PG 93, col. 14
rabus ecclesiasdicis credimus, Dasilidis odas et Valentini Paalmos memaorat Origemnes in es-
tens inJobum a Comitolo fatine versa, p. 499 editionis Venetæ. Οαοd, inquit, in catenα
a Patricio Junio edita, incassum quæras. Sed hoc idem incassum queras in Catena versa a
Comitolo, in cujus editione Lugdunensi, ad verba Job xa, I0 : De ore qus lampades proce-
dunt, tantum reperio p. 267 Origenem dicentemo: Si quando sermonem auribus acceperis,
cChristianæ pietatis specie tectum, sed opoifici calumniam inferentem, rerbi causa Marconis,
Valentini, Bacjlidis aententias impias ac nefarias jactantem sane tunc etiam cernes exæ ore
horum carbones, torrescue foras erumpere. Endem habet editio Patricii Junii ρag. 590, nisi
quod in Latino, typographi, ut credo, culpa pro Msrcione Marciani nomen excusum legitur.
Είτεοτε ἤκουσας λόγου προφάσει Χριστιανισμοῦ κατηγοροῦντος, τοῦ Δημιουργοῦ, φέρε εἰπεῖν, πρεσβεύοντος
τὰ Μαρκίωνος, τὰ Οὐαλεντίνου, τὰ Βασιλείδου. - ὄψει ὅτι ἐκ στόματος τῶν τοιούτων ἐξέρχονται δαλοί.
Verius estJunianam editionem non modo accurstiorem multo, sed et passim locupletiorem
AvCTORIS.
De tractatu nobis proposito varia est veterum
sententia; alii enim, viri sancti defensionem susci-
pientes, non imamerito cum, qui gratiam ætate
præcesserat, et de mcliore rerum statu in hac vita
desperaverat, postquam visibilium omnium, divi-
tiaruma ac liberorum felicitate orbatus esset, et in
morbum imredicabilem incidissct, calamitatem
ægre tulissc dicunt. Cum enim nullius injustitia
conscius sibi esset, et iniqua se pati esistimaret,
animo turbato erat; contra Deum autem nullam
blasphemam vocem protnlit; quod ut faceret,
diabolus præcipue contendebat. Verum in eo quod
circa Dci providentiam hæsitando dubitaverit, cnr,
scilicet, judicii justo examine non observato, contra
quam merebatur malis eum aligi passus fuerit; et
quandoquidem malum in eo non noverat, cur cle-
mentia et benignitate eum complexus non sit, cultu
summo et intemerata religione Deumm non est ve-
neratus. Oui hæc asserunt, justo Jobo perfectam
virtutem ncquaquam attribuerunt, verum Jobur
ante gratiæ tempora ita certantem, præclarum nobis
exemplar exstitisse dixerunt, ut nos dictti illius di-
vinissimi Pauli memores, contra eos qui ,judicia
divina in controversiam adducebant: Τu, homo, quis
es, qui Deo ex adrerso respondes num figmentur
opifici dicet: Cur me sic fecisti ? qui gratiæ parti-
cipes facti sumus, ad majorem in dies perfectionem
progredi possimus. Alii vero sub regibus Judæ et
Israelis fioruisse eum volunt: ego vero Deo fidem
adhibens, qui in virorum justorum et prophetarum
numero eum censet, ac per prophetæ Exechiclis os
divinitus inspiratum, dicit: Si setcrit Noe, et Joὸ,
et Daniet, filios corum et filias non eximent ; ejns-
que auctoritati assensum præbens, qui dicit : Pa-
tientiam Jobi σndivistis, et finem Domini vidistiε ³;
virura eum admirabilem, ct apostolicum, ac dono
prophetiæ, sive ante luctam, sive in mediis ipsis
certaminibus, imbutum fnisse mihi persuadeo; vir-
tntis igitur perfectionæm assccutus est, et divino
testimonio dignus est habitus. Rursus sacresancto-
rum apostolorum, et sanctissimorumm Patrum no-
strorum vestigia premens, qui librum juxta Septua-
tens inJobum a Comitolo fatine versa, p. 499 editionis Venetæ. Οαοd, inquit, in catenα
a Patricio Junio edita, incassum quæras. Sed hoc idem incassum queras in Catena versa a
Comitolo, in cujus editione Lugdunensi, ad verba Job xa, I0 : De ore qus lampades proce-
dunt, tantum reperio p. 267 Origenem dicentemo: Si quando sermonem auribus acceperis,
cChristianæ pietatis specie tectum, sed opoifici calumniam inferentem, rerbi causa Marconis,
Valentini, Bacjlidis aententias impias ac nefarias jactantem sane tunc etiam cernes exæ ore
horum carbones, torrescue foras erumpere. Endem habet editio Patricii Junii ρag. 590, nisi
quod in Latino, typographi, ut credo, culpa pro Msrcione Marciani nomen excusum legitur.
Είτεοτε ἤκουσας λόγου προφάσει Χριστιανισμοῦ κατηγοροῦντος, τοῦ Δημιουργοῦ, φέρε εἰπεῖν, πρεσβεύοντος
τὰ Μαρκίωνος, τὰ Οὐαλεντίνου, τὰ Βασιλείδου. - ὄψει ὅτι ἐκ στόματος τῶν τοιούτων ἐξέρχονται δαλοί.
Verius estJunianam editionem non modo accurstiorem multo, sed et passim locupletiorem
AvCTORIS.
De tractatu nobis proposito varia est veterum
sententia; alii enim, viri sancti defensionem susci-
pientes, non imamerito cum, qui gratiam ætate
præcesserat, et de mcliore rerum statu in hac vita
desperaverat, postquam visibilium omnium, divi-
tiaruma ac liberorum felicitate orbatus esset, et in
morbum imredicabilem incidissct, calamitatem
ægre tulissc dicunt. Cum enim nullius injustitia
conscius sibi esset, et iniqua se pati esistimaret,
animo turbato erat; contra Deum autem nullam
blasphemam vocem protnlit; quod ut faceret,
diabolus præcipue contendebat. Verum in eo quod
circa Dci providentiam hæsitando dubitaverit, cnr,
scilicet, judicii justo examine non observato, contra
quam merebatur malis eum aligi passus fuerit; et
quandoquidem malum in eo non noverat, cur cle-
mentia et benignitate eum complexus non sit, cultu
summo et intemerata religione Deumm non est ve-
neratus. Oui hæc asserunt, justo Jobo perfectam
virtutem ncquaquam attribuerunt, verum Jobur
ante gratiæ tempora ita certantem, præclarum nobis
exemplar exstitisse dixerunt, ut nos dictti illius di-
vinissimi Pauli memores, contra eos qui ,judicia
divina in controversiam adducebant: Τu, homo, quis
es, qui Deo ex adrerso respondes num figmentur
opifici dicet: Cur me sic fecisti ? qui gratiæ parti-
cipes facti sumus, ad majorem in dies perfectionem
progredi possimus. Alii vero sub regibus Judæ et
Israelis fioruisse eum volunt: ego vero Deo fidem
adhibens, qui in virorum justorum et prophetarum
numero eum censet, ac per prophetæ Exechiclis os
divinitus inspiratum, dicit: Si setcrit Noe, et Joὸ,
et Daniet, filios corum et filias non eximent ; ejns-
que auctoritati assensum præbens, qui dicit : Pa-
tientiam Jobi σndivistis, et finem Domini vidistiε ³;
virura eum admirabilem, ct apostolicum, ac dono
prophetiæ, sive ante luctam, sive in mediis ipsis
certaminibus, imbutum fnisse mihi persuadeo; vir-
tntis igitur perfectionæm assccutus est, et divino
testimonio dignus est habitus. Rursus sacresancto-
rum apostolorum, et sanctissimorumm Patrum no-
strorum vestigia premens, qui librum juxta Septua-