PG 88, col. 681
προηγούμενον ὑποδάλλῃ, ὡς ἀπὸ πορνείας ἁποπήδη-
σον· μηδ’ ὅλως τῷ ὄφει τούτῳ παράσχῃς ἄδειαν. μὴ
τόπον, μὴ εἴσοδον, μὴ ἀρχήν. Φθὲγγου δὲ προς τὸν
δράκοντα⁶ Ὦ ἀπατεών· οὐκ ἐγὼ τοῦ ἄρχοντος, ἀλλ’
αὐτὸς τὸ ἐμὸν κρῖμα ἀνεδέξατο· οὐκ ἐγὼ ἐκείνου, ἀλλ’
αὐτὸς ἐμοῦ κριτὴς καθέστηκεν. Ὅπλον μὲν οἱ Πατέ-
ps; τὴν ψαλμῳδίαν, τὴν δὲ προσευχὴν τεῖχος, λουτῆ-
ρα δὲ τὸ ἄμωμον δάκρυον εἶναι ὁρίζονταιο τὴν δέ μα-
καρίαν ὑπακοὴν ὁμολογίαν ἔκριναν, ἧς (id) χωρὶς
οἰδεὶς τῶν ἐμπαθῶν ὕψει-αι τὸν Κύριοψ ὀ ὑποτακτι-
κὶς αὐτὸς τὴν ψῆφον καθ’ ἑαυτοῦ ἐκφέρει εξ μὲν (cod.
A., γὰρ) διὰ (15) Κύριον τελείως ὑπακούσει, εί καὶ μὴ
δόξει τελείως, τὸ ἑαυτοῦ κρῖμα ἐξεδύσατο. El δὲ τὸ ἐαυ-
τοῦ ἓν τισιν ἐκπληροῖ θέλημα, ἢ κα). δόξει ὑπακούειν,
αὐτὸς τὸ φορτίον ἐπιφέρεται· εί μέντοι αὐτὸν ἐλέγχων
ὁ προεστὼς οὐκ ἐπαύσατο, εὖ ἂν ἔχοι⁹ εἰ δὲ (16) σε-
σιώπηκε, τί λέγειν οὐκ ἔχω. Οἱ ἐν (17) ἁπλότητι ὑπο-
τασσόμενοι ἐν Κυρίῳ καλὸν δρόμον περαιοῦσι [εοιΙ.
Δ. περαιοῦνται), μὴ κεκινηκότες ἑαυτοῖς δι’ ἀκρισοοι
λογίαν τὴν τῶν δαιμόνων πανουργίαν. Πρὸ πάντων
ἐξομολογησώμιθα τῷ καλῷ ἡ μῶν δικαστῇ καὶ μόνῳ,
εἰ δὲ κελεύει καὶ πᾶσιο μώλωπες γὰρ θριαμϐευό-
μενοι, οὐ προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, ἀλλ’ ἰαθήσον-
ται. Φοοερόν που παραγενόμενος ἐν κοινοὸίῳ καλοῦ
κριτοῦ, καὶ ποιμένος ἑώρακα κριτήριον.
obedierit, quamvis non videatur perfecte id facere, judicio tamen se liberavit. Quod si quacunque iu
re pro suae voluntatis arbitratu quid fecerit, etiamsi obsequi videatur, divini tamen judicii discrimen
adibit. Si tamen ipsum coenobii praefectus assiduo verborum jurgio everberare non cessabit, nondum est
conclamatus. Si vero emnobiarcha tacuerit (tanquam de desperato) non habeo quod dicam. Qui in
Domino cum simplicitate subjecti, per curiosam rerumimperatarum disquisitionem insidias, ct artes
daemonum iu se non coneitant’, feliciter vita: stadium decurrunt. Sed primum omnium, Optimo judici
nostro praeterita: vitae peccata aperiamus, idque vel soli, vel si imperetille, omnibus. Ostensa quippe
et in publicum prolata vulnera facile curabuntur neque recrudesccnt amplius. ⁷
Τετύγηκε γάρ μου ἐκεῖσε ὑπάρχοντος, τινὰ ἐκ λῃ-
στρικῆς τάξεως τῇ μοναδικῇ προσελθεῖν πολιτείᾳ,
ὃν ό ἄριστος ἐκεῖνος ποιμὴν, καὶ ἰατρὸς ἐκέλευσεν
ἐπὶ ἡμέρας ἑπτὰ ἀναπαύσεως ἀπάσης ἀπολαῦσαι
πρὸς θεωρίαν καὶ μόνην τῆς ὲν τόπῳ καταστάσεως.
Μετὰ οὖν τὴν (l8) ἐῦδόμην προσκαλεσάμενος
αὑτὸν κατ’ ἰδίαν ό ποιμὴν ἠρώτα, εἰ ἀρεστὸν αὐτῷ
τὴν συνοίκησιν μετ’ αὐτῶν ποιήσασθαι · ὡς δὲ συν-
Θέμενον αὑτὸν μετὰ πάσης είλικρινείας ἐθεάσατο,
πάλιν ἠρώτα τί αὐτῷ ἄτοπον ἐν τῷ κόσμῳ πέπρα-
κται. Ὠς δέ οἶδεν αὐτὸν σὺν τῷ λόγῳ πάντων προ-
θύμως ἐξομολογησάμενον, πάλιν πρὸς αὐτὸν (19)
πειράζων ἔλεγε · Βούλομαί σε, φησὶν, ἐπὶ πάσης τῆς
ἁδελφότητος ταῦτα θριαμϐεῦσαι. Ὀ δέ ὅντως τὴν
ἑαυτοῦ ἁμαρτίαν μισήσας (20) ἐκεῖνος, καὶ αἰσχύνης
ἁπάσης καταφρονήσας ἀδιστάκτως ὑπέσχετο· καὶ
εἰ βούλει, φησὶ, κατὰ μέσον Ἀλεξάνδρου τῆς πός
λεως. Εἶτα συναθροίζει ὁ ποιμὴν ὲν τῷ Κυριακῷ
πάντα τὰ πρόὸατα τὸν ἀριθ μὸν τριακόσια τριάκοντα, ’
καί τῆς θείας συνάξεως τελουμένης · ἦν γὰρ Κυριακὴ
⁸⁸ Rom. xw, ‘25.
ta} Quod erat Alexandrize, ut scholinstt‘s docet, non Raithu, ut olim existimabam.
Parnm" (in. LXX XVIII.
σον· μηδ’ ὅλως τῷ ὄφει τούτῳ παράσχῃς ἄδειαν. μὴ
τόπον, μὴ εἴσοδον, μὴ ἀρχήν. Φθὲγγου δὲ προς τὸν
δράκοντα⁶ Ὦ ἀπατεών· οὐκ ἐγὼ τοῦ ἄρχοντος, ἀλλ’
αὐτὸς τὸ ἐμὸν κρῖμα ἀνεδέξατο· οὐκ ἐγὼ ἐκείνου, ἀλλ’
αὐτὸς ἐμοῦ κριτὴς καθέστηκεν. Ὅπλον μὲν οἱ Πατέ-
ps; τὴν ψαλμῳδίαν, τὴν δὲ προσευχὴν τεῖχος, λουτῆ-
ρα δὲ τὸ ἄμωμον δάκρυον εἶναι ὁρίζονταιο τὴν δέ μα-
καρίαν ὑπακοὴν ὁμολογίαν ἔκριναν, ἧς (id) χωρὶς
οἰδεὶς τῶν ἐμπαθῶν ὕψει-αι τὸν Κύριοψ ὀ ὑποτακτι-
κὶς αὐτὸς τὴν ψῆφον καθ’ ἑαυτοῦ ἐκφέρει εξ μὲν (cod.
A., γὰρ) διὰ (15) Κύριον τελείως ὑπακούσει, εί καὶ μὴ
δόξει τελείως, τὸ ἑαυτοῦ κρῖμα ἐξεδύσατο. El δὲ τὸ ἐαυ-
τοῦ ἓν τισιν ἐκπληροῖ θέλημα, ἢ κα). δόξει ὑπακούειν,
αὐτὸς τὸ φορτίον ἐπιφέρεται· εί μέντοι αὐτὸν ἐλέγχων
ὁ προεστὼς οὐκ ἐπαύσατο, εὖ ἂν ἔχοι⁹ εἰ δὲ (16) σε-
σιώπηκε, τί λέγειν οὐκ ἔχω. Οἱ ἐν (17) ἁπλότητι ὑπο-
τασσόμενοι ἐν Κυρίῳ καλὸν δρόμον περαιοῦσι [εοιΙ.
Δ. περαιοῦνται), μὴ κεκινηκότες ἑαυτοῖς δι’ ἀκρισοοι
λογίαν τὴν τῶν δαιμόνων πανουργίαν. Πρὸ πάντων
ἐξομολογησώμιθα τῷ καλῷ ἡ μῶν δικαστῇ καὶ μόνῳ,
εἰ δὲ κελεύει καὶ πᾶσιο μώλωπες γὰρ θριαμϐευό-
μενοι, οὐ προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, ἀλλ’ ἰαθήσον-
ται. Φοοερόν που παραγενόμενος ἐν κοινοὸίῳ καλοῦ
κριτοῦ, καὶ ποιμένος ἑώρακα κριτήριον.
obedierit, quamvis non videatur perfecte id facere, judicio tamen se liberavit. Quod si quacunque iu
re pro suae voluntatis arbitratu quid fecerit, etiamsi obsequi videatur, divini tamen judicii discrimen
adibit. Si tamen ipsum coenobii praefectus assiduo verborum jurgio everberare non cessabit, nondum est
conclamatus. Si vero emnobiarcha tacuerit (tanquam de desperato) non habeo quod dicam. Qui in
Domino cum simplicitate subjecti, per curiosam rerumimperatarum disquisitionem insidias, ct artes
daemonum iu se non coneitant’, feliciter vita: stadium decurrunt. Sed primum omnium, Optimo judici
nostro praeterita: vitae peccata aperiamus, idque vel soli, vel si imperetille, omnibus. Ostensa quippe
et in publicum prolata vulnera facile curabuntur neque recrudesccnt amplius. ⁷
Τετύγηκε γάρ μου ἐκεῖσε ὑπάρχοντος, τινὰ ἐκ λῃ-
στρικῆς τάξεως τῇ μοναδικῇ προσελθεῖν πολιτείᾳ,
ὃν ό ἄριστος ἐκεῖνος ποιμὴν, καὶ ἰατρὸς ἐκέλευσεν
ἐπὶ ἡμέρας ἑπτὰ ἀναπαύσεως ἀπάσης ἀπολαῦσαι
πρὸς θεωρίαν καὶ μόνην τῆς ὲν τόπῳ καταστάσεως.
Μετὰ οὖν τὴν (l8) ἐῦδόμην προσκαλεσάμενος
αὑτὸν κατ’ ἰδίαν ό ποιμὴν ἠρώτα, εἰ ἀρεστὸν αὐτῷ
τὴν συνοίκησιν μετ’ αὐτῶν ποιήσασθαι · ὡς δὲ συν-
Θέμενον αὑτὸν μετὰ πάσης είλικρινείας ἐθεάσατο,
πάλιν ἠρώτα τί αὐτῷ ἄτοπον ἐν τῷ κόσμῳ πέπρα-
κται. Ὠς δέ οἶδεν αὐτὸν σὺν τῷ λόγῳ πάντων προ-
θύμως ἐξομολογησάμενον, πάλιν πρὸς αὐτὸν (19)
πειράζων ἔλεγε · Βούλομαί σε, φησὶν, ἐπὶ πάσης τῆς
ἁδελφότητος ταῦτα θριαμϐεῦσαι. Ὀ δέ ὅντως τὴν
ἑαυτοῦ ἁμαρτίαν μισήσας (20) ἐκεῖνος, καὶ αἰσχύνης
ἁπάσης καταφρονήσας ἀδιστάκτως ὑπέσχετο· καὶ
εἰ βούλει, φησὶ, κατὰ μέσον Ἀλεξάνδρου τῆς πός
λεως. Εἶτα συναθροίζει ὁ ποιμὴν ὲν τῷ Κυριακῷ
πάντα τὰ πρόὸατα τὸν ἀριθ μὸν τριακόσια τριάκοντα, ’
καί τῆς θείας συνάξεως τελουμένης · ἦν γὰρ Κυριακὴ
⁸⁸ Rom. xw, ‘25.
ta} Quod erat Alexandrize, ut scholinstt‘s docet, non Raithu, ut olim existimabam.
Parnm" (in. LXX XVIII.