PG 94, col. 1429
propriae voluntatis subiectio est voluntati alterius : divina autem 395. voluntas, nec serva, nec ob-
sequens est. Neque etiam divinae voluntatis est, cibum et potum et somnum appetere, velle latere,
nec posse; quandoquidem voluntas divina omnipotens est : neque operationis divina est corporeis
oculis cernere, respirare, ambulare, et manus extendere.
δ’. Διὰ τοῦτο καθὼς δύο αὐτοῦ τὰς φύσεις ὁμολο-
γοῦμεν, αὐτοῦ συνομολογοῦμεν καὶ τὰ φυσικὰ θελή-
ματα, καὶ δύο τὰς φυσικὰς ἐνεργείας τοῦ αὐτοῦ ἐνὸς
Χριστοῦ, τῆς μιᾶς τοῦ Υίοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Υίοῦ
τοῦ ἀνθρώπου συνθέτου ὑποστάσεως· ἓνα δὲ καὶ τὸν
αὐτὸν θέλοντα φυσικῶς τὰ θεῖα καὶ τὰ ἀνθρώπινα ο
τὰ θεῖα, θείᾳ θελήσει, τὰ ἀνθρώπινα, ¹ιίινθρωπίνῃ θε-
λήσει. Μία γὰρ ὑπόστασις ὢν 6 Χριστὸς δύο φύσεων,
θείας τε καὶ ἀνθρωπίνης, ταῦτα θείως, κάκεῖνα ἀν-
θρωπίνως 6 αὐτὸς ήθελε, καὶ ἐνήργει τὰ θεῖα, καΊ
θεανδρικῶς τὰ ἀνθ ρώπινα, Εί γὰρ καὶ ὡς Θεὸς ἤθελε
τὰ θεῖα, καὶ ὡς ἅνθρωπος τὰ ἀνθρώπινα, ἁλλόῦν
οὔτε ὼς Θεὸς γυμνὸς ἤθελε τὰ θεία, οὐτε ὡς ἄνθρωσ⁸
πος ψιλὸς τὰ ἀνθρώπινα, ἀλλὰ Θεὸς ἀνδρισθεὶς,τουτ-
ἐστιν ἐνανθρωπήσας, φυσικῇ θείᾳ θελήσει καὶ ἐνερ·
γείᾳ, ὡς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος 6 αὐτὸς, ήθελε καὶ ἐνήρ-
γει τὰ θεῖα, καὶ φυσικῇ ἀνθρωπίνῃ θελήσει καὶ
ἐνεργείᾳ, ὡς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος 6 αὐτὸς, ἤθελε καὶ
ἐνήργει τὰ ἀνθρώπινοι, πεφυκὼς θέλειν καὶ ἐνεργεῖν
ὡς ἄνθρωπος τὰ ἀνθρώπινα. Θέλει γὰρ καὶ ἐνεργεῖ
ἑκατέρας φύσεως τὰ ίδια μετὰ τῆς θατέρου κοίνω-
νίας, τῆς μέν θεότητος αὐτεξουσίως καὶ παντεξου-
σί »ς διὰ τῆς ἀνθρωπότητος αὐτοῦ ἐνεργούσης ο ⁷τῆς
δὲ ἀνθρωπότητος αὐτεξουσίως καὶ κατὰ πάντα τῷ C
θείῳ αὐτοῦ θελήματι ε καὶ ταῦτα θελούσης ἃ θέλειν
αὐτὴν ή θεία θέλησις θέλει, διὰ τὸ μοναδικὸν τῆς
ὑποστάσεως. ’0.τι δὲ εἷς ἐστιν 6 Χριστὸς καὶ μία
ὑπόστασις δῆλον. Ἐρωτᾷ γὰρ αὐτός ⁸ ι Τίνα με λέ·
γουσιν οἱ ἅνθρωποι εἶναι τὸν Υίὸν τοῦ ἀνθρώπους ι
Καί φασιν οἱ μαθηταί· ι Ol μὲν Ἰωάννην τὸν Βαπτι-
Ἀποκριθεὶς δὲ 6 Πέτρος εἶπεν Σὺ εί 6 Χριστὸςό
Υίὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. ι Υίὸν ἀνθρώπου αὐτὸν
ὡμολόγησεν, 6 Πέτρος Υίὸν Θεοῦ ἀνηγόρευσεν, διὸ
καὶ ήκουσεῳο ι Μακάριος εἰ, Σίμων Βαρ-Ίωνᾶ, ὅτι
σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ Πατήρ μου
ὁ ἐν οὐρανοῖς. Σὺ εἷ Πέτρος, ι καὶ ἐπὶ ταύτην
πέτραν LI} Ἐκκλησία ἐστήρικται, ι καὶ πύλαι ᾇὸου,ἰ
αίρετικῶν στόματα, ι οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. ι.
cst in ecelis. Tu es Petrus, › et super hanc petram Ecclesia firmiter aedificata est, ι et por-ta:
inferi, ι ora utique haereticorum, ι non prmvalcbunt adversus eam ⁸. ι
ε’. Ἐτι ὁμολογῶ τὸν Τρισάγιον ὕμνον τὰς τρεῖς,
ὑποστάσεις τῆς θεότητος σημαίνειν, καὶ τὴν μίαν
οὐσίαν καὶ κυριότητα. Διὸ οὐδέ τὴν προσθήκην τοῦ
ματαιόφρονος Πέτρου τοῦ Κναφέως παραδέλξομαι. Ἢ
’γὰρΔ τῇ Τριάδι τὸ τῆς σταυρώσεως προσάγει-πάθος,
ἢ τέταρτον τῇ Τριάδι- παρεισάγει πρόσωπον.
’Leo, Epist. ad Flav. ⁵ Matth. xvi, 15-16,
vatim LECTlONES.
³ Deest aliquid.
sequens est. Neque etiam divinae voluntatis est, cibum et potum et somnum appetere, velle latere,
nec posse; quandoquidem voluntas divina omnipotens est : neque operationis divina est corporeis
oculis cernere, respirare, ambulare, et manus extendere.
δ’. Διὰ τοῦτο καθὼς δύο αὐτοῦ τὰς φύσεις ὁμολο-
γοῦμεν, αὐτοῦ συνομολογοῦμεν καὶ τὰ φυσικὰ θελή-
ματα, καὶ δύο τὰς φυσικὰς ἐνεργείας τοῦ αὐτοῦ ἐνὸς
Χριστοῦ, τῆς μιᾶς τοῦ Υίοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Υίοῦ
τοῦ ἀνθρώπου συνθέτου ὑποστάσεως· ἓνα δὲ καὶ τὸν
αὐτὸν θέλοντα φυσικῶς τὰ θεῖα καὶ τὰ ἀνθρώπινα ο
τὰ θεῖα, θείᾳ θελήσει, τὰ ἀνθρώπινα, ¹ιίινθρωπίνῃ θε-
λήσει. Μία γὰρ ὑπόστασις ὢν 6 Χριστὸς δύο φύσεων,
θείας τε καὶ ἀνθρωπίνης, ταῦτα θείως, κάκεῖνα ἀν-
θρωπίνως 6 αὐτὸς ήθελε, καὶ ἐνήργει τὰ θεῖα, καΊ
θεανδρικῶς τὰ ἀνθ ρώπινα, Εί γὰρ καὶ ὡς Θεὸς ἤθελε
τὰ θεῖα, καὶ ὡς ἅνθρωπος τὰ ἀνθρώπινα, ἁλλόῦν
οὔτε ὼς Θεὸς γυμνὸς ἤθελε τὰ θεία, οὐτε ὡς ἄνθρωσ⁸
πος ψιλὸς τὰ ἀνθρώπινα, ἀλλὰ Θεὸς ἀνδρισθεὶς,τουτ-
ἐστιν ἐνανθρωπήσας, φυσικῇ θείᾳ θελήσει καὶ ἐνερ·
γείᾳ, ὡς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος 6 αὐτὸς, ήθελε καὶ ἐνήρ-
γει τὰ θεῖα, καὶ φυσικῇ ἀνθρωπίνῃ θελήσει καὶ
ἐνεργείᾳ, ὡς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος 6 αὐτὸς, ἤθελε καὶ
ἐνήργει τὰ ἀνθρώπινοι, πεφυκὼς θέλειν καὶ ἐνεργεῖν
ὡς ἄνθρωπος τὰ ἀνθρώπινα. Θέλει γὰρ καὶ ἐνεργεῖ
ἑκατέρας φύσεως τὰ ίδια μετὰ τῆς θατέρου κοίνω-
νίας, τῆς μέν θεότητος αὐτεξουσίως καὶ παντεξου-
σί »ς διὰ τῆς ἀνθρωπότητος αὐτοῦ ἐνεργούσης ο ⁷τῆς
δὲ ἀνθρωπότητος αὐτεξουσίως καὶ κατὰ πάντα τῷ C
θείῳ αὐτοῦ θελήματι ε καὶ ταῦτα θελούσης ἃ θέλειν
αὐτὴν ή θεία θέλησις θέλει, διὰ τὸ μοναδικὸν τῆς
ὑποστάσεως. ’0.τι δὲ εἷς ἐστιν 6 Χριστὸς καὶ μία
ὑπόστασις δῆλον. Ἐρωτᾷ γὰρ αὐτός ⁸ ι Τίνα με λέ·
γουσιν οἱ ἅνθρωποι εἶναι τὸν Υίὸν τοῦ ἀνθρώπους ι
Καί φασιν οἱ μαθηταί· ι Ol μὲν Ἰωάννην τὸν Βαπτι-
Ἀποκριθεὶς δὲ 6 Πέτρος εἶπεν Σὺ εί 6 Χριστὸςό
Υίὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. ι Υίὸν ἀνθρώπου αὐτὸν
ὡμολόγησεν, 6 Πέτρος Υίὸν Θεοῦ ἀνηγόρευσεν, διὸ
καὶ ήκουσεῳο ι Μακάριος εἰ, Σίμων Βαρ-Ίωνᾶ, ὅτι
σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ Πατήρ μου
ὁ ἐν οὐρανοῖς. Σὺ εἷ Πέτρος, ι καὶ ἐπὶ ταύτην
πέτραν LI} Ἐκκλησία ἐστήρικται, ι καὶ πύλαι ᾇὸου,ἰ
αίρετικῶν στόματα, ι οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. ι.
cst in ecelis. Tu es Petrus, › et super hanc petram Ecclesia firmiter aedificata est, ι et por-ta:
inferi, ι ora utique haereticorum, ι non prmvalcbunt adversus eam ⁸. ι
ε’. Ἐτι ὁμολογῶ τὸν Τρισάγιον ὕμνον τὰς τρεῖς,
ὑποστάσεις τῆς θεότητος σημαίνειν, καὶ τὴν μίαν
οὐσίαν καὶ κυριότητα. Διὸ οὐδέ τὴν προσθήκην τοῦ
ματαιόφρονος Πέτρου τοῦ Κναφέως παραδέλξομαι. Ἢ
’γὰρΔ τῇ Τριάδι τὸ τῆς σταυρώσεως προσάγει-πάθος,
ἢ τέταρτον τῇ Τριάδι- παρεισάγει πρόσωπον.
’Leo, Epist. ad Flav. ⁵ Matth. xvi, 15-16,
vatim LECTlONES.
³ Deest aliquid.