PG 83, col. 181
λαμϐάνει δόξαν, πναναόαίνουσα αὐτῷ είς οὐρανόν.
Ὅθεν φἠσ)⁵ (9), Καὶ πνεῦμα υἱοθεσίας οὔπω ἦν έν (10)
ἀνθρώποις, διότι ἡ ληφθεῖσα ἀπαρχὴ ἐξ ἀνθρώπων
(11) οὔπω ἦν ἀνελθοῦσα είς οὐρανόν. Ὅσα οῦν λέγει
ἠ (12) Γραφὴ, ὅτι ἔλαϐεν ό Υἱὸς καὶ ἐδοξάσθη (15),
διὰ τὴν ἅνθρωπότητα αὐτοῦ λέγει, οὐ τὴν θεόο
τητα (16). - Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου.Ὢστε
ἀληθινὸς Θεός ἐστιν οὗτος (15), καὶ πρὸ τοῦ γενέ-
σθαι αὐτὸν ἄνθρωπον, καὶ μετὰ τὸ γενέσθαι μεσίτην
Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων Ἰησοῦν (16) Χριστὸν, τὸν ἡνωμένον (17) Πατρὶ κατὰ πνεῦμα, ἡμῖν δε κατὰ σάρκαι
τὸν (18) μεσιτεύσαντα Θεῷ καὶ ἀνθρώποις , τὸν μὴ μόνον ἄνθρωπον, ἀλλὰ καὶ Θεόν (19).
Τοῦ ἁγίου Ἀμϐροσίου ἐπισκόπου Μεδιολάνου. Β
Ἐν ἐκθέσει πίστεως. Ὀμολογοῦμεν. (20) τὸν
Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, τὸν Υίὸν τοῦ Θεοῦ
τὸν μονογενῆ , πρὸ πάντων μὲν τῶν αἰώνων ἀνάρχως
ἑκ Πατρὺς γεννηθέντα κατὰ τὴν θεότητα, ἐπ’ ἐσχά-
των δὲ τῶν ἡμερῶν ὲκ τῆς ἁγίας παρθένου Μαρίας
τὸν αὐτὸν σαρκωθέντα, καὶ τέλειον τὸν ἄνθρωπον ὲκ
ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος ἀνειληφότα , ὁμοούσιον
τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, κα)⁸ ὁμοούσιον ἡμῖν
κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Δύο γὰρ φύσεων τελείων
Ξνωσις γεγένηται ἀφράστως. Διὸ ἕνα Χριστὸν, ἕνα
Υἱδν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, τὸν Υἱδν
τοῦ Θεοῦ καθομολογοῦμεν, εἰδότες ὅτιπερ συναῖδιος
. ὑπάρχων τῷ ἑαυτοῦ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καθ’
ἦν καί πάντων ὑπάρχει δημιουργὸς, ἠξίωσε μετὰ
τὴν συγκατάθεσιν τῆς ἁγίας Παρθένου, ἡνίκα εἴρηκε
πρὸς τὸν ἄγγελον, ι Ἰδοὺ ἠ δούλη Κυρίου, γένοιτό
μοι κατὰ ῥῆμά σου, ι ἀποῤῥήτως ἑαυτῷ ἐξ αὐτῆς
οἰκοδομῆσαι ναὸν, καὶ τοῦτον ένῶσαι ἑαυτῴ ἐξ αὐτῆς
τῆς συλλήψεως, οὐ ωναῖδιον ἐκ τῆς ἑαυτοῦ οὐσίας
οὐρανόθεν ἐπιφερόμενον σῶμα, ἀλλ’ ἐκ τοῦ φυράμα-
τος τῆς ἡμετέρας οὐσίας, τουτέστιν ὲκ τῆς Παρθένου,
τοῦτο εἰληφὼς καὶ ἑαυτῷ ὲνώσας. Οὐχ 6 Θεὸς Λόγος
είς σάρκα τραπεὶς, οῦτε μὴν φάντασμα φανείςσ
ἀλλ’ ἀτρέπτως καὶ ἀναλλοιώτως τὴν ἑαυτοῦ διατηρῶν
οὐσίαν, τὴν ἀπαρχὴν τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας εἰ-
ληφὼς, ἑαυτῷ ἥνωσεν. Οὐκ ἀρχὴν 6 Θεὸς Λόγος ὲκ
τῆς Παρθένου εἰληφὼς , ἀλλὰ συναῖδιος τῷ ἑαυτοῦ
Πατρὶ ὑπάρχων, τὴν τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας D
ἀπαρχὴν ἑαυτῷ διὰ πολλὴν ἀγαθότητα ἑνῶσαι κατ-
ηξίωσεν, οὐ κραθεὶς, ἀλλ’ ὲν ἑκατέραις mi; οὐσίαις
εἷς καὶ 6 αὐτὸς φανεὶς, κατὰ τὸ γεγραμμένον ι Λύ-
σατε τὸν ναὸν τοῦτον , ,καὶ ὲν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ
αὐτόν. ι Δύεται γὰρ 6 Χριστὸς Θεὸς κατὰ τὴν ἐμὴν
υ Luc. ι, 58. ’δ Joan. ιι, 19.
μηδ. Bened. μήπω.
μηδ. Ed. Bened. μήπω.
Ξέἰ αὕτη. Loco cit. est αὕτη, praemisso puncto.
9 φησ . Des. 1. c. _ _ _ __
QQO‘LDCS. l._c.
ί1δ)’ὲν. ed. Rom. et Lips. suppletum. Exstat
quoque in ed; Dened,
(11) ἅνθρ. Ed. Bened. ἡμῶν.
tu ανυ . nu. Isencu. ημων.
(19.) fl.-pred. item. et Lips. suppletum.
(I3) ἔδοξ. Ed. Bcued. addit
(Ml τήν. lbideui ex superioribus repetitur διὰ.
Ὅθεν φἠσ)⁵ (9), Καὶ πνεῦμα υἱοθεσίας οὔπω ἦν έν (10)
ἀνθρώποις, διότι ἡ ληφθεῖσα ἀπαρχὴ ἐξ ἀνθρώπων
(11) οὔπω ἦν ἀνελθοῦσα είς οὐρανόν. Ὅσα οῦν λέγει
ἠ (12) Γραφὴ, ὅτι ἔλαϐεν ό Υἱὸς καὶ ἐδοξάσθη (15),
διὰ τὴν ἅνθρωπότητα αὐτοῦ λέγει, οὐ τὴν θεόο
τητα (16). - Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου.Ὢστε
ἀληθινὸς Θεός ἐστιν οὗτος (15), καὶ πρὸ τοῦ γενέ-
σθαι αὐτὸν ἄνθρωπον, καὶ μετὰ τὸ γενέσθαι μεσίτην
Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων Ἰησοῦν (16) Χριστὸν, τὸν ἡνωμένον (17) Πατρὶ κατὰ πνεῦμα, ἡμῖν δε κατὰ σάρκαι
τὸν (18) μεσιτεύσαντα Θεῷ καὶ ἀνθρώποις , τὸν μὴ μόνον ἄνθρωπον, ἀλλὰ καὶ Θεόν (19).
Τοῦ ἁγίου Ἀμϐροσίου ἐπισκόπου Μεδιολάνου. Β
Ἐν ἐκθέσει πίστεως. Ὀμολογοῦμεν. (20) τὸν
Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, τὸν Υίὸν τοῦ Θεοῦ
τὸν μονογενῆ , πρὸ πάντων μὲν τῶν αἰώνων ἀνάρχως
ἑκ Πατρὺς γεννηθέντα κατὰ τὴν θεότητα, ἐπ’ ἐσχά-
των δὲ τῶν ἡμερῶν ὲκ τῆς ἁγίας παρθένου Μαρίας
τὸν αὐτὸν σαρκωθέντα, καὶ τέλειον τὸν ἄνθρωπον ὲκ
ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος ἀνειληφότα , ὁμοούσιον
τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, κα)⁸ ὁμοούσιον ἡμῖν
κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Δύο γὰρ φύσεων τελείων
Ξνωσις γεγένηται ἀφράστως. Διὸ ἕνα Χριστὸν, ἕνα
Υἱδν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, τὸν Υἱδν
τοῦ Θεοῦ καθομολογοῦμεν, εἰδότες ὅτιπερ συναῖδιος
. ὑπάρχων τῷ ἑαυτοῦ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καθ’
ἦν καί πάντων ὑπάρχει δημιουργὸς, ἠξίωσε μετὰ
τὴν συγκατάθεσιν τῆς ἁγίας Παρθένου, ἡνίκα εἴρηκε
πρὸς τὸν ἄγγελον, ι Ἰδοὺ ἠ δούλη Κυρίου, γένοιτό
μοι κατὰ ῥῆμά σου, ι ἀποῤῥήτως ἑαυτῷ ἐξ αὐτῆς
οἰκοδομῆσαι ναὸν, καὶ τοῦτον ένῶσαι ἑαυτῴ ἐξ αὐτῆς
τῆς συλλήψεως, οὐ ωναῖδιον ἐκ τῆς ἑαυτοῦ οὐσίας
οὐρανόθεν ἐπιφερόμενον σῶμα, ἀλλ’ ἐκ τοῦ φυράμα-
τος τῆς ἡμετέρας οὐσίας, τουτέστιν ὲκ τῆς Παρθένου,
τοῦτο εἰληφὼς καὶ ἑαυτῷ ὲνώσας. Οὐχ 6 Θεὸς Λόγος
είς σάρκα τραπεὶς, οῦτε μὴν φάντασμα φανείςσ
ἀλλ’ ἀτρέπτως καὶ ἀναλλοιώτως τὴν ἑαυτοῦ διατηρῶν
οὐσίαν, τὴν ἀπαρχὴν τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας εἰ-
ληφὼς, ἑαυτῷ ἥνωσεν. Οὐκ ἀρχὴν 6 Θεὸς Λόγος ὲκ
τῆς Παρθένου εἰληφὼς , ἀλλὰ συναῖδιος τῷ ἑαυτοῦ
Πατρὶ ὑπάρχων, τὴν τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας D
ἀπαρχὴν ἑαυτῷ διὰ πολλὴν ἀγαθότητα ἑνῶσαι κατ-
ηξίωσεν, οὐ κραθεὶς, ἀλλ’ ὲν ἑκατέραις mi; οὐσίαις
εἷς καὶ 6 αὐτὸς φανεὶς, κατὰ τὸ γεγραμμένον ι Λύ-
σατε τὸν ναὸν τοῦτον , ,καὶ ὲν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ
αὐτόν. ι Δύεται γὰρ 6 Χριστὸς Θεὸς κατὰ τὴν ἐμὴν
υ Luc. ι, 58. ’δ Joan. ιι, 19.
μηδ. Bened. μήπω.
μηδ. Ed. Bened. μήπω.
Ξέἰ αὕτη. Loco cit. est αὕτη, praemisso puncto.
9 φησ . Des. 1. c. _ _ _ __
QQO‘LDCS. l._c.
ί1δ)’ὲν. ed. Rom. et Lips. suppletum. Exstat
quoque in ed; Dened,
(11) ἅνθρ. Ed. Bened. ἡμῶν.
tu ανυ . nu. Isencu. ημων.
(19.) fl.-pred. item. et Lips. suppletum.
(I3) ἔδοξ. Ed. Bcued. addit
(Ml τήν. lbideui ex superioribus repetitur διὰ.