PG 73, col. 584
οὕτω καὶ τῷ Υίῷ δέδωκε ζωὴν ἔχειν ὲν ἑαυτῷ. ι Μὴ “
θαυμάζετε, φησὶν , εἰ καθ’ ὑμᾶς νῦν ὑπάρχων, καί
ὁρώμενος ἄνθρωπος , ἀναστήσειν ὑπισχνοῦμαι τοὺς
νεκροὺς, καὶ είς κρίσιν ἄγειν diram?) θ δέδωκέ μοι τὸ
δύνασθαι ζωογονεῖν ὁ Πατὴρ, δέδωκέ μοι τὸ κρίνειν
ἐπ’ ἐξουσίας. Ἐπειδὴ δὲ διά τούτων τὴν εύόλισθον
τῶν Ἰουδαίων τεθεράπευκεν ἀκοὴν, φ ροντίδει ποιεῖται
γοργὴν καὶ τῆς τῶν ἑφεξῆς ὠφελείας, καὶ τὴν αἰτίαν
εὐθὺς τοῦ δεδέχθαι λέγειν ἑαυτὸν ἰξηγούμενος τὴν
οὐδὲν ’ἔχουσαν ἐξ ἑαυτῆς ἀνθρωπότητα, προΐσχεται
λέγων· ι Ὀτι-Υἱὸς ἀνθρώπου ἐστίν. ι Ὅτι γὰρ καὶ
ζωὴ ’κατά φύσιν ἐστὶν ὁ Μονογενὴς, καὶ οὐ ζωῆςοτῆς
παρ’ ἑτέρου μέτοχος, ζωογονεῖν τε οὕτως, ῶσπερ καὶ
ὁ Πατὴρ, περιττὸν οἶμαι λέγειν πρὸςκτὸ παρὸν, ὲπ- ῡ
εἰπερ ἡμῖν ού βραχὺς ἐν τούτῳ δεδαπάνηται λόγος
ὲν ἀρχῇ τοῦ βιϐλίου , προκειμένου ῥητοῦ, ι Ὃ γέ-
γονεν ὲν αὐτῷ ζωὴ ἦν. ι
Μὴ θαυμάζετε τοῦτο, ὅτι ἔρχεται ὥρα, ἐνῇ
πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσουσι τῆς φω-
νῆς αὑτοῦ, καὶ ἐξελεύσονται οἰ τὰ ἀγαθὰ ποιή-
σαντες είς ἀνάστασιν ζωῆς· οὶ δὲ τὰ φαῦλα πρά-
ξαντες, εὶς ἀνάστασιν κρίσεως.
Σημαίνει μὲν διὰ τούτων τῆς ἁπάντων ἀναστάο
σεως τὸν καιρὸν , ὅτε , καθάπερ ἡμῖν ὁ Θεσπέσιος .
ἐπέστειλε Παῦλος , ι Αύτδς ὁ Κύριος ὲν κελεύσματι,
έν φωνῇ ἀρχαγγέλου, ’ὲν σάλπιγγι Θεοῦ καταϐήσεται
ἀπ’ οὐρανοῦ, ι κρῖναι τὴν οἰκουμένην ὲν δικαιοσύνῃ,
καὶ ἀποδώσων [αἰ. ἀποδώσειν] ἑκάστῳ κατὰ τά ἔργα
αὑτοῦ. Χειραγωγεῖ δ’ οὖν ὅμως διὰ τῆς τῶν αὐτῶν
ιπαναλήψεως τὴν ἀμαθεστάτην τῶν Ἰουδαίων διὰ-
νοιαν εἰς τὸ δύνασθαι συνιέναι σαφῶς , ὅτι καὶ μει-
ζόνων ἔσται τερατουργδς, ὲν οἷς ὁ παράλυτος ἦν, καί
τῆς οἰκουμένης ἀναδειχθήσεται κριτής. Ἀντιπαραι
τιθεὶς δὲ χρησίμως τῇ τῶν νεκρῶν ἀναστάσει τὴν
ἐφ’ ἑνὶ τῶν νοσούντων θεραπείαν, μείζονά τε καὶάξιο-
λογωτέραν ἐπιδεικνύει τὴν θανάτου λυτικὴν ἐνέρ-
γειαν, καὶ φθορᾶς τῆς ἁπάντων ἀναιρετικὴν, εἰκότως
τε καὶ ἀναγκαίως, ὡς ἐπ’ ἐλάττονι τῷ παραδόξῳ
φησί· ι Μὴ θαυμάζετε τοῦτο. ι Καὶ ού δήπου πάν-
τας [Ζσ. πάντως] νομιοῦμεν αὑτὸν τῆς τῶν οἰκείων
ἔργων λαμπρότητος διὰ τούτων κατηγορεῖν, ἢκαὶ
τοῖς ἀκροωμένοις ἐπιτάττειν, μὴ χρῆναι θαύματος
ἀξιοῦν,τά ἐφ’ οἷς ἂν εἰκότως θαυμάζοιεν,ἁλλ’ εἰδέναι
τε καὶ πιστεύειν βούλεται τοὺς ἐπ’ ἐκείνῳ καταπεπλη -
γμένους, ὅτι μικρὸν αύτῷ τὸ μέχρι τούτου θαυμάζε-
σθαι. Ἐγείρει γὰρ λόγῳ καὶ ἐνεργείᾳ θεοπρεπεῖ, οὐχ
ὅπως ὲκ μακρῶν ἀρρωστημάτων τοὺς κάμνοντας,
ἀλλά καὶ αὐτοὺς ἥδη τοὺς τῷ θανάτῳ βεϐαπτισμένους.
καί ἀκράτῳ νενικημένους φθορᾷ. Καὶ διά τοῦτό φησι,
τὸ μεῖξον εἰσφέρων · ι Ὅτι ἔρχεται ὥρα, ὲνῇ πάντες
οἱ ὲν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ.» '0
γὰρ λόγῳ τά οὐκ ὄντα ποτὶ πρὸς τὸ εἶναι παραγαγὼν.
πως οὐκ ἂν ἰσχύσαι τὸ ἤδη πεποιημένον παλινδρομεῖν
θαυμάζετε, φησὶν , εἰ καθ’ ὑμᾶς νῦν ὑπάρχων, καί
ὁρώμενος ἄνθρωπος , ἀναστήσειν ὑπισχνοῦμαι τοὺς
νεκροὺς, καὶ είς κρίσιν ἄγειν diram?) θ δέδωκέ μοι τὸ
δύνασθαι ζωογονεῖν ὁ Πατὴρ, δέδωκέ μοι τὸ κρίνειν
ἐπ’ ἐξουσίας. Ἐπειδὴ δὲ διά τούτων τὴν εύόλισθον
τῶν Ἰουδαίων τεθεράπευκεν ἀκοὴν, φ ροντίδει ποιεῖται
γοργὴν καὶ τῆς τῶν ἑφεξῆς ὠφελείας, καὶ τὴν αἰτίαν
εὐθὺς τοῦ δεδέχθαι λέγειν ἑαυτὸν ἰξηγούμενος τὴν
οὐδὲν ’ἔχουσαν ἐξ ἑαυτῆς ἀνθρωπότητα, προΐσχεται
λέγων· ι Ὀτι-Υἱὸς ἀνθρώπου ἐστίν. ι Ὅτι γὰρ καὶ
ζωὴ ’κατά φύσιν ἐστὶν ὁ Μονογενὴς, καὶ οὐ ζωῆςοτῆς
παρ’ ἑτέρου μέτοχος, ζωογονεῖν τε οὕτως, ῶσπερ καὶ
ὁ Πατὴρ, περιττὸν οἶμαι λέγειν πρὸςκτὸ παρὸν, ὲπ- ῡ
εἰπερ ἡμῖν ού βραχὺς ἐν τούτῳ δεδαπάνηται λόγος
ὲν ἀρχῇ τοῦ βιϐλίου , προκειμένου ῥητοῦ, ι Ὃ γέ-
γονεν ὲν αὐτῷ ζωὴ ἦν. ι
Μὴ θαυμάζετε τοῦτο, ὅτι ἔρχεται ὥρα, ἐνῇ
πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσουσι τῆς φω-
νῆς αὑτοῦ, καὶ ἐξελεύσονται οἰ τὰ ἀγαθὰ ποιή-
σαντες είς ἀνάστασιν ζωῆς· οὶ δὲ τὰ φαῦλα πρά-
ξαντες, εὶς ἀνάστασιν κρίσεως.
Σημαίνει μὲν διὰ τούτων τῆς ἁπάντων ἀναστάο
σεως τὸν καιρὸν , ὅτε , καθάπερ ἡμῖν ὁ Θεσπέσιος .
ἐπέστειλε Παῦλος , ι Αύτδς ὁ Κύριος ὲν κελεύσματι,
έν φωνῇ ἀρχαγγέλου, ’ὲν σάλπιγγι Θεοῦ καταϐήσεται
ἀπ’ οὐρανοῦ, ι κρῖναι τὴν οἰκουμένην ὲν δικαιοσύνῃ,
καὶ ἀποδώσων [αἰ. ἀποδώσειν] ἑκάστῳ κατὰ τά ἔργα
αὑτοῦ. Χειραγωγεῖ δ’ οὖν ὅμως διὰ τῆς τῶν αὐτῶν
ιπαναλήψεως τὴν ἀμαθεστάτην τῶν Ἰουδαίων διὰ-
νοιαν εἰς τὸ δύνασθαι συνιέναι σαφῶς , ὅτι καὶ μει-
ζόνων ἔσται τερατουργδς, ὲν οἷς ὁ παράλυτος ἦν, καί
τῆς οἰκουμένης ἀναδειχθήσεται κριτής. Ἀντιπαραι
τιθεὶς δὲ χρησίμως τῇ τῶν νεκρῶν ἀναστάσει τὴν
ἐφ’ ἑνὶ τῶν νοσούντων θεραπείαν, μείζονά τε καὶάξιο-
λογωτέραν ἐπιδεικνύει τὴν θανάτου λυτικὴν ἐνέρ-
γειαν, καὶ φθορᾶς τῆς ἁπάντων ἀναιρετικὴν, εἰκότως
τε καὶ ἀναγκαίως, ὡς ἐπ’ ἐλάττονι τῷ παραδόξῳ
φησί· ι Μὴ θαυμάζετε τοῦτο. ι Καὶ ού δήπου πάν-
τας [Ζσ. πάντως] νομιοῦμεν αὑτὸν τῆς τῶν οἰκείων
ἔργων λαμπρότητος διὰ τούτων κατηγορεῖν, ἢκαὶ
τοῖς ἀκροωμένοις ἐπιτάττειν, μὴ χρῆναι θαύματος
ἀξιοῦν,τά ἐφ’ οἷς ἂν εἰκότως θαυμάζοιεν,ἁλλ’ εἰδέναι
τε καὶ πιστεύειν βούλεται τοὺς ἐπ’ ἐκείνῳ καταπεπλη -
γμένους, ὅτι μικρὸν αύτῷ τὸ μέχρι τούτου θαυμάζε-
σθαι. Ἐγείρει γὰρ λόγῳ καὶ ἐνεργείᾳ θεοπρεπεῖ, οὐχ
ὅπως ὲκ μακρῶν ἀρρωστημάτων τοὺς κάμνοντας,
ἀλλά καὶ αὐτοὺς ἥδη τοὺς τῷ θανάτῳ βεϐαπτισμένους.
καί ἀκράτῳ νενικημένους φθορᾷ. Καὶ διά τοῦτό φησι,
τὸ μεῖξον εἰσφέρων · ι Ὅτι ἔρχεται ὥρα, ὲνῇ πάντες
οἱ ὲν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ.» '0
γὰρ λόγῳ τά οὐκ ὄντα ποτὶ πρὸς τὸ εἶναι παραγαγὼν.
πως οὐκ ἂν ἰσχύσαι τὸ ἤδη πεποιημένον παλινδρομεῖν