PG 76, col. 520
νοις, ἢ ἡγουμένοις τῶν κειμένων, καὶ αὐτῇ τῇ συν-
ηθείᾳ τῆς Γραφῆς μὴ προσέχοιμεν. Ἀλλὰ γάρ τὸ
γενέσθαι σάρκα τὸν Λόγον, τὴν ὲν τῇ σαρκὶ σκήνωσιν
καλῶς ἐκλαμϐάνομεν κατὰ τὴν τῶν Εὑαγγελίων διά-
νοιαν.
Ἀπολογία Κυρίλλου.
Τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τοῦ μονογενοῦς Υίοῦ
τοῦ Θεοῦ τὸ μυστήριον ὁ πάνσοφος Ἰωάννης διατρα-
νοῖ γεγραφηκὼς· ι Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, καὶ
Β ἐσκήνωσεν ὲν ἡμῖν. ι Ταῦτα συνιέντες ὀρθῶς oi μα-
κάριοι Πατέρες, οἱ κατὰ καιροὺς ὲν τῇ Νικαέων συνο
ειλεγμένοι, αὑτὸν ἔφασαν τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὺς φύντα
Λόγον, τὸν δι’ οῦ τὰ ’πάντα πεποίηκεν ὁ Πατὴρ, τὸ
φῶς τὸ ἐκ τοῦ φωτὸς, τὸν Θεὸν ἀληθινὸν ὲκ θεοῦ
ἀληθινοῦ, σαρκωθῆναί τε καὶ ένανθρωπῆσαι ο τουτ-
έστιν ἐνωθῆναι σαρκὶ ψυχὴν ἐχούσῃ τὴν λογικὴν,
καὶ ἄνθρωπον γενέσθαι μετὰ τοῦ καὶ άπομεῖναι Θεόν.
Ὅτι δὲ ἀτρέπτως τε καὶ ἁσυγχύτως τὸ τῆς ὲνὼσεως
πέπρακται χρῆμα, μεμενηκότος, ὼς ἔφην, τοῦ Θεοῦ
Λόγου τοῦθ’ ὅπερ ἐστὶ, καὶ εἰ γέγονε σὰρξ, ἀναλ-
λοίωτος γάρ κατὰ φύσιν ἐστὶν, οὐδενὶ τῶν ὄντων άμο
φίϐολον. Τὸ γὰρ σαρκοῦσθαι λεγόμενον, οὐκ είς σαρο
κὸς τρέπεται φύσιν, ἀλλ’ ἔτερόν τι ἐννοεῖται ε παρ’
αὐτὴν ὑπάρχον, καὶ⁵ ἐνωθὲν αὐτῇ. Οῦτω φρονοῦντες
οἱ μακάριοι Πατέρες, Θεοτόκον ὠνόμασαν τὴν ἁγίαν
Παρθένον. Πεπιστεύκασι γάρ ὅτι σαρκωθέντα καὶ
ὲνανθρωπὴσαντα γεγέννηκε τὸν Υίὺν, τὸν δι’ οὗ τά
πάντα πεποίηκεν ὁ Πατήρ. Ὀ δὲ τῶν νέων ἡμῖν
δυσφημιῶν εὑρετὴς Νεστόριος τοιᾷδε μαχόμενος
δόξῃ, κατακιϐδηλεύει μὲν δ ὡς οὐκ οὖσαν ἀληθῆ τὴν
Θεότοκος φωνήν· ἔφη δὲ οὕτως· ’Πρώτησα, φησι,
πολλάκις αὐτούς· Τὴν Θεότητα λέγετε γεγεννῆσθαι
ἐκ τῆς μακαρίας Παρθένου ; Ἀποπηδῶσιν εὐθὺς πρὸς
τδ pimus Καὶ τίς, φησὶ, τοσαύτην βλασφημίαν νοσεῖ,
ὡς ἐκείνην τὴν γεννήσασαν τὸν ναὸν λέγειν παρὰ τοῦ
Πνεῦματος τὸν Θεὸν ἰν ἐκείνῃ ἐκτίσθαι ⁶; Εἶτα ὅταν
ὲπαγάγωμεν ί· Τί οῦν ἄτοπον ἡμεῖς λέγομεν, συμ-
6ουλεύοντες φυγεῖν τὴν φωνὴν, καὶ ἔρχεσθαι ἐπὶ τὸ
κοινὸν. σημαινόμενον τῶν δύο φύσεων; Τότε vopi-
ζεται ἑαυτοῖς εἶναι βλάσφημον τὸ λεγόμενον-Ἦ ομο-
λόγησον σαφῶς θεύτητα γεγεννῆσθαι ἐκ τῆς μακα-
ρέας Μαρίας, ἢ φεύγων βλάσφημον τὴν φωνὴν, τί
ταῦτά μοι λέγων, ὑποκρίνῃ μὴ λέγειν; Περιστάντος
τοίνυν ἐκείνου, μᾶλλον δὲ ἀναπείθοντος ἀνοσίως τοὺς
Θεοτὸκον λέγοντας τὴν Παρθένον είς τὸ δεῖν ὁμολο-
γεῖν σαρκὸς γενέσθαι καρπὸν γυμνήν τε καὶ καταο
μόνας τὴν Θεὸτητος φύσιν, καὶ τῆς ὑπάρξεως τὴν
ἀρχὴν ὲκ γυναικὸς ἐσχηκέναι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον,
ηθείᾳ τῆς Γραφῆς μὴ προσέχοιμεν. Ἀλλὰ γάρ τὸ
γενέσθαι σάρκα τὸν Λόγον, τὴν ὲν τῇ σαρκὶ σκήνωσιν
καλῶς ἐκλαμϐάνομεν κατὰ τὴν τῶν Εὑαγγελίων διά-
νοιαν.
Ἀπολογία Κυρίλλου.
Τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τοῦ μονογενοῦς Υίοῦ
τοῦ Θεοῦ τὸ μυστήριον ὁ πάνσοφος Ἰωάννης διατρα-
νοῖ γεγραφηκὼς· ι Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, καὶ
Β ἐσκήνωσεν ὲν ἡμῖν. ι Ταῦτα συνιέντες ὀρθῶς oi μα-
κάριοι Πατέρες, οἱ κατὰ καιροὺς ὲν τῇ Νικαέων συνο
ειλεγμένοι, αὑτὸν ἔφασαν τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὺς φύντα
Λόγον, τὸν δι’ οῦ τὰ ’πάντα πεποίηκεν ὁ Πατὴρ, τὸ
φῶς τὸ ἐκ τοῦ φωτὸς, τὸν Θεὸν ἀληθινὸν ὲκ θεοῦ
ἀληθινοῦ, σαρκωθῆναί τε καὶ ένανθρωπῆσαι ο τουτ-
έστιν ἐνωθῆναι σαρκὶ ψυχὴν ἐχούσῃ τὴν λογικὴν,
καὶ ἄνθρωπον γενέσθαι μετὰ τοῦ καὶ άπομεῖναι Θεόν.
Ὅτι δὲ ἀτρέπτως τε καὶ ἁσυγχύτως τὸ τῆς ὲνὼσεως
πέπρακται χρῆμα, μεμενηκότος, ὼς ἔφην, τοῦ Θεοῦ
Λόγου τοῦθ’ ὅπερ ἐστὶ, καὶ εἰ γέγονε σὰρξ, ἀναλ-
λοίωτος γάρ κατὰ φύσιν ἐστὶν, οὐδενὶ τῶν ὄντων άμο
φίϐολον. Τὸ γὰρ σαρκοῦσθαι λεγόμενον, οὐκ είς σαρο
κὸς τρέπεται φύσιν, ἀλλ’ ἔτερόν τι ἐννοεῖται ε παρ’
αὐτὴν ὑπάρχον, καὶ⁵ ἐνωθὲν αὐτῇ. Οῦτω φρονοῦντες
οἱ μακάριοι Πατέρες, Θεοτόκον ὠνόμασαν τὴν ἁγίαν
Παρθένον. Πεπιστεύκασι γάρ ὅτι σαρκωθέντα καὶ
ὲνανθρωπὴσαντα γεγέννηκε τὸν Υίὺν, τὸν δι’ οὗ τά
πάντα πεποίηκεν ὁ Πατήρ. Ὀ δὲ τῶν νέων ἡμῖν
δυσφημιῶν εὑρετὴς Νεστόριος τοιᾷδε μαχόμενος
δόξῃ, κατακιϐδηλεύει μὲν δ ὡς οὐκ οὖσαν ἀληθῆ τὴν
Θεότοκος φωνήν· ἔφη δὲ οὕτως· ’Πρώτησα, φησι,
πολλάκις αὐτούς· Τὴν Θεότητα λέγετε γεγεννῆσθαι
ἐκ τῆς μακαρίας Παρθένου ; Ἀποπηδῶσιν εὐθὺς πρὸς
τδ pimus Καὶ τίς, φησὶ, τοσαύτην βλασφημίαν νοσεῖ,
ὡς ἐκείνην τὴν γεννήσασαν τὸν ναὸν λέγειν παρὰ τοῦ
Πνεῦματος τὸν Θεὸν ἰν ἐκείνῃ ἐκτίσθαι ⁶; Εἶτα ὅταν
ὲπαγάγωμεν ί· Τί οῦν ἄτοπον ἡμεῖς λέγομεν, συμ-
6ουλεύοντες φυγεῖν τὴν φωνὴν, καὶ ἔρχεσθαι ἐπὶ τὸ
κοινὸν. σημαινόμενον τῶν δύο φύσεων; Τότε vopi-
ζεται ἑαυτοῖς εἶναι βλάσφημον τὸ λεγόμενον-Ἦ ομο-
λόγησον σαφῶς θεύτητα γεγεννῆσθαι ἐκ τῆς μακα-
ρέας Μαρίας, ἢ φεύγων βλάσφημον τὴν φωνὴν, τί
ταῦτά μοι λέγων, ὑποκρίνῃ μὴ λέγειν; Περιστάντος
τοίνυν ἐκείνου, μᾶλλον δὲ ἀναπείθοντος ἀνοσίως τοὺς
Θεοτὸκον λέγοντας τὴν Παρθένον είς τὸ δεῖν ὁμολο-
γεῖν σαρκὸς γενέσθαι καρπὸν γυμνήν τε καὶ καταο
μόνας τὴν Θεὸτητος φύσιν, καὶ τῆς ὑπάρξεως τὴν
ἀρχὴν ὲκ γυναικὸς ἐσχηκέναι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον,