PG 76, col. 1433
eam, in provincia versatur? Nam vel caro inmuta- Α suam personamque amisit, nec priorem cum illo
bilis est, ideoque'in Verbi naturam non mutae aequalitatem retinuit, sed humiliore loco depres-
tur...vel in id semper mutatur quod antea ipsa sum, natura: gloriaeque sua: deminutionem passum
non erat; quam mutationem dum patitur, ab ea est?
stabilitate discedit quae Deum decet, atque ab illa ll. Idem συν-ἕηκε in eodem libro.
qua naturaliter fruebatur securitate. Tunc autem
quonam jure homo posset appellari? Interim sa-
pienter recteque existimandum credo, nullam rem
creatam, ad deitatis posse naturam unquam assur-
gere, id, inquam, inter impossibilia numerandum
est. Quod si hi forte idonea argumenta repererint
ad persuadendum fore ut, in permistione naturarum
atque insertione, proprietates unius ita conserven-
ξυν υι ηοη communicem“? ειιθΐίν maneatque De" necessario carnem in Verbi naturam mutatam affir—
fecta singularum definitio, his sane argumentis
nlonln- ιιι-,ιιι ηυξ... mnn ..A-.--J-...-_- _.-__.-:-.9_ __
utantur :tunc enim nos emitte-demus. Ρθνηιῖειῖοηθ D aliquis forsan ad haec illico responderet : num Paulus
huiusmodi, haud omnem veritatis vim perimi.
l’ lla 17- . ο ιι . ι. μ-
[(l) Verumtamen si forte dicant carnem et Ver-
bum eo modo inter se mista quo liquidi humores
solent, quomodo ignorant liquida, quae invicem
temperantur, vinum puta ac mel,jam non pura
manere ut erant, sed 'alienaa substantize assum-
ptione,in aliud quiddam transmutari? Si ergo aiunt
concretam. fuisse cum Verbo\ carnem, necessario inmaculatus ρει, θυμω οιιιῃῑ peccandi facultate
prorsus dicendum est utramque dictarum rerum
a suo priore statu discessisse, mediumque aliquid
ex utraque confectum, diversa prorsus natura pne. ηοη cognosci,
«litum, quam antea res utraque partiatim erat.] υ 12. rldem Cyrillus in eodem libro.
Nunc ego adversarios sciscitari vellem, quem ad
statum transisse putent Verbi naturam dum carni ο
mista est? quandoquidem in priore certe statu non
mansisset, anne commistio Verbum a prepria con-
ditione depulerit, ac sua virtute minuerit ad infe-
riora detractum? Sin alterutrum aiunt perfectius
apparuisse, hanc quidem perfectionem carui po-
tius attribuendam censerent; constaret enim ipsam
ad sublimiorem statum evectam. Sin vero secus
est, Verbumque potius ad rem minorem semet in-
“ clinavit, num caro Verbo nocuit, sicuti nosmet
gravat nostra natura? Nos interim recte dicimus ,
Verbum semet ad exinanitionem demisisse, no- Α ’έ Hm" “frmw :ww'
stramque formam assumpsisse, haud sane ut quid- Cum aut?“ tmorlem’ "05m caus"): ’ᾖ (Ἢηβ ξ¹³⁶
quam in sua se passum natura demonstraret, sed δίθδεθίν Ρπίίξπ cm“ ξοξῬοτθ θεεξηδμίίο ,Ουφίίυθθὼ
ut nos de carne erigeret, qui came ει sanguine decorum turbae praedixisset: ί Destruite templum
compacti sumus, atque ab humana conditione ele- Ῐ) “mi ⁸⁸ "ibus diebus rursus engam fl; ³ revera
“nos, Demlios emcerel.sm comm, ut is“ νειθη, restauratum est quod fuerat destructum. Destru-
,στος nium, commiscuit se carni verbum, atque ctam vero carnem dicimus, non Verbi naturam, quod
id quod non fuerat effectum est, quomodo ipsum
sua dignitate minutum jure negarent, non intelligo.
An vero dum Dei allectat similitudinem, formam Jam cum apostolis ipse noster Salvator Christus
“ ll Cor. v, 16. ¹³ Rom. vni, 8. ¹⁶ Joan. tt, l9.
(Ι) Sequentem Cyrilli partem,_quam uncis inclu-
diuitis, mire conservavit'Graece Iustinianus impera}
tor_in'dogmatica ad monachos hl‘ouophysitas‘ epi-
stola, quam nos primi edidimus Sci-iet. uel: _t. ⁸ΫΙΙ.
stula, quam nos primi euiuinms οῦν-ιρι. vel. ι. vu.
lbi ergo p. ita legitur ε Ὃ ἐγκὰγίοι-ξ· negaro;
κᾳιεὰ 7rth fiuyouctaqfli’w λέγῃ τᾴᾷξῇς Εἰ δὲ ὧς ὲν στῆναι μὲν ἳεοῦἐῐναι ὃ ἦν), ἓν δέ τι ’ἐὺ ἀμφοῖν ἀπρ-
τάξεμιργρῶν-ἁνᾳμεμίχοαι- (pacti; _dt)_t)t_r'_j).0t;_adtpxa *ξε τελέσαίμέᾳογ, ἐςτεροφυέξ ξπου πάντως, ἢ’ὅπερ ἦν
καὶ λόγοῠ, πῶς ἠγνόησαν ὅτιβτὰ ἀλλήλοις ὰνοίκιρνά- ἑκάτερον’ ἀνὰ μέρὸςίρ
bilis est, ideoque'in Verbi naturam non mutae aequalitatem retinuit, sed humiliore loco depres-
tur...vel in id semper mutatur quod antea ipsa sum, natura: gloriaeque sua: deminutionem passum
non erat; quam mutationem dum patitur, ab ea est?
stabilitate discedit quae Deum decet, atque ab illa ll. Idem συν-ἕηκε in eodem libro.
qua naturaliter fruebatur securitate. Tunc autem
quonam jure homo posset appellari? Interim sa-
pienter recteque existimandum credo, nullam rem
creatam, ad deitatis posse naturam unquam assur-
gere, id, inquam, inter impossibilia numerandum
est. Quod si hi forte idonea argumenta repererint
ad persuadendum fore ut, in permistione naturarum
atque insertione, proprietates unius ita conserven-
ξυν υι ηοη communicem“? ειιθΐίν maneatque De" necessario carnem in Verbi naturam mutatam affir—
fecta singularum definitio, his sane argumentis
nlonln- ιιι-,ιιι ηυξ... mnn ..A-.--J-...-_- _.-__.-:-.9_ __
utantur :tunc enim nos emitte-demus. Ρθνηιῖειῖοηθ D aliquis forsan ad haec illico responderet : num Paulus
huiusmodi, haud omnem veritatis vim perimi.
l’ lla 17- . ο ιι . ι. μ-
[(l) Verumtamen si forte dicant carnem et Ver-
bum eo modo inter se mista quo liquidi humores
solent, quomodo ignorant liquida, quae invicem
temperantur, vinum puta ac mel,jam non pura
manere ut erant, sed 'alienaa substantize assum-
ptione,in aliud quiddam transmutari? Si ergo aiunt
concretam. fuisse cum Verbo\ carnem, necessario inmaculatus ρει, θυμω οιιιῃῑ peccandi facultate
prorsus dicendum est utramque dictarum rerum
a suo priore statu discessisse, mediumque aliquid
ex utraque confectum, diversa prorsus natura pne. ηοη cognosci,
«litum, quam antea res utraque partiatim erat.] υ 12. rldem Cyrillus in eodem libro.
Nunc ego adversarios sciscitari vellem, quem ad
statum transisse putent Verbi naturam dum carni ο
mista est? quandoquidem in priore certe statu non
mansisset, anne commistio Verbum a prepria con-
ditione depulerit, ac sua virtute minuerit ad infe-
riora detractum? Sin alterutrum aiunt perfectius
apparuisse, hanc quidem perfectionem carui po-
tius attribuendam censerent; constaret enim ipsam
ad sublimiorem statum evectam. Sin vero secus
est, Verbumque potius ad rem minorem semet in-
“ clinavit, num caro Verbo nocuit, sicuti nosmet
gravat nostra natura? Nos interim recte dicimus ,
Verbum semet ad exinanitionem demisisse, no- Α ’έ Hm" “frmw :ww'
stramque formam assumpsisse, haud sane ut quid- Cum aut?“ tmorlem’ "05m caus"): ’ᾖ (Ἢηβ ξ¹³⁶
quam in sua se passum natura demonstraret, sed δίθδεθίν Ρπίίξπ cm“ ξοξῬοτθ θεεξηδμίίο ,Ουφίίυθθὼ
ut nos de carne erigeret, qui came ει sanguine decorum turbae praedixisset: ί Destruite templum
compacti sumus, atque ab humana conditione ele- Ῐ) “mi ⁸⁸ "ibus diebus rursus engam fl; ³ revera
“nos, Demlios emcerel.sm comm, ut is“ νειθη, restauratum est quod fuerat destructum. Destru-
,στος nium, commiscuit se carni verbum, atque ctam vero carnem dicimus, non Verbi naturam, quod
id quod non fuerat effectum est, quomodo ipsum
sua dignitate minutum jure negarent, non intelligo.
An vero dum Dei allectat similitudinem, formam Jam cum apostolis ipse noster Salvator Christus
“ ll Cor. v, 16. ¹³ Rom. vni, 8. ¹⁶ Joan. tt, l9.
(Ι) Sequentem Cyrilli partem,_quam uncis inclu-
diuitis, mire conservavit'Graece Iustinianus impera}
tor_in'dogmatica ad monachos hl‘ouophysitas‘ epi-
stola, quam nos primi edidimus Sci-iet. uel: _t. ⁸ΫΙΙ.
stula, quam nos primi euiuinms οῦν-ιρι. vel. ι. vu.
lbi ergo p. ita legitur ε Ὃ ἐγκὰγίοι-ξ· negaro;
κᾳιεὰ 7rth fiuyouctaqfli’w λέγῃ τᾴᾷξῇς Εἰ δὲ ὧς ὲν στῆναι μὲν ἳεοῦἐῐναι ὃ ἦν), ἓν δέ τι ’ἐὺ ἀμφοῖν ἀπρ-
τάξεμιργρῶν-ἁνᾳμεμίχοαι- (pacti; _dt)_t)t_r'_j).0t;_adtpxa *ξε τελέσαίμέᾳογ, ἐςτεροφυέξ ξπου πάντως, ἢ’ὅπερ ἦν
καὶ λόγοῠ, πῶς ἠγνόησαν ὅτιβτὰ ἀλλήλοις ὰνοίκιρνά- ἑκάτερον’ ἀνὰ μέρὸςίρ