PG 88, col. 965
Σχόλιον κζ’.
Τὸ φροντίσαι τῆς γλώσσης, δῆλον · ποιεῖ τὸν ἄνθ ρωπον,
ὅτι πρακτικός ἐστιν · ἡ δὲ ἀπαιδευσία τῆς γλώσσης,-
σημαίνει, ὅτι οὐκ ἔχει ἐνδοθέναύτοῦ ἀρετήν.
Σχόλιον κζ’.
Δοξάζεται κατ’ ἀξίαν Δαυῖδ, παρ⁴ ἀξίαν Σαοῦλ,
μὴ ἕλκοντες τὴν δόξαν πρὸς ἑαυτούς· ὁ δὲ Ἃδεσα-
id»: βιασάμενος ἑλκύσαι τὴν δόξαν, πλείω τῆς δόξης
τὴν ἀδοξίαν ἐπεσπάσατο.
Σ χόλ ιον ἄλ 10.
Ὅταν ἴδῃς λογισμὸν ἀνθρωπίνην δόξαν ὑπαγοο
ρεύοντα, γίνωσκε σαφῶς ὅτι αἰσχύνην σοι κατα-
σκευάζει.
fl
*-
————
ΛΟΓΟΣ KI".
Hepltijg ᾀκεφιίλρυ ὑεῖερηςςαδνίαςἎέν ᾧ καί περί’
ἀκαθάρτων λογισμῶν τῆς βλασφημίας.
’Υπερηφανία ἐστὶ Θεοῦ ’ἄρνησις (ι), δαιμόνων ε’ύ-
ρημα, ἐξουδένωσις ἀνθρώπων (‘2), κατακρίσεως μή.
τηρ, ἐπαίνων ἀπόγονος, ἀκαρπίας τεκμήριον, βοη-⁷
θέίας Θεοῦ φυγαδευτήριον, ἐκστάσεως πρόδρομος,
πτωμάτων πρόξενος, ἐπιληψίας (a) ὑπόθεσις, θυμοῦ
πηγὴ, ὑποκρίσεως θύρα, δαιμόνων στήριγμα, ἀμαρεί
τημάτων φύλαξ, ἀσπλαγχνίας πρόξενος, συμπαθείας·
ἄγνοια, λογοθέτης πικρὸς, δικαστὴς ἀπάνθρωπος,
Θεοῦ ἀντίπαλος, βλασφημίας ῥίζα, ἀρχῆ ύπερ-’
ηφανίας ('5), τέλος κενοδοξίας · μεσότης δὲ ἐξουδένωά
σις τοῦ πλησίον, πόνων ίδίων ἀναιδὴς ἐκπόμπευσις,
ἔπαινος ὲν καρδίᾳ, ἐλέγχου μῖσος· τέλος ἄρνησις-
Θεοῦ βοηθείας, καὶ οἰκείας σπουδῆς ἔπαρσις. δαι-⁴
μονιῶδες ἦθος. Ἀκούσωμεν πάντες oi τὸν βόθρον
ἐκφυγεῖν βουλόμενοι, ἐξ εὐχαριστίας πολλάκις τὸ
πάθος τὴν νομὴν φιλεῖ προσλαμδάνεσθαιο ἀναιδῶν
γὰρ ὲκ προοιμίων Θεὸν ἀρνεῖσθαι οὐχ ὑποτίθεται.
Εἶδον εὐχαριστοῦντας τῷ Θεῷ στόματι (4), καὶ με·
γαλαυχοῦντας τῷ φρονήματι⁸ καὶ μαρτυρεῖ τοῦτο
σαφῶς ὁ Φαρισαῖος ἐκεῖνος εἰρηκώς · Ὀ Θεὸς, εὕ-
χαριστῶ σοι. Ὅπου πτῶμα κατέλαϐεν, ἐκεῖ ὕπερ-
ηιρανία προεσκήνωσε ⁸ μηνυτὴς γὰρ τοῦ προτέρου
τὸ δεύτερον. ’Υπόθου μοι εἶναι δὼδεκαπάθη τῆς
ἀτιμίας. Τινὸςατετιμημένου ἀκήκοα φήσαντος ο Ἐὰν
ἓν τούτων (λέγω δὴ τὴνιοξησιν) ἀγαπήσης θελήματι,ν
ἐκεῖνο ἀναπληρώσει τὸνέτόπον τῶν ἕνδεκα. ’Υψηλό-
φρων “ μοναχὸς ἀντιλέγει σφοδρῶς. '0 δὲ ταπεινά..
φρων οὐδαμῶς ἀντιλέγειν ἐπίσταται. Οὐχ ύποκλίνει
κυπάρισσος είς γῆν περιπατεῖν ο οὐδὲ μοναχὸς ὑψη-
λοκάρδιος ὑπακοὴν κτήσασθαι. Ἀνὴρ ὑψηλοκάρδιος
τοῦ ἄρχειν ὀρέγεται (5)’ ἄλλως γὰρ, ὡς ἔτυχεν,
ἀπολέσθαι είς τέλος οὐ δύναται ’ μᾶλλον δὲ οὔ βού-
λεται. ’Υπερηφάνοις Κύριος ἀντιτάσσεται. Τίς
λοιπὸν τούτους ἐλεῆσαι δύναται; Ἀκάθαρτος παρὰ
³⁸ Luc. xvm, ll.
(a) Ἐπιληψία,· morbus saceracomitialis, caduca
perbiam, morbum sacrum appellavit.
Τὸ φροντίσαι τῆς γλώσσης, δῆλον · ποιεῖ τὸν ἄνθ ρωπον,
ὅτι πρακτικός ἐστιν · ἡ δὲ ἀπαιδευσία τῆς γλώσσης,-
σημαίνει, ὅτι οὐκ ἔχει ἐνδοθέναύτοῦ ἀρετήν.
Σχόλιον κζ’.
Δοξάζεται κατ’ ἀξίαν Δαυῖδ, παρ⁴ ἀξίαν Σαοῦλ,
μὴ ἕλκοντες τὴν δόξαν πρὸς ἑαυτούς· ὁ δὲ Ἃδεσα-
id»: βιασάμενος ἑλκύσαι τὴν δόξαν, πλείω τῆς δόξης
τὴν ἀδοξίαν ἐπεσπάσατο.
Σ χόλ ιον ἄλ 10.
Ὅταν ἴδῃς λογισμὸν ἀνθρωπίνην δόξαν ὑπαγοο
ρεύοντα, γίνωσκε σαφῶς ὅτι αἰσχύνην σοι κατα-
σκευάζει.
fl
*-
————
ΛΟΓΟΣ KI".
Hepltijg ᾀκεφιίλρυ ὑεῖερηςςαδνίαςἎέν ᾧ καί περί’
ἀκαθάρτων λογισμῶν τῆς βλασφημίας.
’Υπερηφανία ἐστὶ Θεοῦ ’ἄρνησις (ι), δαιμόνων ε’ύ-
ρημα, ἐξουδένωσις ἀνθρώπων (‘2), κατακρίσεως μή.
τηρ, ἐπαίνων ἀπόγονος, ἀκαρπίας τεκμήριον, βοη-⁷
θέίας Θεοῦ φυγαδευτήριον, ἐκστάσεως πρόδρομος,
πτωμάτων πρόξενος, ἐπιληψίας (a) ὑπόθεσις, θυμοῦ
πηγὴ, ὑποκρίσεως θύρα, δαιμόνων στήριγμα, ἀμαρεί
τημάτων φύλαξ, ἀσπλαγχνίας πρόξενος, συμπαθείας·
ἄγνοια, λογοθέτης πικρὸς, δικαστὴς ἀπάνθρωπος,
Θεοῦ ἀντίπαλος, βλασφημίας ῥίζα, ἀρχῆ ύπερ-’
ηφανίας ('5), τέλος κενοδοξίας · μεσότης δὲ ἐξουδένωά
σις τοῦ πλησίον, πόνων ίδίων ἀναιδὴς ἐκπόμπευσις,
ἔπαινος ὲν καρδίᾳ, ἐλέγχου μῖσος· τέλος ἄρνησις-
Θεοῦ βοηθείας, καὶ οἰκείας σπουδῆς ἔπαρσις. δαι-⁴
μονιῶδες ἦθος. Ἀκούσωμεν πάντες oi τὸν βόθρον
ἐκφυγεῖν βουλόμενοι, ἐξ εὐχαριστίας πολλάκις τὸ
πάθος τὴν νομὴν φιλεῖ προσλαμδάνεσθαιο ἀναιδῶν
γὰρ ὲκ προοιμίων Θεὸν ἀρνεῖσθαι οὐχ ὑποτίθεται.
Εἶδον εὐχαριστοῦντας τῷ Θεῷ στόματι (4), καὶ με·
γαλαυχοῦντας τῷ φρονήματι⁸ καὶ μαρτυρεῖ τοῦτο
σαφῶς ὁ Φαρισαῖος ἐκεῖνος εἰρηκώς · Ὀ Θεὸς, εὕ-
χαριστῶ σοι. Ὅπου πτῶμα κατέλαϐεν, ἐκεῖ ὕπερ-
ηιρανία προεσκήνωσε ⁸ μηνυτὴς γὰρ τοῦ προτέρου
τὸ δεύτερον. ’Υπόθου μοι εἶναι δὼδεκαπάθη τῆς
ἀτιμίας. Τινὸςατετιμημένου ἀκήκοα φήσαντος ο Ἐὰν
ἓν τούτων (λέγω δὴ τὴνιοξησιν) ἀγαπήσης θελήματι,ν
ἐκεῖνο ἀναπληρώσει τὸνέτόπον τῶν ἕνδεκα. ’Υψηλό-
φρων “ μοναχὸς ἀντιλέγει σφοδρῶς. '0 δὲ ταπεινά..
φρων οὐδαμῶς ἀντιλέγειν ἐπίσταται. Οὐχ ύποκλίνει
κυπάρισσος είς γῆν περιπατεῖν ο οὐδὲ μοναχὸς ὑψη-
λοκάρδιος ὑπακοὴν κτήσασθαι. Ἀνὴρ ὑψηλοκάρδιος
τοῦ ἄρχειν ὀρέγεται (5)’ ἄλλως γὰρ, ὡς ἔτυχεν,
ἀπολέσθαι είς τέλος οὐ δύναται ’ μᾶλλον δὲ οὔ βού-
λεται. ’Υπερηφάνοις Κύριος ἀντιτάσσεται. Τίς
λοιπὸν τούτους ἐλεῆσαι δύναται; Ἀκάθαρτος παρὰ
³⁸ Luc. xvm, ll.
(a) Ἐπιληψία,· morbus saceracomitialis, caduca
perbiam, morbum sacrum appellavit.