PG 89, col. 132
δύναται τὸ αὐςὸ ἐκ παντὸς τρόπευ καὶ φύσις προσ-
αγορεύεσθαι. Καὶ τοῦτο εὐθέως. καὶ ἐξ εὐαγγελι-
κῆς, καὶ ἀποστολικῆς, ἀλλʼ οὐχ ἑλληνικῆς παραδό-
σεως ἀποδεῖξαι πειράσομαι.
Φησὶ γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ πρός τινας· « Ὁρᾶτε,
μὴ καταφρονήσατε ἐνὸς τῶν ἐλαχίστων τούτων·
λέγω γὰρ ὑμῖν, ὅτι οἱ ἀγγελοι αὐτῶν διὰ παντὸς
βλέπουσι τὸ πρόσωπον τ.ῦ Πατρός μου ἐν οὐρα-
νοῖς. » Εἱ δὲ ταυτὸν φύσις. καὶ πρόσωπον, ἀντι
σσρέφω τὴν φωνὴν, καὶ λέγω· στι οἱ ἄγγελοι αὐ-
τῶν διὰ παντὸς βλόπουσι τὴν φύσιν τοῦ Πατρός μμου
τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἀλὶὰ μὴν ἀδύνατον τοῦτο, καὶ
παντελῶς ἀμήχανον, καθὼς αὐτὸς ὁ Θεὸς Λόγος δι-
δάσκει ἡμᾶς λέγων ὅτι, « Τὸ, ἐτεὸν οὐδες ἐώρακε
angelis. De eætero explcet Acephalus, quomodo πώποτε. » Ὁ μονογενὴς ἰὸς ὁ ὦν ἐν τοῖς κόλπς ις
angeli, qui πρόσωπον, faciem, Pauis vident, non vi. ¹ e,ῦ Πατρός, ἐκεῖνος ἐξηγήσατο. » Εἰπὼν δὲ ὅτι
« Οὐδεὶς Θεὸν ἐώρακεν, » οὐ περὶ ἀνθ ὡπων μόνον
τοῦτο εἴρηκεν, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν ἀγγέὶων. Λοιπὸυ
λεγέτω Ἀκέφαλος, πῶς τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρὸς οἱ ἄγγελοι βμέποντες τὴν φύσιν οὐ βιέπουσιν; εt
Ἀκουσον πάλιν καὶ Παύλου τοῦτο σαφῶς διδάσκον-
τος. καὶ ἀπόθου τὸ πολυθρύλλητόν σου ληρψβημα,
τὺ φάσκον, ταυτὸν ὑπάρχειν τὴν φύσιν, καὶ τὸ πρόσ-
ωπον. Λέγει γοῦν πρὸς Κορινθίους περὶ τῶν καθα-
ρῶν τῇ καρδίᾳ, ὅτι νῦν μὲν ὀρῶσιτὸν Θεὸν ὡς ἐσώ-
πτρῳ, καὶ αἰνίγματι, ἐν δὲ τῷ μέλλοντι αἰῶνι πρόσ-
ωπον πρὸς πρόσωπον. Εἰπέ μοι λοιπὸν νῦν, ὁ λέ;ων
ταυτὸν εἶναι τὴν φύσιν, καὶ τὸ πρόσωπον· ἀρα δυ-
νατόν ἐστιν ἀντιστρέψαι τὴν φωνὴν, καὶ εἰπεῖν Τδ.
τε δὲ φέι» πρὸς φύσινὄψονται οἱ δίκαιοι τὸν Θεόνς
Ἀπαγε. Aὐτὸς γὰρ Παῦλος ὁ θεῖος προσμαρτυρεῖ
περὶ θεοῦ λέγων· « Ὁν ἶδεν οὐδεὶς ἀ ὺςώπων,
οὕτε ἰδεῖν δύναται. » Ὡστε οὐ ταυτὸν φύις, καὶ
πρόσωπον. Καὶ ἄλλας δὲ μυρίας τοαύτας παραστά-
σεις ἔστιν εὐρεῖν ἐν τῇ θείᾳ Γραφῆ, προσωπολογτ-
σάσας μὲν ὡς ἐν εἰκόνι τινὶ, καὶ ὀπτασίᾳ τὸν Θεὸν,
οὐδαμοῦ δὲ αὐτὸν φυσιολογησάσας. Οὕτε γὰρ εὐρή-
σεις ἐν πάσῃ τῇ Παλαιᾷ καὶ Καινῇ Διαθήκῃ. ἢ οὐ-
σίαν Θεοῦ δηλωθεῖσαν, ἢ λεγομένην· Ἀλλὰ πάντες
οἱ ὁπτασίαν Θεοῦ τοῦ ἀοράτου τυπικῶς, καὶ σκιω-
δῶς θεωρήσαντες, προσωπικὴν θέαν, ἀλλʼ οὐ φυσι-
κὴν οὐσίαν Θεοῦ ἐωράκασιν. Ὡσπερ ὁ Δανιηλ, ἱiα-
λαιὸν ἡμερῶν πρόσωπον. καὶ ὡς Τἱὸν ἀνθρώπου ἔτε-
ρον πρόσωπον « ἐρχόμτνον μετὰ τῶν νεφεῦῶν τοῦ
οὐρανοῦ· » καὶ ἰσαίας ἐν εἴδει, καὶ σχήματι τυπικῷ
ἀνθρωπίνου προσώπου ὀπτασίαν εἶδεν, « τ-ν Κύριον
καθήμενον ἐπηρμένου », οὐ τὴν θείαν φύσιν ὀρῶν-
τες. ἀλλʼ ὡς ἐν ειδειτινὶ καθʼ ὅ ἡδύνα το βλέπφιν, καὶ
καὺʼ ὅἐχώρουν ὀπτανομένου αὐτῆς ἐν ἀνθρωπίνῳ σχ,
ματι τοῦ ἀοράτου, καὶ ἀσχηματίστου Θεοῦ Εἰδὲ ταυ-
τὸν φύσις, καὶ πρόσωπον, πῶς οὐκ εἶπεν πρὸς Θ ὸν ὁ
προφήτης· Μὴ ἀποστρέψῃς τὴν φύσν σου απʼ ἐμοῦ,
ἀλλὰ, « 5Μὴ ἀποστρέψῃςτὸ πρόσωπόν σου ἀπʼ ἐμοῦ. »
Καὶ πάλιν, Εσημειώθη ἐφ ἡμᾶςτὸ φῶςτοῦ προσώπου
σου, Κύριε. » Καὶ ἀπλνς ἐν μυρίοις τόποις ἡ ώτία
Γραφὴ πρόσωπον Θεοῦ ὁνομάζουσα, οὐδαμοῦ φύσιν
s⁴ Math. XVm, 10. e foan.I, » s s ICor. Xm,12. s Τimm.XI, 16. s⁶ ban. v, 9. I3. ⁶ Isa.
αγορεύεσθαι. Καὶ τοῦτο εὐθέως. καὶ ἐξ εὐαγγελι-
κῆς, καὶ ἀποστολικῆς, ἀλλʼ οὐχ ἑλληνικῆς παραδό-
σεως ἀποδεῖξαι πειράσομαι.
Φησὶ γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ πρός τινας· « Ὁρᾶτε,
μὴ καταφρονήσατε ἐνὸς τῶν ἐλαχίστων τούτων·
λέγω γὰρ ὑμῖν, ὅτι οἱ ἀγγελοι αὐτῶν διὰ παντὸς
βλέπουσι τὸ πρόσωπον τ.ῦ Πατρός μου ἐν οὐρα-
νοῖς. » Εἱ δὲ ταυτὸν φύσις. καὶ πρόσωπον, ἀντι
σσρέφω τὴν φωνὴν, καὶ λέγω· στι οἱ ἄγγελοι αὐ-
τῶν διὰ παντὸς βλόπουσι τὴν φύσιν τοῦ Πατρός μμου
τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἀλὶὰ μὴν ἀδύνατον τοῦτο, καὶ
παντελῶς ἀμήχανον, καθὼς αὐτὸς ὁ Θεὸς Λόγος δι-
δάσκει ἡμᾶς λέγων ὅτι, « Τὸ, ἐτεὸν οὐδες ἐώρακε
angelis. De eætero explcet Acephalus, quomodo πώποτε. » Ὁ μονογενὴς ἰὸς ὁ ὦν ἐν τοῖς κόλπς ις
angeli, qui πρόσωπον, faciem, Pauis vident, non vi. ¹ e,ῦ Πατρός, ἐκεῖνος ἐξηγήσατο. » Εἰπὼν δὲ ὅτι
« Οὐδεὶς Θεὸν ἐώρακεν, » οὐ περὶ ἀνθ ὡπων μόνον
τοῦτο εἴρηκεν, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν ἀγγέὶων. Λοιπὸυ
λεγέτω Ἀκέφαλος, πῶς τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρὸς οἱ ἄγγελοι βμέποντες τὴν φύσιν οὐ βιέπουσιν; εt
Ἀκουσον πάλιν καὶ Παύλου τοῦτο σαφῶς διδάσκον-
τος. καὶ ἀπόθου τὸ πολυθρύλλητόν σου ληρψβημα,
τὺ φάσκον, ταυτὸν ὑπάρχειν τὴν φύσιν, καὶ τὸ πρόσ-
ωπον. Λέγει γοῦν πρὸς Κορινθίους περὶ τῶν καθα-
ρῶν τῇ καρδίᾳ, ὅτι νῦν μὲν ὀρῶσιτὸν Θεὸν ὡς ἐσώ-
πτρῳ, καὶ αἰνίγματι, ἐν δὲ τῷ μέλλοντι αἰῶνι πρόσ-
ωπον πρὸς πρόσωπον. Εἰπέ μοι λοιπὸν νῦν, ὁ λέ;ων
ταυτὸν εἶναι τὴν φύσιν, καὶ τὸ πρόσωπον· ἀρα δυ-
νατόν ἐστιν ἀντιστρέψαι τὴν φωνὴν, καὶ εἰπεῖν Τδ.
τε δὲ φέι» πρὸς φύσινὄψονται οἱ δίκαιοι τὸν Θεόνς
Ἀπαγε. Aὐτὸς γὰρ Παῦλος ὁ θεῖος προσμαρτυρεῖ
περὶ θεοῦ λέγων· « Ὁν ἶδεν οὐδεὶς ἀ ὺςώπων,
οὕτε ἰδεῖν δύναται. » Ὡστε οὐ ταυτὸν φύις, καὶ
πρόσωπον. Καὶ ἄλλας δὲ μυρίας τοαύτας παραστά-
σεις ἔστιν εὐρεῖν ἐν τῇ θείᾳ Γραφῆ, προσωπολογτ-
σάσας μὲν ὡς ἐν εἰκόνι τινὶ, καὶ ὀπτασίᾳ τὸν Θεὸν,
οὐδαμοῦ δὲ αὐτὸν φυσιολογησάσας. Οὕτε γὰρ εὐρή-
σεις ἐν πάσῃ τῇ Παλαιᾷ καὶ Καινῇ Διαθήκῃ. ἢ οὐ-
σίαν Θεοῦ δηλωθεῖσαν, ἢ λεγομένην· Ἀλλὰ πάντες
οἱ ὁπτασίαν Θεοῦ τοῦ ἀοράτου τυπικῶς, καὶ σκιω-
δῶς θεωρήσαντες, προσωπικὴν θέαν, ἀλλʼ οὐ φυσι-
κὴν οὐσίαν Θεοῦ ἐωράκασιν. Ὡσπερ ὁ Δανιηλ, ἱiα-
λαιὸν ἡμερῶν πρόσωπον. καὶ ὡς Τἱὸν ἀνθρώπου ἔτε-
ρον πρόσωπον « ἐρχόμτνον μετὰ τῶν νεφεῦῶν τοῦ
οὐρανοῦ· » καὶ ἰσαίας ἐν εἴδει, καὶ σχήματι τυπικῷ
ἀνθρωπίνου προσώπου ὀπτασίαν εἶδεν, « τ-ν Κύριον
καθήμενον ἐπηρμένου », οὐ τὴν θείαν φύσιν ὀρῶν-
τες. ἀλλʼ ὡς ἐν ειδειτινὶ καθʼ ὅ ἡδύνα το βλέπφιν, καὶ
καὺʼ ὅἐχώρουν ὀπτανομένου αὐτῆς ἐν ἀνθρωπίνῳ σχ,
ματι τοῦ ἀοράτου, καὶ ἀσχηματίστου Θεοῦ Εἰδὲ ταυ-
τὸν φύσις, καὶ πρόσωπον, πῶς οὐκ εἶπεν πρὸς Θ ὸν ὁ
προφήτης· Μὴ ἀποστρέψῃς τὴν φύσν σου απʼ ἐμοῦ,
ἀλλὰ, « 5Μὴ ἀποστρέψῃςτὸ πρόσωπόν σου ἀπʼ ἐμοῦ. »
Καὶ πάλιν, Εσημειώθη ἐφ ἡμᾶςτὸ φῶςτοῦ προσώπου
σου, Κύριε. » Καὶ ἀπλνς ἐν μυρίοις τόποις ἡ ώτία
Γραφὴ πρόσωπον Θεοῦ ὁνομάζουσα, οὐδαμοῦ φύσιν
s⁴ Math. XVm, 10. e foan.I, » s s ICor. Xm,12. s Τimm.XI, 16. s⁶ ban. v, 9. I3. ⁶ Isa.