PG 82, col. 69
αἰώνιον δὲ τὸ κέρδος. Οὐ μόνον δὲ τῇ ζωῇ τὺ αἰώνιον
πρόσκειται²⁸, ἀλλὰ καὶ τῇ δόξῃ, καὶ τῇ τιμῇ, καὶ
τῇ ἀφθαρσίᾳ Διὰ πλειόνων γὰρ ἐϐουλήθη δεῖξαιτῶν
ἀγαθῶν τὴν ἀντίδοσιν.
η’, 0'. Τοῖς δὲ ἐξ ἐριθείας, καί ἀπειθοῦσι μὲν
τῇ ἀληθείᾳ, πειθομένοις δὲ τῇ ἀδικίᾳ, θυμὸς καὶ
ὀργὴ, θλίψις καὶ στενοχωρία, ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν
ἀνθρώπου, τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακὸν, Ἰου-
δαίου τε πρῶτον καὶ Ἕλληνος. ’Ὠσπερ ἐπὶ τῆς
ἑτέρας συμμορίας, οὐχ ἁπλῶς τοῖς τυχοῦσιν ἐκεῖνα
ὑπέσχετο τὰ ἀγαθὰ, οὐδὲ τοῖς μετὰ ῥᾳστώνης μετ-
ιοῦσι τὴν ἀρετὴν. ἀλλὰ τοῖς ὑπομένειν αὐτῆς ἀνεχο-
μένοις τοὺς πόνους· οὕτω καὶ *ἐπὶ τῆς κακίας τὰς
χαλεπὰς ἠπείλησεν ἀπειλὰς, οὑ τοῖς ὲκ περιστάσειῦς
τινος ὀλισθαίνουσιν είς αὐτὴν, ἀλλὰ τοῖς μετὰ πολλῆς
αὐτὴν μετιοῦσι σπουδῆς⁵ τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ, Ἐξ ἐρι-
θείας. καὶ Ἀπειθοῦσι τῇ ἀληθείᾳ, καὶ Κατεργαζορ
μένοις τὸ κακῶν. Ὁμοίως δὲ, φησὶ, καὶ Ἰουδαίους
καὶ Ἕλληνας, καὶ παρανομοῦντας κολάσει, καὶ εὐσε-
ϐείας καὶ δικαιοσύνης ἐπιμελουμένους ἀξιώσει στεφά-
νων, Ἕλληνας δὲ νῦν καλεῖ, οὐ τοὺς τῷ Οείῳ κη-
’ ρύγματιπροσεληλυοότας, ἀλλὰ τοὺς πρὸ τῆς θείας
ὲνανθρωπήσεως γεγονότας. Οὐ μὴν τοῖς τὰ εἴδωλα
προσκυνήσασι τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον ἐπηγγείλατο,
ἀλλὰ τοῖς ἔξω μὲν τοῦ Μωσαῖκοῦ πολιτευσαμένοις
νόμον, θεοσέὸειαν δὲ ἀσπασαμένοις, καὶ δικαιοσύνης
πεςρροντικόσι.
ι’. Δόξα δὲ, καὶ τιμὴ, καὶ εἰρήνη, παντὶ τῷ ἐρ-
γαζομένῳ τὸ ἀγαθὸν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον, καί
Ἕλληνι. Οὐχ ἁπλῶς τοῦτο τέθεικεν, ἀλλ’ ἵνα τούτοις
τὸν ἑξῆς συνυφὴν-η λόγον. Μέλλει γὰρ την Ἰουδαίων
λοιπὸν εἰσφέρειν κατηγορίαν.
ια’, ιβ’. Οὐ γάρ ἐστι προσωποληψία παρὰτῴ
Θεῷ. Ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ
ἀπολοῦνται ο καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νό-
μου κριθήσονταικηάντων γὰρ, φησὶ, ποιητὴς ὁ
Θεὸς πάντων οὖν ἔσται κριτὴς, καὶ τοὺς μὲν Ἰου-
δαίους κατὰ τὸν Μωσαῖκδν νόμον εὐθύνας εἰσπράξε-
ται , τοὺς δέ γε τοῦτον οὺ δεξαμένους (τούτους γὰρ
ἀνόμους καλεῖ), εἶτα ἡμαρτηκότας , κατὰ τὴν ἐντε-
θεῖσαν τῇ φύσει διάγνωσιν ἐνδίκως κολάσει.
ιγ’. Οὐ γπὶιρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμον δίκαιοι παρὰ
τῷ Θεῷ, ἀλλ’ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσον-
ται. Οὐ γὰρ δὴ τούτου χάριν ἡμῖν ἐτέθη νόμος, ἵνα
τὰς ἡμετέρας ἀκοὰς καταθέλγῃ, tif/CIC ἵνα ποδηγήσῃ
πρὸς τὴν πρᾶξιν τῶν ἀγαθῶν.
ιδ’, Ὀταν γὰρ ἔθνη, τὰ μὴ νόμον ἔχοντα, φύ-
σει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες
ἑαυτοῖς εισι νόμος. Ὀτι γὰρ τὴν πρᾶξιν ὁ θεῖος
ἀπαιτεί νόμος, μαρτυροῦσιν οἱ πρὸ τοῦ Μωσαῐκοῦ
νόμον, εὐσεϐέσι μὲν χρησάμενοι λογισμοῖς, πράξεσι
“ Βπρόκειται, non bene.
πρόσκειται²⁸, ἀλλὰ καὶ τῇ δόξῃ, καὶ τῇ τιμῇ, καὶ
τῇ ἀφθαρσίᾳ Διὰ πλειόνων γὰρ ἐϐουλήθη δεῖξαιτῶν
ἀγαθῶν τὴν ἀντίδοσιν.
η’, 0'. Τοῖς δὲ ἐξ ἐριθείας, καί ἀπειθοῦσι μὲν
τῇ ἀληθείᾳ, πειθομένοις δὲ τῇ ἀδικίᾳ, θυμὸς καὶ
ὀργὴ, θλίψις καὶ στενοχωρία, ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν
ἀνθρώπου, τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακὸν, Ἰου-
δαίου τε πρῶτον καὶ Ἕλληνος. ’Ὠσπερ ἐπὶ τῆς
ἑτέρας συμμορίας, οὐχ ἁπλῶς τοῖς τυχοῦσιν ἐκεῖνα
ὑπέσχετο τὰ ἀγαθὰ, οὐδὲ τοῖς μετὰ ῥᾳστώνης μετ-
ιοῦσι τὴν ἀρετὴν. ἀλλὰ τοῖς ὑπομένειν αὐτῆς ἀνεχο-
μένοις τοὺς πόνους· οὕτω καὶ *ἐπὶ τῆς κακίας τὰς
χαλεπὰς ἠπείλησεν ἀπειλὰς, οὑ τοῖς ὲκ περιστάσειῦς
τινος ὀλισθαίνουσιν είς αὐτὴν, ἀλλὰ τοῖς μετὰ πολλῆς
αὐτὴν μετιοῦσι σπουδῆς⁵ τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ, Ἐξ ἐρι-
θείας. καὶ Ἀπειθοῦσι τῇ ἀληθείᾳ, καὶ Κατεργαζορ
μένοις τὸ κακῶν. Ὁμοίως δὲ, φησὶ, καὶ Ἰουδαίους
καὶ Ἕλληνας, καὶ παρανομοῦντας κολάσει, καὶ εὐσε-
ϐείας καὶ δικαιοσύνης ἐπιμελουμένους ἀξιώσει στεφά-
νων, Ἕλληνας δὲ νῦν καλεῖ, οὐ τοὺς τῷ Οείῳ κη-
’ ρύγματιπροσεληλυοότας, ἀλλὰ τοὺς πρὸ τῆς θείας
ὲνανθρωπήσεως γεγονότας. Οὐ μὴν τοῖς τὰ εἴδωλα
προσκυνήσασι τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον ἐπηγγείλατο,
ἀλλὰ τοῖς ἔξω μὲν τοῦ Μωσαῖκοῦ πολιτευσαμένοις
νόμον, θεοσέὸειαν δὲ ἀσπασαμένοις, καὶ δικαιοσύνης
πεςρροντικόσι.
ι’. Δόξα δὲ, καὶ τιμὴ, καὶ εἰρήνη, παντὶ τῷ ἐρ-
γαζομένῳ τὸ ἀγαθὸν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον, καί
Ἕλληνι. Οὐχ ἁπλῶς τοῦτο τέθεικεν, ἀλλ’ ἵνα τούτοις
τὸν ἑξῆς συνυφὴν-η λόγον. Μέλλει γὰρ την Ἰουδαίων
λοιπὸν εἰσφέρειν κατηγορίαν.
ια’, ιβ’. Οὐ γάρ ἐστι προσωποληψία παρὰτῴ
Θεῷ. Ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ
ἀπολοῦνται ο καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νό-
μου κριθήσονταικηάντων γὰρ, φησὶ, ποιητὴς ὁ
Θεὸς πάντων οὖν ἔσται κριτὴς, καὶ τοὺς μὲν Ἰου-
δαίους κατὰ τὸν Μωσαῖκδν νόμον εὐθύνας εἰσπράξε-
ται , τοὺς δέ γε τοῦτον οὺ δεξαμένους (τούτους γὰρ
ἀνόμους καλεῖ), εἶτα ἡμαρτηκότας , κατὰ τὴν ἐντε-
θεῖσαν τῇ φύσει διάγνωσιν ἐνδίκως κολάσει.
ιγ’. Οὐ γπὶιρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμον δίκαιοι παρὰ
τῷ Θεῷ, ἀλλ’ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσον-
ται. Οὐ γὰρ δὴ τούτου χάριν ἡμῖν ἐτέθη νόμος, ἵνα
τὰς ἡμετέρας ἀκοὰς καταθέλγῃ, tif/CIC ἵνα ποδηγήσῃ
πρὸς τὴν πρᾶξιν τῶν ἀγαθῶν.
ιδ’, Ὀταν γὰρ ἔθνη, τὰ μὴ νόμον ἔχοντα, φύ-
σει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες
ἑαυτοῖς εισι νόμος. Ὀτι γὰρ τὴν πρᾶξιν ὁ θεῖος
ἀπαιτεί νόμος, μαρτυροῦσιν οἱ πρὸ τοῦ Μωσαῐκοῦ
νόμον, εὐσεϐέσι μὲν χρησάμενοι λογισμοῖς, πράξεσι
“ Βπρόκειται, non bene.