PG 94, col. 1421
Hanc qum sequitur, fidei professionem Roma accepi, descriptam ex Vaticano cod. n.__12_62
eamque Leo Allatius a se missam Joanni Autierto, testatur in Symmictis, cum hoc alio titulo,
Ἴσον λιὸἐλλου ὑπαγορευθέντος ὑπὸ ἰωᾲννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ἐπιδοθὲν δὲ παρὰ ᾙλῐα-επισκόπου Πέτρῳ
μητροπολίτῃ Δαμασκοῦ. Periculum libelli dict
traditum Petro metropolitaa Damasci. Diversa autem est ab Fidei libello, quem Allatiuspe'r-
inde_Auberto miserat ς quemadmodum animadverti ex paucis verbis Quae, idem Allatius
citat in dissertatione de Joanne Damasce'no et ejus operibus. Ex Praefatione (porro conjectare
licet. onusculum istud a Joanne nostro scrinium fuisse. ouando Damascx a huc morabatur.
licet, opusculum istud ᾳ Joanne nostro scriptum fuisse, quando Damasci adhuc morabatur,
et sanctissimo metropolitai Petro suberat, cum nondum in Palaestinam monasticaa vitae no-
men daturus migrasset. Hoc scripsit, inquam, sub nascentis haeresis Iconoclastarum primunt
diis, ut significatur his verbis, q'uae’paulo ante finem leguntur, et omnem haeresim detestor
μέχρι τὴν νῦν κινηθεῖσαν κατὰ τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἐκκξ.ησίας, jusque ad eam qua:
made excitata est adversus sanctam Christi Deique nostri Ecclesium; hoé est eorum quos
Christianocategoros, sive Christianorum insimzdatores vocitabant. Ex his quas post unam
aut alteram lineam adduntur, ubi Elias pollicetur secum litBt‘CtiClS non communicaturum,
et prwsertim cum Maronitis, ἐξαιρέτως Mra-ipim
tarum conversum fuisse {iditue confirmat specialis de Trisagii hymni intelligentia articulus.
pe Maronitis pluribus dicemus in adnotationibus ad epistolam nostri auctoris de eodem
nymno.
—-d—I———_.'
ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΔΔΜΑΣΚ ΗΝΟΥ,
ΛΙΒΕΛΛΟΣ ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑ T02.
DAMASCENI
LIBELLUS DE REC'I‘A SENTENTIA.
ὒὺ μικρὸς ἀμφοτέρωθεν φόϐος καὶ ἀπορία συνέχει Α
με, ὧ Πατέρων ἄριστε καὶ ποιμένων ἀρχιποίμηη
ἁγιώτατε. Ἐντεῦθεν μὲν γὰρ τῆς παρακοῆς ὑφορῶ
μαι τὸν κίνδυνον, κάκεῖθεν τὸ τοῦ φορτίου βάρος
ταράττει με. Ποῦ φύγω, καὶ πῶς ὲκκλίνω, τὸ ἄπορον
Σοὶ τῷ πνευματικῷ Πατρὶ τὰ κατ’ ἐμαυτὸν ἀποδίι
δωμι, ὡς πρόϐατον ἄκακον οὑκ ὲρίσω, οὑδὲ κραυ·
γάσω, οὐδὲ ἐμαυτὸν mutavit}, ἀλλὰ τῇ σῇ γενήσο·
μαι προστάξειιὺπήκοος. Κλίνω τὸν αὐχένα, οὐχ ὡς
παροιστρῶσα δάμαλις, ἀλλ’ ὡς μόσχος ὑπήκοος
ἐπεὶ τὴν συγχώρησιν αἰτήσας, οὐκ ἔτυχον. Οἶδά μοι
τῶν πταισμάτων τὸν σύνδεσμον, ἀλλὰ πέπεισμαι ὡς
ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἐξ οὐρανοῦ λυθήσεται. Ἰδοι
σοι ὑπήκοος πάρειμι, ποίει ὃ βούλει. Θεὸν ἔχω κυι
σερνήτην, τὸν πάντα δυνάμενον. Ἐπεὶ τοίνυν ἐκέ·
laudato σὴ ἁγιωτάτῃ κορυῷγτὸῗ iuga—vatiuati;
φρόνημα, γνώτω πᾶς οἶκος Ἰσραήλ ³ προσεχέτω οὑ-
ρανὸς καὶ λαλησάτω, καὶ ἀκουσάτω ἡ γῆ τὰ ῥήματα
τοῦ στόματός μου.
α’. Πιστεύω εἰς Πατέρα, καὶ Υἱδν, καὶ Πνεῦμα,
Τριάδα ὀμοοὺσιον, καὶ μονάδα τρισυπόσταιον, μιαι
⁸ Deut. xxxii, 1.
eamque Leo Allatius a se missam Joanni Autierto, testatur in Symmictis, cum hoc alio titulo,
Ἴσον λιὸἐλλου ὑπαγορευθέντος ὑπὸ ἰωᾲννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ἐπιδοθὲν δὲ παρὰ ᾙλῐα-επισκόπου Πέτρῳ
μητροπολίτῃ Δαμασκοῦ. Periculum libelli dict
traditum Petro metropolitaa Damasci. Diversa autem est ab Fidei libello, quem Allatiuspe'r-
inde_Auberto miserat ς quemadmodum animadverti ex paucis verbis Quae, idem Allatius
citat in dissertatione de Joanne Damasce'no et ejus operibus. Ex Praefatione (porro conjectare
licet. onusculum istud a Joanne nostro scrinium fuisse. ouando Damascx a huc morabatur.
licet, opusculum istud ᾳ Joanne nostro scriptum fuisse, quando Damasci adhuc morabatur,
et sanctissimo metropolitai Petro suberat, cum nondum in Palaestinam monasticaa vitae no-
men daturus migrasset. Hoc scripsit, inquam, sub nascentis haeresis Iconoclastarum primunt
diis, ut significatur his verbis, q'uae’paulo ante finem leguntur, et omnem haeresim detestor
μέχρι τὴν νῦν κινηθεῖσαν κατὰ τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἐκκξ.ησίας, jusque ad eam qua:
made excitata est adversus sanctam Christi Deique nostri Ecclesium; hoé est eorum quos
Christianocategoros, sive Christianorum insimzdatores vocitabant. Ex his quas post unam
aut alteram lineam adduntur, ubi Elias pollicetur secum litBt‘CtiClS non communicaturum,
et prwsertim cum Maronitis, ἐξαιρέτως Mra-ipim
tarum conversum fuisse {iditue confirmat specialis de Trisagii hymni intelligentia articulus.
pe Maronitis pluribus dicemus in adnotationibus ad epistolam nostri auctoris de eodem
nymno.
—-d—I———_.'
ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΔΔΜΑΣΚ ΗΝΟΥ,
ΛΙΒΕΛΛΟΣ ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑ T02.
DAMASCENI
LIBELLUS DE REC'I‘A SENTENTIA.
ὒὺ μικρὸς ἀμφοτέρωθεν φόϐος καὶ ἀπορία συνέχει Α
με, ὧ Πατέρων ἄριστε καὶ ποιμένων ἀρχιποίμηη
ἁγιώτατε. Ἐντεῦθεν μὲν γὰρ τῆς παρακοῆς ὑφορῶ
μαι τὸν κίνδυνον, κάκεῖθεν τὸ τοῦ φορτίου βάρος
ταράττει με. Ποῦ φύγω, καὶ πῶς ὲκκλίνω, τὸ ἄπορον
Σοὶ τῷ πνευματικῷ Πατρὶ τὰ κατ’ ἐμαυτὸν ἀποδίι
δωμι, ὡς πρόϐατον ἄκακον οὑκ ὲρίσω, οὑδὲ κραυ·
γάσω, οὐδὲ ἐμαυτὸν mutavit}, ἀλλὰ τῇ σῇ γενήσο·
μαι προστάξειιὺπήκοος. Κλίνω τὸν αὐχένα, οὐχ ὡς
παροιστρῶσα δάμαλις, ἀλλ’ ὡς μόσχος ὑπήκοος
ἐπεὶ τὴν συγχώρησιν αἰτήσας, οὐκ ἔτυχον. Οἶδά μοι
τῶν πταισμάτων τὸν σύνδεσμον, ἀλλὰ πέπεισμαι ὡς
ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἐξ οὐρανοῦ λυθήσεται. Ἰδοι
σοι ὑπήκοος πάρειμι, ποίει ὃ βούλει. Θεὸν ἔχω κυι
σερνήτην, τὸν πάντα δυνάμενον. Ἐπεὶ τοίνυν ἐκέ·
laudato σὴ ἁγιωτάτῃ κορυῷγτὸῗ iuga—vatiuati;
φρόνημα, γνώτω πᾶς οἶκος Ἰσραήλ ³ προσεχέτω οὑ-
ρανὸς καὶ λαλησάτω, καὶ ἀκουσάτω ἡ γῆ τὰ ῥήματα
τοῦ στόματός μου.
α’. Πιστεύω εἰς Πατέρα, καὶ Υἱδν, καὶ Πνεῦμα,
Τριάδα ὀμοοὺσιον, καὶ μονάδα τρισυπόσταιον, μιαι
⁸ Deut. xxxii, 1.