PG 94, col. 729
Κεφάλαια τοῦ τῶν Μασσαλιανῶν δυσσεϐοῦς δό-
γματος ἀναληφθέντα ἐκ βιϐλίου αὐτῶνζ
α’. Ὀτι συνοικεί τῷ ἀνθρώπῳ ὲνυποστάτως ὁ Σα-
τανᾶς, καὶ κατὰ πάντα κυριεύει αὑτοῦ.
β’. Ὅτι ὁ Σατανᾶς καὶ οἱ δαίμονες κατέχουσι τὸν
νοῦν τῶν ἀνθρώπων, καὶὴ φύσις τῶν ἀνθρώπων
κοινωνική ἔστι τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας.
γ’. Ὅτι συνοικοῦσιν ὁ Σατανᾶς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον ὲν τῷ ἀνθρώπῳ· καὶ ὅτι οὐδὲ οἱ ἀπόστολοι
καθαροὶ ἦσαν τῆς ἐνεργουμένης ἐνεργείας.
δ’. ὐτι οὐδὲ τὺ-βάπτισμα τελειοϊ τὸν ἄνθρωπον, Β
οὕτεὴ τῶν θείων μυστηρίων μετάληψις καθαρίζει
τὴν ψυχὴν, ἀλλὰ μόνη ἡ παρ’ αὐτοῖς σπουδαζομένη ι
εὐνή.
iam: συμπέφυρται ι ὁ ἄνθρωπος τῇ ἁμαρτίᾳ,
καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα.
ς’. Ὀτι οὺ διὰ τοῦ βαπτίσματος λαμϐάνει τὸ
ἄφθαρτον καὶ θεῖον ἔνδυμα ὁ πιστὸς, ἀλλὰ δι’ εὐ-
· τες.
Α ⁵ζ’. Ὀτι δεῖ καὶ ἀπάθειαν λαϐεῖν, καὶ μετουσίαν
τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐν αἰσθήσει πάσῃ, καὶ πλη-
ροφορίᾳ ἔσεσθαι.
νΑιιιΑτῑ ιεοτιοκεε
³ R. 2508 νομιζομένη. Vetus interpr. exercitata.
NOTE.
“°c““13§_i’i‘_l[‘3§.'3"" X9.'I‘3‘.'.35§f§f Ῑῗῖῗ-ἷξῗεὲτί.⁴1⁴ῗῗ¹ (³ 5" Εέἒί¹¹¹εὲἶα⁸⁸⁰³ Mque “P.P£”“”€!"i ίη α¹ἓ⁵¹ ³ΡΡ¹⁸⁰¹’²’ ’
vero recruduerat in Oriente sub Anastasio imp.
auctore Lampelio,a quo Lampetmni, tum deinde
per Marcianum Trapezitam, ag qquarcianistaa
dicti sunt; Unde sanctus Pontifex‘ tribus epistolis
ignotam sibi esse ait Murcianistarum sectam (ita
legendum est lib. v1, epist. 15, lii, i7, nonut qui-
dam putant, Marcionitarum). Gregorius canonem
l'Iphesinum assignare mavult Joanni Antiocheno,
ejusque conciliabula. Nam permirum est viros
apprime eruditos non animadvertisse, ipsum lib.
Ix, indict. li, epist. 49,7ad AAnastasium;Antioch.
id signilicare,_ ubi ait: Quidam illam Ephesinam
primam synodum in ea urbe existimant‘qua; ab
Iiwtericis traditur esse composita; episc0pis' utique
qui Nestorio cum Joanne faverant. Addit: Illa
enim synodus, quw sub prima: ν Epliesina: (legitimae)
imagine facta est, quaulant_in se oblata capitula
asserit approbata, qua: sunt Crulestii et Pelagii_prce-
dicamenta. Quibus innuitnr conciliabulum Joan- ι) rum nulla'apud Timotheum mentio. Ex._g. apud
nis Antiocheni approbarem doctrinam Pelagii,
adeoque illam, quie Pelagiana Gregorio videbatur,
licet Eucheticam tantummodo exploderet. Nec ju-
vat obiicere Joannem ipsum e'pist._ad Rufum
Thessa. Cyrillum ac§u_sasse,_quod eadem sentien-
tes cum leestio et Pelagio (Euclzetw enim suntet
Enthusiastw) communioni restituisset. Nam ex acus
Ephesinae synodi constat Joannem Pelagianos
exitur-res factos lavisse: quininec dolo carebat ejus
criminatio, praesertim quia Euchetze e regione Pe-
lagianis repugnabant, si ἀπάθειαν, immunitateuwe
a perturbationibus demas, quam utrique ostenta-
rent. Haec erant Gregorii inculcata. Caeterum in
actis ejusdem legitimae synodi Latine exstat. Defi-
nitio contra impios Massulianitas, qui ct .lz'uc/celw,
γματος ἀναληφθέντα ἐκ βιϐλίου αὐτῶνζ
α’. Ὀτι συνοικεί τῷ ἀνθρώπῳ ὲνυποστάτως ὁ Σα-
τανᾶς, καὶ κατὰ πάντα κυριεύει αὑτοῦ.
β’. Ὅτι ὁ Σατανᾶς καὶ οἱ δαίμονες κατέχουσι τὸν
νοῦν τῶν ἀνθρώπων, καὶὴ φύσις τῶν ἀνθρώπων
κοινωνική ἔστι τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας.
γ’. Ὅτι συνοικοῦσιν ὁ Σατανᾶς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον ὲν τῷ ἀνθρώπῳ· καὶ ὅτι οὐδὲ οἱ ἀπόστολοι
καθαροὶ ἦσαν τῆς ἐνεργουμένης ἐνεργείας.
δ’. ὐτι οὐδὲ τὺ-βάπτισμα τελειοϊ τὸν ἄνθρωπον, Β
οὕτεὴ τῶν θείων μυστηρίων μετάληψις καθαρίζει
τὴν ψυχὴν, ἀλλὰ μόνη ἡ παρ’ αὐτοῖς σπουδαζομένη ι
εὐνή.
iam: συμπέφυρται ι ὁ ἄνθρωπος τῇ ἁμαρτίᾳ,
καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα.
ς’. Ὀτι οὺ διὰ τοῦ βαπτίσματος λαμϐάνει τὸ
ἄφθαρτον καὶ θεῖον ἔνδυμα ὁ πιστὸς, ἀλλὰ δι’ εὐ-
· τες.
Α ⁵ζ’. Ὀτι δεῖ καὶ ἀπάθειαν λαϐεῖν, καὶ μετουσίαν
τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐν αἰσθήσει πάσῃ, καὶ πλη-
ροφορίᾳ ἔσεσθαι.
νΑιιιΑτῑ ιεοτιοκεε
³ R. 2508 νομιζομένη. Vetus interpr. exercitata.
NOTE.
“°c““13§_i’i‘_l[‘3§.'3"" X9.'I‘3‘.'.35§f§f Ῑῗῖῗ-ἷξῗεὲτί.⁴1⁴ῗῗ¹ (³ 5" Εέἒί¹¹¹εὲἶα⁸⁸⁰³ Mque “P.P£”“”€!"i ίη α¹ἓ⁵¹ ³ΡΡ¹⁸⁰¹’²’ ’
vero recruduerat in Oriente sub Anastasio imp.
auctore Lampelio,a quo Lampetmni, tum deinde
per Marcianum Trapezitam, ag qquarcianistaa
dicti sunt; Unde sanctus Pontifex‘ tribus epistolis
ignotam sibi esse ait Murcianistarum sectam (ita
legendum est lib. v1, epist. 15, lii, i7, nonut qui-
dam putant, Marcionitarum). Gregorius canonem
l'Iphesinum assignare mavult Joanni Antiocheno,
ejusque conciliabula. Nam permirum est viros
apprime eruditos non animadvertisse, ipsum lib.
Ix, indict. li, epist. 49,7ad AAnastasium;Antioch.
id signilicare,_ ubi ait: Quidam illam Ephesinam
primam synodum in ea urbe existimant‘qua; ab
Iiwtericis traditur esse composita; episc0pis' utique
qui Nestorio cum Joanne faverant. Addit: Illa
enim synodus, quw sub prima: ν Epliesina: (legitimae)
imagine facta est, quaulant_in se oblata capitula
asserit approbata, qua: sunt Crulestii et Pelagii_prce-
dicamenta. Quibus innuitnr conciliabulum Joan- ι) rum nulla'apud Timotheum mentio. Ex._g. apud
nis Antiocheni approbarem doctrinam Pelagii,
adeoque illam, quie Pelagiana Gregorio videbatur,
licet Eucheticam tantummodo exploderet. Nec ju-
vat obiicere Joannem ipsum e'pist._ad Rufum
Thessa. Cyrillum ac§u_sasse,_quod eadem sentien-
tes cum leestio et Pelagio (Euclzetw enim suntet
Enthusiastw) communioni restituisset. Nam ex acus
Ephesinae synodi constat Joannem Pelagianos
exitur-res factos lavisse: quininec dolo carebat ejus
criminatio, praesertim quia Euchetze e regione Pe-
lagianis repugnabant, si ἀπάθειαν, immunitateuwe
a perturbationibus demas, quam utrique ostenta-
rent. Haec erant Gregorii inculcata. Caeterum in
actis ejusdem legitimae synodi Latine exstat. Defi-
nitio contra impios Massulianitas, qui ct .lz'uc/celw,