PG 86, col. 1217
ἀποστείλας με Πατὴρ, μείζων μού ἐστι. Τοῦτον
δὲ ἀνατρέπουσιν οἱ ἅγιοι Πατέρες, καὶ πρῶτον μὲν,
ἐναντίας τούτων τῶν χρήσεων παραφέρουσιν· ἔπειτα
δὲ καὶ ταύτας τὰς παρενεχθείσας ἐξ αὐτῶν Θερα-
. πεύοντες. Ἐναντίας μὲν , ὅ τι φησιν Ἰωάννης ο Ἑν
ἀρχῇ ἦν ό Λόγος, καὶ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν,
καὶ Θεὸς ’ἦν ὁ Λόγος. Καὶ πάλιν ἐν τῇ πρὸς
Ἐϐραίους Ἐπιστολῇ περὶ τοῦ Υἱοῦ λέγει, ὁ Ἀπό-
στολος · Ὅς ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης, καὶ
χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὑτοῦ. Εἰ δὲ ἦν κτί-
σμα, ἀλλὰ μὴ γέννημα τοῦ Θεοῦ ὁ Χριστὸς . οὐκ ἂν
εἶχεν εἶναι χαρακτὴρ καὶ ἀπαύγασμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ
αὐτὸς δὲ ὁ Κύριός φησιν · Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἓν
ἐσμεν. Καὶ οὕτω μὲν ἄπο τῶν ὲναντῗων χρήσεων
, ἀνατρέπουσι τὸν Ἄρειον. θεραπεύουσι δὲ τὰς ἐξ αὖ·
τῶν παρενεχθείσας, τοιούτῳ λόγῳ, ὅτιὸ Υἱὸς τοῦ
θεοῦ πάντα ὑπομεῖναι ἀξιώσας, ὡς ἄνθρωπος, οὐκ
ἀπηξίωσε καὶ μείζονα αὐτοῦ εἰπεῖν τόν Πατέρα.
Ὅταν μὲν οὖν ποὶημα αὑτὸν καλῇ ὁ Ἀπόστολος. οὐ
πρὸς τὴν Θεότητα ἀποϐλέπων , οὕτως αὐτὸν καλεῖ,
ἀλλὰ προς τὴν ἀνθρωπὸτητα· καθὸ μὲν γὰρ Θεὸς,
γέννημά ἐστι Θεοῦ, οὐ ποίημα ο καθὸ δὲ ἄνθρωπος,
ποίημα, καὶ ἀπόστολος, καὶ ὅσα τοιαῦτα. Καὶ ἰστέον,
(ὅτι τὸ δόγμα τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ἐστὶ, τὸ ἀνα-
τρέπου τὶν Ἀρειον. Et μὴ γὰρ δύο φύσεις εἴπωμεν
περὶ (ε) Χριστοῦ, καὶ τῇ μὲν ἀνθρωπίνῃ τὰς ταπει-
νὰς ταύτας φωνὰς ἀναθήσωμεν, τῇ δὲ θεότητι τὰς
ἄλλας , οὐκ ὀινατρέπεται. Διὰ τοῦτο τὸ δόγμα τοῦ
Ἀρείου. τὺ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἔλεγεν ἄψυχον εἶναι ο
ῐνα τὰς τοιαύτας ταπεινὰς φωνὰς μηκέτι ὡς ἀνθρώπῳ
ἀναθῶμεν τῷ Χριστῷ, ἀλλ’ ὡς Υεῷ τοῦ Θεοῦ ο καὶ
εὑρεθῇ, κατὰ τὸ δόγμα αὑτοῦ , ὁ Υἱὸς ἐλάττων τοῦ
Πατρός. Ὅτι δὲ καὶ ψυχὴν ἔσχε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ,
μαρτυρεῖ αὐτὸς ὁΔ Χριστὸς λέγων , ὅτι Ἠ ψυχή μου
τετάρακται · και ἀπὸ ἄλλων πολλῶν. Κατὰ τούτου
δὲ τοῦ Ἀρείου ,⁸ πρεσϐυτέρου ὄντος Ἀλεξανδρείας,
ἐκρατήθη σύνοδος ὲν Nuceria, ἐπισκόπων ἐκκρί-
των τιη’, βασιλεύοντος Κωνσταντίνου. Καὶ καθεῖλον
αὐτὸν, καὶ σύμϐολον, ἦτοι μάθημα κατ’ αὐτοῦ ἐξ·
ἔθεντο , ὅπερ φέρεται, καὶ τοῖς βουλομένοις ἔξεστιν
’.τῷ ἐντυχεῖν. Ἐν τούτοις ὴ πρᾶξις.
ἶ Jac quarta Actione_Macedonii, Apoflinaris, Nestor-ii, fluit/elus hereses detegantur et exa-
·’ ’ minantur; Dioscorus quod Eutychi heretico favisset, in insulam rclégatur.
ΠΡΑΞΙΣ Δ’.
Μετὰ τὴν αἵρεσιν ’Ἀρείου , μᾶλλον δὲ αὐτῆς ἔτι
συνισταμένης (ἐκράτησε γὰρ πολὺν χρόνον), ἀνεφύη-
σαν καὶ mat δύο αἱρέσεις, ἢ τε Μακεδονίου ἐπισκόπου
lino; Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ὴ τοῦ Ἀπολιναρεου
πρεσϐυτέρου ὕντος. Ἦν δὲ ἠ μὲν τοῦ Μακεδονξου
αἵρεσις τοιαύτη⁴ Ἦμάρτανε περὶ τὴν θεότητα, ἐξ
¹³ lleb. In, ὁ, 2. "Joan..nv, 28. ’⁸ Joan. ι, 1.
te) Περι. Ἐπί.
δὲ ἀνατρέπουσιν οἱ ἅγιοι Πατέρες, καὶ πρῶτον μὲν,
ἐναντίας τούτων τῶν χρήσεων παραφέρουσιν· ἔπειτα
δὲ καὶ ταύτας τὰς παρενεχθείσας ἐξ αὐτῶν Θερα-
. πεύοντες. Ἐναντίας μὲν , ὅ τι φησιν Ἰωάννης ο Ἑν
ἀρχῇ ἦν ό Λόγος, καὶ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν,
καὶ Θεὸς ’ἦν ὁ Λόγος. Καὶ πάλιν ἐν τῇ πρὸς
Ἐϐραίους Ἐπιστολῇ περὶ τοῦ Υἱοῦ λέγει, ὁ Ἀπό-
στολος · Ὅς ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης, καὶ
χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὑτοῦ. Εἰ δὲ ἦν κτί-
σμα, ἀλλὰ μὴ γέννημα τοῦ Θεοῦ ὁ Χριστὸς . οὐκ ἂν
εἶχεν εἶναι χαρακτὴρ καὶ ἀπαύγασμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ
αὐτὸς δὲ ὁ Κύριός φησιν · Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἓν
ἐσμεν. Καὶ οὕτω μὲν ἄπο τῶν ὲναντῗων χρήσεων
, ἀνατρέπουσι τὸν Ἄρειον. θεραπεύουσι δὲ τὰς ἐξ αὖ·
τῶν παρενεχθείσας, τοιούτῳ λόγῳ, ὅτιὸ Υἱὸς τοῦ
θεοῦ πάντα ὑπομεῖναι ἀξιώσας, ὡς ἄνθρωπος, οὐκ
ἀπηξίωσε καὶ μείζονα αὐτοῦ εἰπεῖν τόν Πατέρα.
Ὅταν μὲν οὖν ποὶημα αὑτὸν καλῇ ὁ Ἀπόστολος. οὐ
πρὸς τὴν Θεότητα ἀποϐλέπων , οὕτως αὐτὸν καλεῖ,
ἀλλὰ προς τὴν ἀνθρωπὸτητα· καθὸ μὲν γὰρ Θεὸς,
γέννημά ἐστι Θεοῦ, οὐ ποίημα ο καθὸ δὲ ἄνθρωπος,
ποίημα, καὶ ἀπόστολος, καὶ ὅσα τοιαῦτα. Καὶ ἰστέον,
(ὅτι τὸ δόγμα τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ἐστὶ, τὸ ἀνα-
τρέπου τὶν Ἀρειον. Et μὴ γὰρ δύο φύσεις εἴπωμεν
περὶ (ε) Χριστοῦ, καὶ τῇ μὲν ἀνθρωπίνῃ τὰς ταπει-
νὰς ταύτας φωνὰς ἀναθήσωμεν, τῇ δὲ θεότητι τὰς
ἄλλας , οὐκ ὀινατρέπεται. Διὰ τοῦτο τὸ δόγμα τοῦ
Ἀρείου. τὺ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἔλεγεν ἄψυχον εἶναι ο
ῐνα τὰς τοιαύτας ταπεινὰς φωνὰς μηκέτι ὡς ἀνθρώπῳ
ἀναθῶμεν τῷ Χριστῷ, ἀλλ’ ὡς Υεῷ τοῦ Θεοῦ ο καὶ
εὑρεθῇ, κατὰ τὸ δόγμα αὑτοῦ , ὁ Υἱὸς ἐλάττων τοῦ
Πατρός. Ὅτι δὲ καὶ ψυχὴν ἔσχε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ,
μαρτυρεῖ αὐτὸς ὁΔ Χριστὸς λέγων , ὅτι Ἠ ψυχή μου
τετάρακται · και ἀπὸ ἄλλων πολλῶν. Κατὰ τούτου
δὲ τοῦ Ἀρείου ,⁸ πρεσϐυτέρου ὄντος Ἀλεξανδρείας,
ἐκρατήθη σύνοδος ὲν Nuceria, ἐπισκόπων ἐκκρί-
των τιη’, βασιλεύοντος Κωνσταντίνου. Καὶ καθεῖλον
αὐτὸν, καὶ σύμϐολον, ἦτοι μάθημα κατ’ αὐτοῦ ἐξ·
ἔθεντο , ὅπερ φέρεται, καὶ τοῖς βουλομένοις ἔξεστιν
’.τῷ ἐντυχεῖν. Ἐν τούτοις ὴ πρᾶξις.
ἶ Jac quarta Actione_Macedonii, Apoflinaris, Nestor-ii, fluit/elus hereses detegantur et exa-
·’ ’ minantur; Dioscorus quod Eutychi heretico favisset, in insulam rclégatur.
ΠΡΑΞΙΣ Δ’.
Μετὰ τὴν αἵρεσιν ’Ἀρείου , μᾶλλον δὲ αὐτῆς ἔτι
συνισταμένης (ἐκράτησε γὰρ πολὺν χρόνον), ἀνεφύη-
σαν καὶ mat δύο αἱρέσεις, ἢ τε Μακεδονίου ἐπισκόπου
lino; Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ὴ τοῦ Ἀπολιναρεου
πρεσϐυτέρου ὕντος. Ἦν δὲ ἠ μὲν τοῦ Μακεδονξου
αἵρεσις τοιαύτη⁴ Ἦμάρτανε περὶ τὴν θεότητα, ἐξ
¹³ lleb. In, ὁ, 2. "Joan..nv, 28. ’⁸ Joan. ι, 1.
te) Περι. Ἐπί.