PG 76, col. 1427
ι. Cyrillus in libro aduersuscosqui ttatttrascoir- Α aio ε Quoniam inconvertibilis natura Dei est,
fundunt (2),qui incipit: ι Ραιιιο ante locuti diu
sumus. Ι
Quousque tandem nonnulli scriptis suis astruent,
vel somniabunt potius, Verbi in carnem ac sangui-
llelll conversionem, amentium instar litigantes? llis
nos dicimus : Etigilate, clnii de vino vestro. Qua:
enim vestra est dc natura carnis sententia aut notio,
vel quomodo iuscrutabilcm scrutatuini Dei naturam?
Quis porro audeat rem metiri itnmensurabilcm?
Nemo certe dicet,nemo sine errore defmiet, qua-
nam sit praeditus natura Deus, omnium Dominus,
lux, vita, gloria etpoteutia, ille demum qui omnium
rerum naturam novit, et quidquid in homine est
scientia sua complectitur. Quousque tandem nou— Β
nulli aftirmahunt, Verbi factam in terrenum hoc
corpus mutationem, id est Deum Verbum de sub-
stantia propria confecisse sibi corpus, quod nostro
consubstantiale sit? lli videlicet primo quidem pro-
titentur, Verbum a semetipso alienum evasisse, id
est, jam non amplius Deum esse, ut dixi, creatorem,
vitam, gloriam, potentiam : atque etiam docent eum
in errorem posse incurrere, cui obnoxiae creatura:
sunt: aliaque huiusmodi eidem attribuunt pessima
oppido, et ipso indigna. Equidem quaerendum ab eo
arbitror, qui hanc Opinionem in medium attulit,
num passionum ignominiam iu Verbum incidere
necesse fuerit? Atquehaac nonnullorum opinio nonne
furiosa est? Profecto nihil amentius excogitari po- Ο misla alicubi cani; ε ι Opera manuum tuarum sunt
test quam ita Verbi naturam contumelia afficere.
Alioqui qui fieri posset, ut Dei nomen sublimius
quovis nomine esset, et ipse Dominus virtutum fo-
ret? Sed enim aliquis fortasse dicet, haud id quidem
necesSarium fuisse, Sponte tamen ita semet com-
mutasse, ut inevitabili passioui subesset. Atqui ego
‘Malach. ιιι, 6. 'Psal. cr, 26, 27.
(l) Ex Apologia Joannis Cresarieusis pro_coucilio
Cltal'cedoneusi qua: lu codice ASyriaco Vaticano
superest. -— Mai‘Btbliath. nova Patrum, ll, μδ.
(2) lli proprie dicebantur eone-rimi,- confusqnei,
cuiusmodi fuerunt Apollinaris et'Eutyches,et postea D titirecougruunt, ut postea videbimus. COIIlra Syno-
Severus, qui duas Christi naturaslin unum adu-
naveruut eique confuderunt. Hinc Theodoretidialo-
gus contra Apollinarem inscribitur Ἀσύγχυτος, Ιη-
confusus. Proprius tamen _operis a Cyrillo scripti
titulus fuit κατὰ Συνουσιαστῶν, contra 'Symtsiastus,
sive contra eos quiduas substantias divinam et hu-
manam ita in Christo adunatas aiebant, ut una post
adunationem esset. ls revera titulus operis Cyrilliaui
. ita recitatur ab prraemio Antiocheno apud Pho-
tium cod. 229, p. 796, quod vocabulum vix vellem
a Scotto explicatum fuisse Latine contra consub-
stantialistas, ne forte Eutychiani hzeretici permu-
tentur cum orthodoxis llbmousianis; quanquam hi
reapse de substantia divina tantum loquuntur, qua:
eadem in Patre Filioque est; illi ex duabus Christi
naturis humana ac divina unam, ut dixi, iaciebant.
Sedenim commode accidit ut titulus Cyrilliani operis
fundunt (2),qui incipit: ι Ραιιιο ante locuti diu
sumus. Ι
Quousque tandem nonnulli scriptis suis astruent,
vel somniabunt potius, Verbi in carnem ac sangui-
llelll conversionem, amentium instar litigantes? llis
nos dicimus : Etigilate, clnii de vino vestro. Qua:
enim vestra est dc natura carnis sententia aut notio,
vel quomodo iuscrutabilcm scrutatuini Dei naturam?
Quis porro audeat rem metiri itnmensurabilcm?
Nemo certe dicet,nemo sine errore defmiet, qua-
nam sit praeditus natura Deus, omnium Dominus,
lux, vita, gloria etpoteutia, ille demum qui omnium
rerum naturam novit, et quidquid in homine est
scientia sua complectitur. Quousque tandem nou— Β
nulli aftirmahunt, Verbi factam in terrenum hoc
corpus mutationem, id est Deum Verbum de sub-
stantia propria confecisse sibi corpus, quod nostro
consubstantiale sit? lli videlicet primo quidem pro-
titentur, Verbum a semetipso alienum evasisse, id
est, jam non amplius Deum esse, ut dixi, creatorem,
vitam, gloriam, potentiam : atque etiam docent eum
in errorem posse incurrere, cui obnoxiae creatura:
sunt: aliaque huiusmodi eidem attribuunt pessima
oppido, et ipso indigna. Equidem quaerendum ab eo
arbitror, qui hanc Opinionem in medium attulit,
num passionum ignominiam iu Verbum incidere
necesse fuerit? Atquehaac nonnullorum opinio nonne
furiosa est? Profecto nihil amentius excogitari po- Ο misla alicubi cani; ε ι Opera manuum tuarum sunt
test quam ita Verbi naturam contumelia afficere.
Alioqui qui fieri posset, ut Dei nomen sublimius
quovis nomine esset, et ipse Dominus virtutum fo-
ret? Sed enim aliquis fortasse dicet, haud id quidem
necesSarium fuisse, Sponte tamen ita semet com-
mutasse, ut inevitabili passioui subesset. Atqui ego
‘Malach. ιιι, 6. 'Psal. cr, 26, 27.
(l) Ex Apologia Joannis Cresarieusis pro_coucilio
Cltal'cedoneusi qua: lu codice ASyriaco Vaticano
superest. -— Mai‘Btbliath. nova Patrum, ll, μδ.
(2) lli proprie dicebantur eone-rimi,- confusqnei,
cuiusmodi fuerunt Apollinaris et'Eutyches,et postea D titirecougruunt, ut postea videbimus. COIIlra Syno-
Severus, qui duas Christi naturaslin unum adu-
naveruut eique confuderunt. Hinc Theodoretidialo-
gus contra Apollinarem inscribitur Ἀσύγχυτος, Ιη-
confusus. Proprius tamen _operis a Cyrillo scripti
titulus fuit κατὰ Συνουσιαστῶν, contra 'Symtsiastus,
sive contra eos quiduas substantias divinam et hu-
manam ita in Christo adunatas aiebant, ut una post
adunationem esset. ls revera titulus operis Cyrilliaui
. ita recitatur ab prraemio Antiocheno apud Pho-
tium cod. 229, p. 796, quod vocabulum vix vellem
a Scotto explicatum fuisse Latine contra consub-
stantialistas, ne forte Eutychiani hzeretici permu-
tentur cum orthodoxis llbmousianis; quanquam hi
reapse de substantia divina tantum loquuntur, qua:
eadem in Patre Filioque est; illi ex duabus Christi
naturis humana ac divina unam, ut dixi, iaciebant.
Sedenim commode accidit ut titulus Cyrilliani operis