PG 94, col. 1089
In inglese: An Exact Exposition of the Orthodox Faith 3.22
vi γινόμενα, ἀλλ’ οὐ καθ’ ἡμᾶς ήναγκασμὲνως.
Ἑκουσίως γὰρ τά φυσικά θέλων κατεδέξατο. ’Ὥστε
αὐτὴ ή δειλία, καὶ 6 φόϐος, καὶ ἡ ἀγωνία, τῶν φυο
σικῶν ἐστι καὶ άδιαϐλήτων παθῶν, καὶ μὴ ὑποκει-
μένων ἁμαρτία.
suscepit. Ac proinde metus hic, et trepidatio, pavorque, naturalis et inculpata, nec subjecta pec-
cato afl’ectio est.
Ἐστι πάλιν δειλία, ἡ ὲκ προδοσίας λογισμῶν συν-
ισταμένη, καὶ⁵ ἀπιστίας, καὶ τοῦ ἀγνοεῖν τὴν τοῦ
θανάτου ὥραν, ὡς ὅταν νυκτὸς δειλιῶμεν ψόφου
τινὸς γινομένου· ἥτις ποιρά φύσιν ἐστὶν, ἢν καὶ
ὁριζόμενοι λέγομεν ο παρά φύσιν δειλία ἐστὶ παρά-
λογος συστολή. Ταύτην 6 Κύριος οὐ προσήκατο· διὸ
οὐδὲήὲδειλίασέ ποτε, ἐι μὴ ἐν τῷ τοῦ πάθους καιρῷ,
εἰ καὶ οἰκονομικῶς ἑαυτὸν συνέστελλε πολλάκις ⁸ οὐ
γὰρ ἠγνόει τὸν καιρόν.
Ὅτι δὲ άληθῶς ἐδειλίασε, φησὶν 6 ἱερὸς Ἀθανά-
σιος ἐν τῷ κατά τοῦ ’Λπολιναρίου λόγῳο ι Διά τοῦτο
6 Κύριος ἔλεγεν ο Νῦν ἡ ψυχή μου τετάρακται. Τὺ
δὲ, νῦν, τοῦτό ἐστιν, ὅτε ἠθέλησεν, ὅμως μέντοι τὸ
ὂν ἐπιδείκνυται· οὐ γάρ τὸ μὴ ὃν ὡς παρὸν ὠνό-
μαζεν, ὡς δοκήσει γινομένων τῶν λεγομένωνο φύ-
l σει γὰρ καὶ ἀληθερςι τὰ πάντα ἐγίνετο. ι Καὶ μεθ’
ἕτερα · ι Οὐδαμῶς δὲ θεότης πάθος προσίεται, δίχα
πάσχοντος σώματος, οὐδὲ ταραχὴν καὶ λύπην ὲπι-
δείκνυται, δίχα ψυχῆς λυπουμένης καὶ ταρασσομένης·
οὔτε ἀδημονεῖ καὶ προσεύχεται, δίχα νοήσεως ἀδη-
μονούσης καὶ προσευχομένης· ἀλλά γὰρ κᾶν μὴ
ἡττήματι φύσεως συνέϐαινε τὰ γινόμενα, ἀλλ’ ὲπι-
δείξει ὑπάρξεως ἐγίνετο ω. ι Τὸ δὲ, ἡττήματι φύ-
σεως μὴκ συμϐαίνειν τὰ γινόμενα, τὸ μὴ ἀκουσίως
ταῦτα ὐπομένε ιν, δηλοῖ.
Quod autem non natura: succumbentis ignavia contingerent, quae fiebant, hinc liquet quod haud
invitus ea sustinuerit.
κΕψΑΑ. KA' [ειη.
Περὶ τῆς τοῦ Κυρίου προσευχῆς.
Προσευχή ἐστιν ἀνάϐασις νοῦ πρὸς Θεὸν, ἢ αἴτη-
σις τῶν προσηκόντων παρά Θεοῦ. Πῶς τοίνυν 6 Κύ-
ριος ἐπὶ Λαζάρου, καὶ ὲν τῷ καιρῷ τοῦ πάθους
προσηύχετος Οΰτε γάρ ἀναϐάσεως τῆς πρὸς τὸη
Θεὸν ὲδεῖτο 6 ἅγιος αὑτοῦ νοῦς, ἅπαξ καθ’ ὑπόστασιε
τῷ Θεῷ Λόγῳ ἡνωμένος, οὔτε τῆς παρὰ Θεοῦ αἰη
τήσεως ’ εἷς γάρ ἐστιν 6 Χριστός· ἀλλά τὸ ἡμέτεροτ
οἰκειούμενος ³³ πρόσωπον, καὶ τυπῶν ὲν ἑαυτῷ τέ
⁴ἡμέτερον, καὶ ὑπογραμμὸς ήμῖν γενόμενος, καὶ δι
δάσκων ἡμᾶς παρά Θεοῦ αἰτεῖν, καὶ πρὸς αὐτὸ
ἀνατείνεσθαι, καὶ διὰ τοῦ ἁγίου αὐτοῦ νοῦ ὁδοποιῶ
fingl‘ndoau. xu, 27. " S. Atltanas. De saltari adventu Christi, contra Apollinarem, versus
’ληρεῖ-ὡροψ. 1 ἐπράττετο. Vetus interpr. agebantur. Β. 292i ἐγίνετο τὰ τελούμενα. τι Cod. S. llil.
ιι. 5, Coib. 1 οἰκειωσάμενος.
Ἑκουσίως γὰρ τά φυσικά θέλων κατεδέξατο. ’Ὥστε
αὐτὴ ή δειλία, καὶ 6 φόϐος, καὶ ἡ ἀγωνία, τῶν φυο
σικῶν ἐστι καὶ άδιαϐλήτων παθῶν, καὶ μὴ ὑποκει-
μένων ἁμαρτία.
suscepit. Ac proinde metus hic, et trepidatio, pavorque, naturalis et inculpata, nec subjecta pec-
cato afl’ectio est.
Ἐστι πάλιν δειλία, ἡ ὲκ προδοσίας λογισμῶν συν-
ισταμένη, καὶ⁵ ἀπιστίας, καὶ τοῦ ἀγνοεῖν τὴν τοῦ
θανάτου ὥραν, ὡς ὅταν νυκτὸς δειλιῶμεν ψόφου
τινὸς γινομένου· ἥτις ποιρά φύσιν ἐστὶν, ἢν καὶ
ὁριζόμενοι λέγομεν ο παρά φύσιν δειλία ἐστὶ παρά-
λογος συστολή. Ταύτην 6 Κύριος οὐ προσήκατο· διὸ
οὐδὲήὲδειλίασέ ποτε, ἐι μὴ ἐν τῷ τοῦ πάθους καιρῷ,
εἰ καὶ οἰκονομικῶς ἑαυτὸν συνέστελλε πολλάκις ⁸ οὐ
γὰρ ἠγνόει τὸν καιρόν.
Ὅτι δὲ άληθῶς ἐδειλίασε, φησὶν 6 ἱερὸς Ἀθανά-
σιος ἐν τῷ κατά τοῦ ’Λπολιναρίου λόγῳο ι Διά τοῦτο
6 Κύριος ἔλεγεν ο Νῦν ἡ ψυχή μου τετάρακται. Τὺ
δὲ, νῦν, τοῦτό ἐστιν, ὅτε ἠθέλησεν, ὅμως μέντοι τὸ
ὂν ἐπιδείκνυται· οὐ γάρ τὸ μὴ ὃν ὡς παρὸν ὠνό-
μαζεν, ὡς δοκήσει γινομένων τῶν λεγομένωνο φύ-
l σει γὰρ καὶ ἀληθερςι τὰ πάντα ἐγίνετο. ι Καὶ μεθ’
ἕτερα · ι Οὐδαμῶς δὲ θεότης πάθος προσίεται, δίχα
πάσχοντος σώματος, οὐδὲ ταραχὴν καὶ λύπην ὲπι-
δείκνυται, δίχα ψυχῆς λυπουμένης καὶ ταρασσομένης·
οὔτε ἀδημονεῖ καὶ προσεύχεται, δίχα νοήσεως ἀδη-
μονούσης καὶ προσευχομένης· ἀλλά γὰρ κᾶν μὴ
ἡττήματι φύσεως συνέϐαινε τὰ γινόμενα, ἀλλ’ ὲπι-
δείξει ὑπάρξεως ἐγίνετο ω. ι Τὸ δὲ, ἡττήματι φύ-
σεως μὴκ συμϐαίνειν τὰ γινόμενα, τὸ μὴ ἀκουσίως
ταῦτα ὐπομένε ιν, δηλοῖ.
Quod autem non natura: succumbentis ignavia contingerent, quae fiebant, hinc liquet quod haud
invitus ea sustinuerit.
κΕψΑΑ. KA' [ειη.
Περὶ τῆς τοῦ Κυρίου προσευχῆς.
Προσευχή ἐστιν ἀνάϐασις νοῦ πρὸς Θεὸν, ἢ αἴτη-
σις τῶν προσηκόντων παρά Θεοῦ. Πῶς τοίνυν 6 Κύ-
ριος ἐπὶ Λαζάρου, καὶ ὲν τῷ καιρῷ τοῦ πάθους
προσηύχετος Οΰτε γάρ ἀναϐάσεως τῆς πρὸς τὸη
Θεὸν ὲδεῖτο 6 ἅγιος αὑτοῦ νοῦς, ἅπαξ καθ’ ὑπόστασιε
τῷ Θεῷ Λόγῳ ἡνωμένος, οὔτε τῆς παρὰ Θεοῦ αἰη
τήσεως ’ εἷς γάρ ἐστιν 6 Χριστός· ἀλλά τὸ ἡμέτεροτ
οἰκειούμενος ³³ πρόσωπον, καὶ τυπῶν ὲν ἑαυτῷ τέ
⁴ἡμέτερον, καὶ ὑπογραμμὸς ήμῖν γενόμενος, καὶ δι
δάσκων ἡμᾶς παρά Θεοῦ αἰτεῖν, καὶ πρὸς αὐτὸ
ἀνατείνεσθαι, καὶ διὰ τοῦ ἁγίου αὐτοῦ νοῦ ὁδοποιῶ
fingl‘ndoau. xu, 27. " S. Atltanas. De saltari adventu Christi, contra Apollinarem, versus
’ληρεῖ-ὡροψ. 1 ἐπράττετο. Vetus interpr. agebantur. Β. 292i ἐγίνετο τὰ τελούμενα. τι Cod. S. llil.
ιι. 5, Coib. 1 οἰκειωσάμενος.