PG 67, col. 540
In inglese: The Ecclesiastical History of Socrates Scholasticus 2.40
στεύομεν δὲ καὶείς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν
τὸν Υίδν αὐτοῦ, τὸν ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντα ἀπαθῶς
πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, Θεὸν Λόγον ἐκ Θεοῦ μονο-
γενῆ, φῶς, ζωὴν, ἀλήθειαν, σοφίαν · δι’ οὗ τὰ πάντα
ἐγένετο, τά τε ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς
εἴτε ὁρατά εἴτε ἀόρατα. Τοῦτον πιστεύομεν ἐπὶ συν-
τελείᾳ τῶν αἰώνων, εἰς ἀθέτησιν ἁμαρτίας σάρκα
εἰληφέναι ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου Μαρίας ⁸ καὶ ἐνανο
θρωπήσαντα , παθόντα ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν,
καὶ ἀναστάντα, καὶ ἀναληφθέντα εἰς οὐρανοὺς, καθ-
ἕξεσθαι ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός · καὶ πάλιν ἐρχόμενον
ἐν δόξῃ κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς. Πιστεύομεν καὶ
εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ὃ καὶ Παράκλητον ὠνόμασεν ό
Σωτὴρ ό Κύριος ἡμῶν, ἐπαγγειλάμενος μετὰ τὸ
ἀπελθεῖν αὐτὸν, πέμψαι τοῦτο τοῖς μαθηταῖς, ὃ καὶ
ἀπέστειλε ³ δι’ οὗ καὶ ἁγιάζει τοὺς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ
πιστεύοντας, καὶ βαπτιζομένους ἐν ὀνόματι τοῦ Παο
τρδς καὶ τοῦ Υίοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Τοὺς δέ
παρὰ ταύτην τὴν πίστιν ἄλλο τι κηρύττοντας, ἀλλο-
τρίους εἶναι τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας (69). Δῦτη
’ μὲν ἡ Ἀκακίου, περὶ τῆς αὐτοῦ πίστεως ἐκδο-
σις · ἦσαν δὲ αὐτῇ καθυπογράψαντες, αὐτὸς Ἀκάο
κιος καὶ οἱ τὰ αὐτοῦ φρονοῦντες, τοσοῦτοι ὄντες τὸν
ἀριθμὸν, ὅσον μικρὸν ἔμπροσθεν ἐμνημονεύσαμεν.
’Λναγνωσθείσης δὲ αὐτῆς , Σωφρόνιος Πομπηϊουπό-
λεως τῆς ἐν Παφλαγονίᾳ τοιαῦτα αὑταῖς λέξεσιν
ε assensi} Et ξιξ ’πέᾶόῖ res; ἦμξᾷἷιὲεαῖξᾷἐὲζ
θεσθαι βούλησιν, πίστεως ὑπάρχει ἐκθεσις, ἐπιλείψει
ἡμᾶς ἡ τῆς ἀληθείας ἀκρίϐεια. Ταῦτα μὲν ὁ Σω-
φρόνιος ἔφησεν. Ἐγὼ δέ φημι, ὡς εί ἐξ ἀρχῆς
τοιαῦτα περὶ τῆς ἐν Nimia πίστεως. οῗ τε πρὸ αὐ·
τῶν καὶ οἱ μετ’ ἐκείνους διενοήθησαν , πέπαυτο ἂν
πᾶσα φιλόνεικος ζήτησις, καὶ οὐκ ἂν τῶν Ἐκκλησιῶν
ἄλογος ἐκράτησε ταραχή. Ἀλλ’ ὅπως μὲν ἔχει ταῦτα,
κρινάτωσαν οἱ κατανοεῖν δυνάμενοι. Τότε δὲ πολλὰ.
πρὸς ἀλλήλους περί τε τούτου, καὶ τῶν κατηγορου-
θεῖσα πίστις, ἐπὶ τῆς εὐσεϐείας τοῦ βασιλέως ἡμῶν,
γνωρίζουσιν oi ἐντυγχάνοντες τῇ πίστει. Deinde
sequitur aliud Hcaputffihoc modo: ’Υπέγραψαν ol
παρόντες, ΔΒασίλειος, Μάρκος καὶ Γεώργιος ό τῆς
Ἀλεξανδρείας ἐπίσκοπος, Παγκράτιοςή ’καὶ Ὑπα-
τιανὸς, καὶ οἱ πλεῖστοι ἐπίσκοποιτῆς Δύσεως. Sed
non dubito quin scribendum sit : οί ἐντυγχάνοντες
τῇ πίστει ὗπέγραψαν, etc. 1d est : Quod autem
cum huc fide prorsus consentiat ea fides, qua! nuper
peratore nostro, norunt quicunque eam fidem lege-
rint, cuisubscripseruut Iri qui aderant, Basilius,
et Ilypalianus', et plurinii Occidentis episcopi.
VARIORUM.
prorsus divcr-
κότος γενόμενον. Natura ct virtute
sum, ad perfectam tamen similitudinem natura
virtutisque'factoris sui conditum. W. Loxn‘n.
τὸν Υίδν αὐτοῦ, τὸν ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντα ἀπαθῶς
πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, Θεὸν Λόγον ἐκ Θεοῦ μονο-
γενῆ, φῶς, ζωὴν, ἀλήθειαν, σοφίαν · δι’ οὗ τὰ πάντα
ἐγένετο, τά τε ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς
εἴτε ὁρατά εἴτε ἀόρατα. Τοῦτον πιστεύομεν ἐπὶ συν-
τελείᾳ τῶν αἰώνων, εἰς ἀθέτησιν ἁμαρτίας σάρκα
εἰληφέναι ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου Μαρίας ⁸ καὶ ἐνανο
θρωπήσαντα , παθόντα ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν,
καὶ ἀναστάντα, καὶ ἀναληφθέντα εἰς οὐρανοὺς, καθ-
ἕξεσθαι ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός · καὶ πάλιν ἐρχόμενον
ἐν δόξῃ κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς. Πιστεύομεν καὶ
εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ὃ καὶ Παράκλητον ὠνόμασεν ό
Σωτὴρ ό Κύριος ἡμῶν, ἐπαγγειλάμενος μετὰ τὸ
ἀπελθεῖν αὐτὸν, πέμψαι τοῦτο τοῖς μαθηταῖς, ὃ καὶ
ἀπέστειλε ³ δι’ οὗ καὶ ἁγιάζει τοὺς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ
πιστεύοντας, καὶ βαπτιζομένους ἐν ὀνόματι τοῦ Παο
τρδς καὶ τοῦ Υίοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Τοὺς δέ
παρὰ ταύτην τὴν πίστιν ἄλλο τι κηρύττοντας, ἀλλο-
τρίους εἶναι τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας (69). Δῦτη
’ μὲν ἡ Ἀκακίου, περὶ τῆς αὐτοῦ πίστεως ἐκδο-
σις · ἦσαν δὲ αὐτῇ καθυπογράψαντες, αὐτὸς Ἀκάο
κιος καὶ οἱ τὰ αὐτοῦ φρονοῦντες, τοσοῦτοι ὄντες τὸν
ἀριθμὸν, ὅσον μικρὸν ἔμπροσθεν ἐμνημονεύσαμεν.
’Λναγνωσθείσης δὲ αὐτῆς , Σωφρόνιος Πομπηϊουπό-
λεως τῆς ἐν Παφλαγονίᾳ τοιαῦτα αὑταῖς λέξεσιν
ε assensi} Et ξιξ ’πέᾶόῖ res; ἦμξᾷἷιὲεαῖξᾷἐὲζ
θεσθαι βούλησιν, πίστεως ὑπάρχει ἐκθεσις, ἐπιλείψει
ἡμᾶς ἡ τῆς ἀληθείας ἀκρίϐεια. Ταῦτα μὲν ὁ Σω-
φρόνιος ἔφησεν. Ἐγὼ δέ φημι, ὡς εί ἐξ ἀρχῆς
τοιαῦτα περὶ τῆς ἐν Nimia πίστεως. οῗ τε πρὸ αὐ·
τῶν καὶ οἱ μετ’ ἐκείνους διενοήθησαν , πέπαυτο ἂν
πᾶσα φιλόνεικος ζήτησις, καὶ οὐκ ἂν τῶν Ἐκκλησιῶν
ἄλογος ἐκράτησε ταραχή. Ἀλλ’ ὅπως μὲν ἔχει ταῦτα,
κρινάτωσαν οἱ κατανοεῖν δυνάμενοι. Τότε δὲ πολλὰ.
πρὸς ἀλλήλους περί τε τούτου, καὶ τῶν κατηγορου-
θεῖσα πίστις, ἐπὶ τῆς εὐσεϐείας τοῦ βασιλέως ἡμῶν,
γνωρίζουσιν oi ἐντυγχάνοντες τῇ πίστει. Deinde
sequitur aliud Hcaputffihoc modo: ’Υπέγραψαν ol
παρόντες, ΔΒασίλειος, Μάρκος καὶ Γεώργιος ό τῆς
Ἀλεξανδρείας ἐπίσκοπος, Παγκράτιοςή ’καὶ Ὑπα-
τιανὸς, καὶ οἱ πλεῖστοι ἐπίσκοποιτῆς Δύσεως. Sed
non dubito quin scribendum sit : οί ἐντυγχάνοντες
τῇ πίστει ὗπέγραψαν, etc. 1d est : Quod autem
cum huc fide prorsus consentiat ea fides, qua! nuper
peratore nostro, norunt quicunque eam fidem lege-
rint, cuisubscripseruut Iri qui aderant, Basilius,
et Ilypalianus', et plurinii Occidentis episcopi.
VARIORUM.
prorsus divcr-
κότος γενόμενον. Natura ct virtute
sum, ad perfectam tamen similitudinem natura
virtutisque'factoris sui conditum. W. Loxn‘n.