PG 65, col. 645
alias exegit, qua: tmplendze erant, antequam sua: Α adhuc erronec putaverit canones ecclesiasticos pos-
nionem admissum fuisse, satis indicat, plures
utrinque propositas fuisse conditiones, antequam
inter Atticum et Romanam Ecclesiant conveniret.
18. Adde, quod ipsi Orientales Atticum exhor-
ιειὶ fuerint, ut defensoribus Joannis Cbrysostomi
sese reconciliaret. ld manifeste colligimus ex Sy-
ncsio, episcopo Cyrenaeo et auctore syncbrono,qui
occasione eujusdam Alexandri, quem S. Joannes
Cbrysostomus Basinopolitanum cpiscotium conse-
craverat, epist. 66 ad Theotimum, post alia sic scri-
bit : ε Cum Joanne defuncto familiaritate conjun-
ctus est; bonoretur enim a nobis memoria mortui,
quia omnis malevolentia cum bac vita una deponi—
tur. Cum eo familiaritate conjunctus. antequam
Ecclesia: seditione conflictarentur, ab illius manibus
episcopus declaratus est Bithynorum Basinopolis.
Posteaquam autem orta est dissensio, permansit ei,
ι quo designatus fuerat, amicus, et fuit ex illis qui
in seditione ejus partes secuti sunt. Posteaquam au-
tem concilii sententia vicit , aliquandiu quidem per-
mansit seditio. Quid vero narrem scienti, imo ipsi,
qui administravit conciliationem factam ? Praesertim
cum quemdam libellum legerim doctum,quem ad bea-
tum, ni fallor, Atticum scribebas, hortans illum ad
receptionem illorum virorum, ι qui videlicet partes
Chrysostumi sequebantur. Forte Atticus, bis aliis-
que Orientalium amicorum exhortationibus motus,
postea sinceram cum fautoribus Chrysostumi ami-
citiam iniit, ct plene satisfecit conditionibus , quas
Romana Ecclesia ab ipso exigebat. Si [nec conjectu-
ra nostra non placet, alteram responsionem offero.
i9. Atticus ex una pa rte per erroneam opinionem
verebatur, ut colendo memoriam Joannis Chryso—
stomi ecclesiasticos canones satis exacte observaret;
ex altera vero videbat se a sede Romana separa-
tum, et Ecclesiam magnis perturbationibus agita-
tam, eo quod memoriam Cbrysostomi celebrare re-
cusaret. Cum in boc perplexo rerum statu diu dubi-
tasset,quid sibi potius faciendum esset, tandem
scrupulosa: canonum observatiOni obedientiam et
cummunem Ecclesiae pacem przetulit, ut ipsemet ι) ferretur, et essem ego unus astantium, scio, me
in Epistola ad Cyrillum bis verbis declarat: ι (Ζοι-
gitationibus nostris ad populi concordiam inclinati,
canonibus quidem Patrum detrimentum nullum af-
ferimus; exactio autem verborum observationi uni-
versi orbis pacem praeferimus. ι Deinde quibusdam
exemplis probat, aliquando ob cbaritatem aut pu-
blicam utilitatem, de severitate ecclesiasticarum
constitutiunum aliquid remittendum esse.
20. Tota igitur S. Attici culpa in eo consistit,
quod post restitutam S. Chrysostumi memoriam (si
tamen haec fuerit perfecta et ultima memoriae Chry-
sostomiana: restitutio, de qua re paulo superius
eum. l7 disputavimus) nondum omnino convictus
fuerit de injusta S. Cbrysoslomi depositione, et
nionem admissum fuisse, satis indicat, plures
utrinque propositas fuisse conditiones, antequam
inter Atticum et Romanam Ecclesiant conveniret.
18. Adde, quod ipsi Orientales Atticum exhor-
ιειὶ fuerint, ut defensoribus Joannis Cbrysostomi
sese reconciliaret. ld manifeste colligimus ex Sy-
ncsio, episcopo Cyrenaeo et auctore syncbrono,qui
occasione eujusdam Alexandri, quem S. Joannes
Cbrysostomus Basinopolitanum cpiscotium conse-
craverat, epist. 66 ad Theotimum, post alia sic scri-
bit : ε Cum Joanne defuncto familiaritate conjun-
ctus est; bonoretur enim a nobis memoria mortui,
quia omnis malevolentia cum bac vita una deponi—
tur. Cum eo familiaritate conjunctus. antequam
Ecclesia: seditione conflictarentur, ab illius manibus
episcopus declaratus est Bithynorum Basinopolis.
Posteaquam autem orta est dissensio, permansit ei,
ι quo designatus fuerat, amicus, et fuit ex illis qui
in seditione ejus partes secuti sunt. Posteaquam au-
tem concilii sententia vicit , aliquandiu quidem per-
mansit seditio. Quid vero narrem scienti, imo ipsi,
qui administravit conciliationem factam ? Praesertim
cum quemdam libellum legerim doctum,quem ad bea-
tum, ni fallor, Atticum scribebas, hortans illum ad
receptionem illorum virorum, ι qui videlicet partes
Chrysostumi sequebantur. Forte Atticus, bis aliis-
que Orientalium amicorum exhortationibus motus,
postea sinceram cum fautoribus Chrysostumi ami-
citiam iniit, ct plene satisfecit conditionibus , quas
Romana Ecclesia ab ipso exigebat. Si [nec conjectu-
ra nostra non placet, alteram responsionem offero.
i9. Atticus ex una pa rte per erroneam opinionem
verebatur, ut colendo memoriam Joannis Chryso—
stomi ecclesiasticos canones satis exacte observaret;
ex altera vero videbat se a sede Romana separa-
tum, et Ecclesiam magnis perturbationibus agita-
tam, eo quod memoriam Cbrysostomi celebrare re-
cusaret. Cum in boc perplexo rerum statu diu dubi-
tasset,quid sibi potius faciendum esset, tandem
scrupulosa: canonum observatiOni obedientiam et
cummunem Ecclesiae pacem przetulit, ut ipsemet ι) ferretur, et essem ego unus astantium, scio, me
in Epistola ad Cyrillum bis verbis declarat: ι (Ζοι-
gitationibus nostris ad populi concordiam inclinati,
canonibus quidem Patrum detrimentum nullum af-
ferimus; exactio autem verborum observationi uni-
versi orbis pacem praeferimus. ι Deinde quibusdam
exemplis probat, aliquando ob cbaritatem aut pu-
blicam utilitatem, de severitate ecclesiasticarum
constitutiunum aliquid remittendum esse.
20. Tota igitur S. Attici culpa in eo consistit,
quod post restitutam S. Chrysostumi memoriam (si
tamen haec fuerit perfecta et ultima memoriae Chry-
sostomiana: restitutio, de qua re paulo superius
eum. l7 disputavimus) nondum omnino convictus
fuerit de injusta S. Cbrysoslomi depositione, et