PG 89, col. 113
τὴν ψῆφον φυλάττεις, καὶ ἐπὶ τῆνἐν Χαλκηδόνι συν- A rare, ut ait. Et quonam pacto, sapienti simue
εδρευσάντων, ἀλλὰ πικρὸς κατήγορος ὑπάρχεις;
Τῆς γὰρ νόσου τοῦ Εὐτυχοῦς ἀνακυψάσης, φαντασίαν
λέγοντος τὴν σάρκωσιν τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὐρανόθεν
τατελθὸν τὸ σῶμα αὐτοῦ, καὶ ὡς ἐν σκιᾷ, καὶ δοκή-
σει ὀφθὲν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἐτεροούσιον ἡμῶν, μᾶλ-
λον δὲ καὶ ἀνούσιον ὑπάρχον· ποῖον φάρμακον ἦν
ἀναιρετικὸν τῆς τοιαύτης νόσου; ἀλλʼ ἢ τὸ εἰπεῖν
οὐσίαν καθυπόστασιν ἡνωμένην τῷ Θεῷ λόγῳ τὴν
παναγίαναὐτοῦ ψυχὴν, καὶ τὴν σάρκα, καὶ ὀμολογεῖν
αὐτὸν τέλειον, ἐν θεότητι, καὶ τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν
ἀνθρωπότητι, ἐν ἐκατέρᾳ φύσει.
divino Verbo unitam, eumque perfectum esse et in divinitate, perfectumque in humanitate, in quω-
libet nimirum natura.
Ἐκσταστις δέ με περιέχει, πῶς οὕτως ἀπερυθρια-IR Irgens vero me admiratio capit, quomodo Seτ-
σμένῳ προσώπῳ, καὶ γλώττῃ ἀναισχύντῳ οὐκ
ἔφριξεν ὅλον τὸ πλῆθος τῶν ἀγίων Πατέρων καταδι-
κάσαςὁ Σευῆρος; καὶ μηδʼ αὐτοῦ τοῦ ἀγίου Κυρίλλου
φεισάμενος· ἀλλὰ φάσκων, ὅτι « Μετὰ τὸν καιρὸν
Nεστορίου, οὐκ ἀσφαλεῖς ἐκρίθησαν, ἀλλʼ ἐσφαλμέναι
πάντως αἱ τῶν ἀρχαίων Πατέρων φωναὶ, » αἱ λέγου-
σαι δύο φύσεις ἐπὶ Χριστοῦ. Διὸ καὶ ἀπόφασιν, καὶ
ψῆφον ὁ ὄντως δυσσεβὴς ἐκτίθεται, κατὰ τῶν ἀρχαίων
Πατέρων φάσκων, ἀργὰς, καὶ ἐσφαλμένας εἶναι τὰς
τούτων διδαχὰς, κὰν « αὐτοῦ Κυρίλλου εἰσὶν αἱ τοιαῦ-
ται φωναί. » Ὁ μὲν οὖν Χριστὸς διὰ Παύλου φησὶν,
ὅτι τέθεικεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους,
δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους. Ὁ δὲ Ἀν-
τίχριστος καθαιρεῖ, καὶ ἐκβάλλει, οὐς ὁ Θεὸς ἔθετο, tem iste exterminat, deque sede deturbat, quos
ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Πατέρας, καὶ ποιμένας, ὥσπερ τις Dens Ecrlesiæ dedit, Patres et pastores; audetque
διδάσκαλος τῶν διδασκάλων ὦν ὁ ῥήτωρ, Σευῆρος
λέγων, ὅτι οὐκ ἔτι ἀσφαλεῖς εἰσιν αἰ τῶν ἀγίων Πα-
τέρων φωναί.
Λοιπὸν σιγησάτω ὁ ἀποστολικὸς Διονύσιος. Παυσά-
σθω Εἰρηναῖος ὁ τῶν αἰρέσεων πέλυξ. Μὴ λαλείτω
Κλήμης τὸ τοῦ Χριστοῦ κλῆμα (32. Ἡργησεν (35)
ἐὐγουστῖθος, ὁ τῷ οἰκείῳ αἶματι τοῦ μαρτυρίου
ἐγγράφως γράψας Χριστοῦ ἐὰς φύσεις. Οὐδενὸς γὰρ
ἐφείσατο οὗτος ὁ πολύσοφος τῶν διδασκάλων ἀντίὅι-
κος. Οὐκ ἡσχύνθη τὴν ἀθλησιν Εὐσταθίου. Οὐκ ἠδέ-
σθη τὸν θαυματοποιὸν ρηγόριον. Οὐκ ἔφριξε τοὺς
Ἀθανασίου ἀγῶνας. Οὐ Βασιλείου τὴν πολιτείαν
διετράπη, ἢν καὶ δαίμονες ἔφριξαν. Οὐ Ερηγορίους et dæmonibus horrori est, in postremis duxit.
ἐτίμησεν, οὗς ἡσχύνθησαν Ἐλληνες. Οὐκ Ἐπιφανίῳ p Nullum honorem Gregoriis impertiit, quos ipsi
τιμὴν ἀπένειμεν, ἐξ οὗ ἐπτοήθησαν πνεύματα. Οὐκ Græci a fide nostra alieni suspexerunt ac coluerunt.
Ἰωάννην ηὐλαβήθη, ὅν καὶ βασιλεῖς ἔφριξαν. Οὐκ Epiphanium contempsit, qui spiritus malignos in
Ἀμφιλοχίου, οὐκ Ἀμβροσίου, οὐκ Ἐφραὶμ τοῦ παν- stuporem rapuit et terrefecit. Neque Joanni reve-
αρέτου , οὐ Πρόκλου, οὐκ αὐτοῦ Κυρθλου τῆς σφρα- rentiam detulit, cujus vocem imperatores quoque
γίδος τῶν Πατέρων ἐφείσατο, οὐδʼ ἄλλου τινὸς Πα- cohorruerunt: non Amphilochium moratus est;
τρὸς, ὦν ἐμνήσθημεν, καὶ ὦν οὐκ ἐμνήσθημεν. Ἀλλὰ non Ambrosium, non Ephræmuum omni virtutum
τὴν πάντων ἐκβολὴν ἐποιήσατο φάσκων, ὅτι « Ἐως genere excultissimum, non Proclum; nec ab ipso
μὲν τοῦ καιροῦ Nεστορίου ἐν δύο φύσεσι ὁ Χριστὸς Cyrillo omnium Patrum signaculo sibi temperavit,
ἔγνωρίζετο, κατὰ τὰς τῶν ἀγίων Πατέρων φωνάς· nec ab aliis, quorum nomina vel expressi, vcl sub-
s ICor. X, 28.
Noræ.
(32) Alludi ad Græcum κλῆμα.
εδρευσάντων, ἀλλὰ πικρὸς κατήγορος ὑπάρχεις;
Τῆς γὰρ νόσου τοῦ Εὐτυχοῦς ἀνακυψάσης, φαντασίαν
λέγοντος τὴν σάρκωσιν τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὐρανόθεν
τατελθὸν τὸ σῶμα αὐτοῦ, καὶ ὡς ἐν σκιᾷ, καὶ δοκή-
σει ὀφθὲν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἐτεροούσιον ἡμῶν, μᾶλ-
λον δὲ καὶ ἀνούσιον ὑπάρχον· ποῖον φάρμακον ἦν
ἀναιρετικὸν τῆς τοιαύτης νόσου; ἀλλʼ ἢ τὸ εἰπεῖν
οὐσίαν καθυπόστασιν ἡνωμένην τῷ Θεῷ λόγῳ τὴν
παναγίαναὐτοῦ ψυχὴν, καὶ τὴν σάρκα, καὶ ὀμολογεῖν
αὐτὸν τέλειον, ἐν θεότητι, καὶ τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν
ἀνθρωπότητι, ἐν ἐκατέρᾳ φύσει.
divino Verbo unitam, eumque perfectum esse et in divinitate, perfectumque in humanitate, in quω-
libet nimirum natura.
Ἐκσταστις δέ με περιέχει, πῶς οὕτως ἀπερυθρια-IR Irgens vero me admiratio capit, quomodo Seτ-
σμένῳ προσώπῳ, καὶ γλώττῃ ἀναισχύντῳ οὐκ
ἔφριξεν ὅλον τὸ πλῆθος τῶν ἀγίων Πατέρων καταδι-
κάσαςὁ Σευῆρος; καὶ μηδʼ αὐτοῦ τοῦ ἀγίου Κυρίλλου
φεισάμενος· ἀλλὰ φάσκων, ὅτι « Μετὰ τὸν καιρὸν
Nεστορίου, οὐκ ἀσφαλεῖς ἐκρίθησαν, ἀλλʼ ἐσφαλμέναι
πάντως αἱ τῶν ἀρχαίων Πατέρων φωναὶ, » αἱ λέγου-
σαι δύο φύσεις ἐπὶ Χριστοῦ. Διὸ καὶ ἀπόφασιν, καὶ
ψῆφον ὁ ὄντως δυσσεβὴς ἐκτίθεται, κατὰ τῶν ἀρχαίων
Πατέρων φάσκων, ἀργὰς, καὶ ἐσφαλμένας εἶναι τὰς
τούτων διδαχὰς, κὰν « αὐτοῦ Κυρίλλου εἰσὶν αἱ τοιαῦ-
ται φωναί. » Ὁ μὲν οὖν Χριστὸς διὰ Παύλου φησὶν,
ὅτι τέθεικεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους,
δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους. Ὁ δὲ Ἀν-
τίχριστος καθαιρεῖ, καὶ ἐκβάλλει, οὐς ὁ Θεὸς ἔθετο, tem iste exterminat, deque sede deturbat, quos
ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Πατέρας, καὶ ποιμένας, ὥσπερ τις Dens Ecrlesiæ dedit, Patres et pastores; audetque
διδάσκαλος τῶν διδασκάλων ὦν ὁ ῥήτωρ, Σευῆρος
λέγων, ὅτι οὐκ ἔτι ἀσφαλεῖς εἰσιν αἰ τῶν ἀγίων Πα-
τέρων φωναί.
Λοιπὸν σιγησάτω ὁ ἀποστολικὸς Διονύσιος. Παυσά-
σθω Εἰρηναῖος ὁ τῶν αἰρέσεων πέλυξ. Μὴ λαλείτω
Κλήμης τὸ τοῦ Χριστοῦ κλῆμα (32. Ἡργησεν (35)
ἐὐγουστῖθος, ὁ τῷ οἰκείῳ αἶματι τοῦ μαρτυρίου
ἐγγράφως γράψας Χριστοῦ ἐὰς φύσεις. Οὐδενὸς γὰρ
ἐφείσατο οὗτος ὁ πολύσοφος τῶν διδασκάλων ἀντίὅι-
κος. Οὐκ ἡσχύνθη τὴν ἀθλησιν Εὐσταθίου. Οὐκ ἠδέ-
σθη τὸν θαυματοποιὸν ρηγόριον. Οὐκ ἔφριξε τοὺς
Ἀθανασίου ἀγῶνας. Οὐ Βασιλείου τὴν πολιτείαν
διετράπη, ἢν καὶ δαίμονες ἔφριξαν. Οὐ Ερηγορίους et dæmonibus horrori est, in postremis duxit.
ἐτίμησεν, οὗς ἡσχύνθησαν Ἐλληνες. Οὐκ Ἐπιφανίῳ p Nullum honorem Gregoriis impertiit, quos ipsi
τιμὴν ἀπένειμεν, ἐξ οὗ ἐπτοήθησαν πνεύματα. Οὐκ Græci a fide nostra alieni suspexerunt ac coluerunt.
Ἰωάννην ηὐλαβήθη, ὅν καὶ βασιλεῖς ἔφριξαν. Οὐκ Epiphanium contempsit, qui spiritus malignos in
Ἀμφιλοχίου, οὐκ Ἀμβροσίου, οὐκ Ἐφραὶμ τοῦ παν- stuporem rapuit et terrefecit. Neque Joanni reve-
αρέτου , οὐ Πρόκλου, οὐκ αὐτοῦ Κυρθλου τῆς σφρα- rentiam detulit, cujus vocem imperatores quoque
γίδος τῶν Πατέρων ἐφείσατο, οὐδʼ ἄλλου τινὸς Πα- cohorruerunt: non Amphilochium moratus est;
τρὸς, ὦν ἐμνήσθημεν, καὶ ὦν οὐκ ἐμνήσθημεν. Ἀλλὰ non Ambrosium, non Ephræmuum omni virtutum
τὴν πάντων ἐκβολὴν ἐποιήσατο φάσκων, ὅτι « Ἐως genere excultissimum, non Proclum; nec ab ipso
μὲν τοῦ καιροῦ Nεστορίου ἐν δύο φύσεσι ὁ Χριστὸς Cyrillo omnium Patrum signaculo sibi temperavit,
ἔγνωρίζετο, κατὰ τὰς τῶν ἀγίων Πατέρων φωνάς· nec ab aliis, quorum nomina vel expressi, vcl sub-
s ICor. X, 28.
Noræ.
(32) Alludi ad Græcum κλῆμα.