PG 6, col. 773
In inglese: Dialogue with Trypho 127 · Dialogue with Trypho 128
παρὰ τοῦ Θεοῦ δόξης· οὐδὲ μὴν 6 ἱερεὺς ’ὑπέμεινε
κατενώπιον τοῦ ναοῦ στῆναι, ὅτε τὴν κιϐωτὸν Σολο-
μὼν εἰσεκόμισεν εἰς τὸν οἷκον τὸν ὲν Ἱερουσαλὴ μ, ὃν
αὐτὸς 6 Σολομὼν ᾠκοδομήκει. Οὔτε οὖν Ἀϐραὰμ,
οὗτε Ἰσαὰκ, οὔτε Ἰακὼ6, οὔτε ἄλλος ἀνθρώπων εἶδε
τὸν Πατέρα καὶ ἄρρητον Κύριον τῶν πάντων ἁπλῶς,
καὶ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ (50) · ἀλλ’ ἐκεῖνον τὸν κατὰ
βουλὴν τὴν ἐκείνου (5-1) καὶ Θεὸν ὄντα Υἱὸν αὐτοῦ, καὶ
ἄγγελον ἐκ τοῦ ὑπηρετεῖν τῇ γνώμῃ αὐτοῦ ο ὃν καὶ
ἄνθρωπον γεννηθῆναι διὰ τῆς Παρθένου βεϐούληται ·
'6; καὶ πῦρ ποτε γέγονε τῇ πρὸς Μιυῦ σέα ὁμιλίᾳ. τῇ ἀπὸ
τῆς βάτου. Ἐπεὶ, ἐὰν μὴ οὕτω νοήσωμεν τὰς Γραφὰς
συμϐήσεται τὸν Πατέρα καὶ Κύριον τῶν ὅλων μὴ γε-
γενῆσθαι τότε ὲν τοῖς οὐρανοῖς. ὅτε διὰ Μωΰσέως λέ-
λεκται· ι Καὶ Κύριος ἔϐρεξεν ἐπὶ Σόδομα πῦρ καὶ
θεῖον παρὰ Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· ι καὶ πάλιν διὰ
Δαϐιδ Et: λέλεκται οὕτως· (Ἀρατε πύλας, οἱ ἄρχον-
τες, ὑμῶν. καὶ ὲπὰρθητε, πύλαι αἰώνιοι ° καὶ εἰσελεύ-
σεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξηςο δ καὶ πάλιν ὅτε φησί’
ι Λέγει Κύρικ τῷ Κυρίῳ μουσ Κάθου ὲκ δεξιῶν μου,
ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν
σου. 1
128. Καὶ ὅτι Κύριος ὢν 6 Χριστὸς, καὶ Θεὸς Θεοῦ
Υἱὸς ὑπάρχων, καὶ δυνάμει φαινόμενος (52) πρότε-
ρον ὡς ἀνὴρ, καὶ ἄγγελος, καὶ ὲν πυρὸς δόξῃ, ὡς ἐν
τῇ βάτῳ πέφανται, καὶ ἐπὶ τῆς κρίσεως τῆς γεγε-
νημένης ἐπὶ Σόδομα, ἀποδέδεικται ἐν πολλοῖς τοῖς
εἰρημένοις. Ἀνιστόρουν δὲ πάλιν ἃ καὶ προέγραψα
ἀπὸ τῆς Ἐξόδου πάντα, περί τε τῆς ὀπτασίας τῆς
τῆς βάτου, καὶ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Ἰησοῦ ὀνό-
ματος, καὶ ἐπέλεγον· Καὶ μὴ νομίζητε, ὦ οὗτοι,
ὅτι περιττολογῶν ταῦτα λέγω πολλάκις · ἀλλ’ ἐπεὶ
γινώσκω καί τινας προλέγειν ταῦτα βουλομένους, καὶ
³⁷ Gen. xix, 24. ³⁸ Psal. mit, 7.
³ο Psal. (ιιι, ι.
queretur, ιιι paulo Apost ait Justinus, eum aliquan-
diu calo abfuisse, si'ad eum referrentur haec Scri-
ptum loca : ι Altollite portas, principes. vestras et
elevainiiii,_port:e teternales, et_iiitroibit Rex gloriae.
Dixit Dominus Domino meo : Sede a denris meis, ι
et alia ejusmodi qua: de Filio dicta facile concilian-
tur cum natura divina, quia Filius a Patre .mittitur
et habitaratione humanitatis aliquandiu cwlo ab-
(nit. At in Patrem collata, non ja’tn suppetente ea-I
dein rei explicanda: ratione, divinam essentiam lte-
derenl. 5-150 spectat tota Justini disserendi ratio,
ut Judeos fateri cogat Filium ex Patre, veluti lu;
men ex lumine genitum esse, nedum ei naturam
divinant inviderit. 6° Judaei, ιιι eis exprobratJusti-
lens tium. IN. Deum sibi, ulcumpositutu quoddam
animal, glitigebau', et idcirco eum νοΙθὺαιιι appa-
ruisse. Quid mirum ergo, si eos ad sublimiora νο-
cat Justinus, ac Filium'in variis formis, Patrem ve-
ro nequaquam in prepria natura visum esse con-
Icluiil τ
(βυ) Ei μὴ ἐπληρώθη. Lugendum εί μὲν ἐπλη-
ρώθη vel siréfilnptbeq, ιιι Justinus cuutScriptur’a
conciliem ι·.Τιιι ιιιιι.
κατενώπιον τοῦ ναοῦ στῆναι, ὅτε τὴν κιϐωτὸν Σολο-
μὼν εἰσεκόμισεν εἰς τὸν οἷκον τὸν ὲν Ἱερουσαλὴ μ, ὃν
αὐτὸς 6 Σολομὼν ᾠκοδομήκει. Οὔτε οὖν Ἀϐραὰμ,
οὗτε Ἰσαὰκ, οὔτε Ἰακὼ6, οὔτε ἄλλος ἀνθρώπων εἶδε
τὸν Πατέρα καὶ ἄρρητον Κύριον τῶν πάντων ἁπλῶς,
καὶ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ (50) · ἀλλ’ ἐκεῖνον τὸν κατὰ
βουλὴν τὴν ἐκείνου (5-1) καὶ Θεὸν ὄντα Υἱὸν αὐτοῦ, καὶ
ἄγγελον ἐκ τοῦ ὑπηρετεῖν τῇ γνώμῃ αὐτοῦ ο ὃν καὶ
ἄνθρωπον γεννηθῆναι διὰ τῆς Παρθένου βεϐούληται ·
'6; καὶ πῦρ ποτε γέγονε τῇ πρὸς Μιυῦ σέα ὁμιλίᾳ. τῇ ἀπὸ
τῆς βάτου. Ἐπεὶ, ἐὰν μὴ οὕτω νοήσωμεν τὰς Γραφὰς
συμϐήσεται τὸν Πατέρα καὶ Κύριον τῶν ὅλων μὴ γε-
γενῆσθαι τότε ὲν τοῖς οὐρανοῖς. ὅτε διὰ Μωΰσέως λέ-
λεκται· ι Καὶ Κύριος ἔϐρεξεν ἐπὶ Σόδομα πῦρ καὶ
θεῖον παρὰ Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· ι καὶ πάλιν διὰ
Δαϐιδ Et: λέλεκται οὕτως· (Ἀρατε πύλας, οἱ ἄρχον-
τες, ὑμῶν. καὶ ὲπὰρθητε, πύλαι αἰώνιοι ° καὶ εἰσελεύ-
σεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξηςο δ καὶ πάλιν ὅτε φησί’
ι Λέγει Κύρικ τῷ Κυρίῳ μουσ Κάθου ὲκ δεξιῶν μου,
ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν
σου. 1
128. Καὶ ὅτι Κύριος ὢν 6 Χριστὸς, καὶ Θεὸς Θεοῦ
Υἱὸς ὑπάρχων, καὶ δυνάμει φαινόμενος (52) πρότε-
ρον ὡς ἀνὴρ, καὶ ἄγγελος, καὶ ὲν πυρὸς δόξῃ, ὡς ἐν
τῇ βάτῳ πέφανται, καὶ ἐπὶ τῆς κρίσεως τῆς γεγε-
νημένης ἐπὶ Σόδομα, ἀποδέδεικται ἐν πολλοῖς τοῖς
εἰρημένοις. Ἀνιστόρουν δὲ πάλιν ἃ καὶ προέγραψα
ἀπὸ τῆς Ἐξόδου πάντα, περί τε τῆς ὀπτασίας τῆς
τῆς βάτου, καὶ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Ἰησοῦ ὀνό-
ματος, καὶ ἐπέλεγον· Καὶ μὴ νομίζητε, ὦ οὗτοι,
ὅτι περιττολογῶν ταῦτα λέγω πολλάκις · ἀλλ’ ἐπεὶ
γινώσκω καί τινας προλέγειν ταῦτα βουλομένους, καὶ
³⁷ Gen. xix, 24. ³⁸ Psal. mit, 7.
³ο Psal. (ιιι, ι.
queretur, ιιι paulo Apost ait Justinus, eum aliquan-
diu calo abfuisse, si'ad eum referrentur haec Scri-
ptum loca : ι Altollite portas, principes. vestras et
elevainiiii,_port:e teternales, et_iiitroibit Rex gloriae.
Dixit Dominus Domino meo : Sede a denris meis, ι
et alia ejusmodi qua: de Filio dicta facile concilian-
tur cum natura divina, quia Filius a Patre .mittitur
et habitaratione humanitatis aliquandiu cwlo ab-
(nit. At in Patrem collata, non ja’tn suppetente ea-I
dein rei explicanda: ratione, divinam essentiam lte-
derenl. 5-150 spectat tota Justini disserendi ratio,
ut Judeos fateri cogat Filium ex Patre, veluti lu;
men ex lumine genitum esse, nedum ei naturam
divinant inviderit. 6° Judaei, ιιι eis exprobratJusti-
lens tium. IN. Deum sibi, ulcumpositutu quoddam
animal, glitigebau', et idcirco eum νοΙθὺαιιι appa-
ruisse. Quid mirum ergo, si eos ad sublimiora νο-
cat Justinus, ac Filium'in variis formis, Patrem ve-
ro nequaquam in prepria natura visum esse con-
Icluiil τ
(βυ) Ei μὴ ἐπληρώθη. Lugendum εί μὲν ἐπλη-
ρώθη vel siréfilnptbeq, ιιι Justinus cuutScriptur’a
conciliem ι·.Τιιι ιιιιι.