ Ἐϐραίων γένους Gip-
μητο Μωῡσῆς, καὶ οἱ λοιποὶ⁸ προφῆται, μηδὲν πε-
ράδοξον γεγενῆσθαι νομίζετε, εί ὲκ γένους ὅντα θεο-
σεϐῶν τὸν ἄνδρα, καὶ ἀξίως τῆς τῶν προγόνων θεο-
σεϐείας βεϐιωκότα , ὁ Θεὸς τῇ μεγάλῃ ταύτῃ δωρεᾷ
τιμῆσαι προῦθετο , καὶ πρῶτον ἁπάντων ἀποφῆναι
τῶν προφητῶν.
12. Ἀναγκαῖον δὲ οἶμαι καὶ τοὺς χρόνους σκοπεῖν,
καθ’ οὓς οἱ καθ’ ὑμᾶς γεγόνασι φιλόσοφοι, ὅπως
γνῶτε ὅτι νέος σφόδρα καὶ βραχύς ἐστιν ὁ τούτους
ὑμῖν ἐνεγκὼν χρόνος. Οὕτω γὰρ ὑμῖν ἔσται δυνατὸν
καὶ τὴν Μωῡσέως ἀρχαιότητα ῥᾳδίως γνῶναι· ἴηνα
δὲ μὴ, περὶ τῶν χρόνων διεξιὼν, παρέλξειν δόξω,
πλείοσιν ἀποδείξεσι χρώμενος, ἀποχρώντως οἶμαι
τούτων δεικνύναι. Σωκράτης μὲν γὰρ Πλάτωνος.
Πλάτων δὲ Ἀριστοτέλους διδάσκαλος γέγονεν. Οὗτοι
C δὲ κατὰ τοὺς-ὦῖλίππου καὶ Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδό-
νος ἦκμασαν χρόνους, καθ’ οὓς καὶ οἱ Ἀθηναίων (Si;
λ τορες, ὡς δηλοῦσιν ἡμῖν σαφῶς καὶ οί Δημοσθένει
κατά Φιλίππου γραφέντες λόγοι. ’Ότι δὲ καὶ Ἀριστο-
τέλης Ἀλεξάνδρῳ συνῆν ἐν τῷ τῆς βασιλείας “fma.
οἱ τὰς Ἀλεξάνδρου ἱστορήσαντες πράξεις ἱκανῶς 5r,-
λοῦσι(7⁶) . Πανταχόθεν οὖν γνῶναι ῥᾴδιον, ὅτι πολλῷ
ἀρχαιοτάτην πασῶν τῶν ἔξωθεν ἱστοριῶν τὴν Μοῦ-
σέως ἱστορίαν εἶναι συμϐαίνεῖῖιίἈλλως τε οὐδὲ τοῦτο
ἀγνοεῖν ὑμᾶς προσήκει, ὅτι οὐδὲν Ἕλλησι πρὸ τῶν
Ὀλυμπιάδων ἀκριϐὲς (8) ἱστόρηται, οὐδ’ ὲστὶ τι σύγ-
γραμμα παλαιὸν, Ἑλλήνων ἢ βαρϐάρων σημαῖνον
πρᾶξιν. Μόνη δὲ ἠ τοῦ προφήτου Μωῦσέως προϋπῆρ-
χεν ἱστορία, ῆν ὲκ τῆς θείας ἐπιπνοίας Μωῠσῆς γέ-
γράφε τοῖς τῶν Ἐϐραίων γράμμασι. Τὰ γὰρ τῶν
Ῑ) Ἐλλήνων οὐδέπω ἦν, ὠς δηλοῦσι καὶ αὐτοὶ οἱ τῶν
γραμμάτων διδάσκαλοι, φάσκοντες Κάδμον πρῶτον
ὲκ Φοινίκης αὐτά κομίσαντα, Ἕλλησι μεταδοῦναι.
Καὶ ὁ πρῶτος δὲ τῶν παρ’ ὑμῖν φιλοσόφων μαρτν-
ρεῖ (9) Πλάτων, ὕστερον εὑρίσκειν (10) αὐτά. Γέ-
κτα σεϐαζόμενοι Θεὸν ἁγνῶς. Sic ctiam habet Eu-
sel)., lih. ιιι, Demonstr., p. 104. -Θεὸν ἁγνῶς
restituit Ι). 0110.
Aliter etl. Ottoniana ς ἱκανῶς δηλοῦσιν οἱ τὰς
Ἀλεξάνδρου ἱστορήσαντες πράξεις, οἱ cod. lit-gl
et cod. Argeutorat.
(8)7’Axptg6’éc. R. St. ad calcem ἀκριϐῶς, et sic
Reg. 5 et Clarum, in textu.
(9) Μίιρτιφεῖκιϐιειγοηι.. et Reg. 5, ἱστορείκαὶ
μαρτυρεῖ, ct sic RLSI. ad calcem.
1(1)Ἐιῖιίλί’σκειν. Reg. ‘2, εὑρήσειν,
θεοσεϐεῖς ἄνδρας γεγενῆσθαί ποτε, οὓτω τὸ χρηστή-
ριον εἰρηκέναι φατέ·
Μοῦνοι Χαλδαῖοι σοφίην λάχον, ἠδ’ ἄρ’ ΔἘϐραῖοί.
Αὐτογένητον ἄνακτα* σεόἇζιψνοι [εέεὺτῐ-ἷιύ
τ ν 1.
Οὐκοῦν ἐπειδήπερ οἴεσθε παρά τῶν χρηστηρίων ἕ
ὑμῶν δύνασθαι τάληθῆ μανθάνειν, ἐντυχόντες ταῖς
ἱστορίαις καὶτοῖς περὶ τοῦ βίου Μωϋσὲως γραφεῖσιν
ὑπὸ ντῶχ ἔξωθεν τῆς ἡμετέρας θρησκείας, καὶ γνόντες Ἴ
ὃτι ὲκ τοῦ τῶν Χαλδαίων καὶ Ἐϐραίων γένους Gip-
μητο Μωῡσῆς, καὶ οἱ λοιποὶ⁸ προφῆται, μηδὲν πε-
ράδοξον γεγενῆσθαι νομίζετε, εί ὲκ γένους ὅντα θεο-
σεϐῶν τὸν ἄνδρα, καὶ ἀξίως τῆς τῶν προγόνων θεο-
σεϐείας βεϐιωκότα , ὁ Θεὸς τῇ μεγάλῃ ταύτῃ δωρεᾷ
τιμῆσαι προῦθετο , καὶ πρῶτον ἁπάντων ἀποφῆναι
τῶν προφητῶν.
12. Ἀναγκαῖον δὲ οἶμαι καὶ τοὺς χρόνους σκοπεῖν,
καθ’ οὓς οἱ καθ’ ὑμᾶς γεγόνασι φιλόσοφοι, ὅπως
γνῶτε ὅτι νέος σφόδρα καὶ βραχύς ἐστιν ὁ τούτους
ὑμῖν ἐνεγκὼν χρόνος. Οὕτω γὰρ ὑμῖν ἔσται δυνατὸν
καὶ τὴν Μωῡσέως ἀρχαιότητα ῥᾳδίως γνῶναι· ἴηνα
δὲ μὴ, περὶ τῶν χρόνων διεξιὼν, παρέλξειν δόξω,
πλείοσιν ἀποδείξεσι χρώμενος, ἀποχρώντως οἶμαι
τούτων δεικνύναι. Σωκράτης μὲν γὰρ Πλάτωνος.
Πλάτων δὲ Ἀριστοτέλους διδάσκαλος γέγονεν. Οὗτοι
C δὲ κατὰ τοὺς-ὦῖλίππου καὶ Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδό-
νος ἦκμασαν χρόνους, καθ’ οὓς καὶ οἱ Ἀθηναίων (Si;
λ τορες, ὡς δηλοῦσιν ἡμῖν σαφῶς καὶ οί Δημοσθένει
κατά Φιλίππου γραφέντες λόγοι. ’Ότι δὲ καὶ Ἀριστο-
τέλης Ἀλεξάνδρῳ συνῆν ἐν τῷ τῆς βασιλείας “fma.
οἱ τὰς Ἀλεξάνδρου ἱστορήσαντες πράξεις ἱκανῶς 5r,-
λοῦσι(7⁶) . Πανταχόθεν οὖν γνῶναι ῥᾴδιον, ὅτι πολλῷ
ἀρχαιοτάτην πασῶν τῶν ἔξωθεν ἱστοριῶν τὴν Μοῦ-
σέως ἱστορίαν εἶναι συμϐαίνεῖῖιίἈλλως τε οὐδὲ τοῦτο
ἀγνοεῖν ὑμᾶς προσήκει, ὅτι οὐδὲν Ἕλλησι πρὸ τῶν
Ὀλυμπιάδων ἀκριϐὲς (8) ἱστόρηται, οὐδ’ ὲστὶ τι σύγ-
γραμμα παλαιὸν, Ἑλλήνων ἢ βαρϐάρων σημαῖνον
πρᾶξιν. Μόνη δὲ ἠ τοῦ προφήτου Μωῦσέως προϋπῆρ-
χεν ἱστορία, ῆν ὲκ τῆς θείας ἐπιπνοίας Μωῠσῆς γέ-
γράφε τοῖς τῶν Ἐϐραίων γράμμασι. Τὰ γὰρ τῶν
Ῑ) Ἐλλήνων οὐδέπω ἦν, ὠς δηλοῦσι καὶ αὐτοὶ οἱ τῶν
γραμμάτων διδάσκαλοι, φάσκοντες Κάδμον πρῶτον
ὲκ Φοινίκης αὐτά κομίσαντα, Ἕλλησι μεταδοῦναι.
Καὶ ὁ πρῶτος δὲ τῶν παρ’ ὑμῖν φιλοσόφων μαρτν-
ρεῖ (9) Πλάτων, ὕστερον εὑρίσκειν (10) αὐτά. Γέ-
κτα σεϐαζόμενοι Θεὸν ἁγνῶς. Sic ctiam habet Eu-
sel)., lih. ιιι, Demonstr., p. 104. -Θεὸν ἁγνῶς
restituit Ι). 0110.
Aliter etl. Ottoniana ς ἱκανῶς δηλοῦσιν οἱ τὰς
Ἀλεξάνδρου ἱστορήσαντες πράξεις, οἱ cod. lit-gl
et cod. Argeutorat.
(8)7’Axptg6’éc. R. St. ad calcem ἀκριϐῶς, et sic
Reg. 5 et Clarum, in textu.
(9) Μίιρτιφεῖκιϐιειγοηι.. et Reg. 5, ἱστορείκαὶ
μαρτυρεῖ, ct sic RLSI. ad calcem.
1(1)Ἐιῖιίλί’σκειν. Reg. ‘2, εὑρήσειν,