PG 94, col. 820
Καὶ τοῦτο δὲ ἰστέον (19), ὠς οὐκ ἐξ ἡμῶν μετ-ι
ηνέκοη ἐπὶ τὴν μακαρίαν θεότητα τὸ τῆς πατρότη-
τος, καὶ υἰότητος. καὶ ὲκπορεύσεως ὄνομα · τοὺνανυ
τίον δὲ ὲκεῖοεν ἡμῖν μεταδέδοται, ὥς φησιν ὁ θεῖος
Ἀπόστολος · Διὰ τοῦτο κάμπτω τὰ γόνατά μου
πρὸς τὸν Πατέρα, ἐξ οὗ πᾶσα ,πατριὰ ἐν οὐρανῷ
καί ἐπὶ γῆς.
Εἰ δὲ λέγομεν (20) τὸν Πατέρα ἀρχὴν εἶναι τοῦ
Υἰοῦ καὶ μείζονα, οὐ προτερεύειν αὐτὸν τοῦ Υἱοῦ
χρόνῳ,ῆ φύσει ὑποφαίνομεν· δι’ αὑτοῦ γὰρ τοὺς
αἰῶνας ἐποίησεν οὐδὲ καθ’ ἕτερον τι, εἰ μὴ κατὰ τδ
αἴτιον· τουτέστιν, ὅτι ὁ Υἱὸς ἐκ τοῦ Πατρδς ἐγεν-
νήθη, καὶ οὑχ ὁ Πατὴρ ὲκ τοῦ Υἱοῦ· καὶ ὃτι ὁ Πα-
τὴρ αἴτιός ἐστι τοῦ Υἱοῦ φυσικῶς· ὥσπερ οὐκ ἐκ
τοῦ φωτὸς τὸ πῦρ φαμεν προέρχεσοαι, ἀλλὰ τὸ φῶς
μᾶὶλον ἐκ τοῦ πυρός. Ὅτε οὖν ἀκούσωμεν ἀρχὴν καὶ
μείζονα τοῦ Υἱοῦ τὸν Πατέρα, τῷ αἰτίῳ νοήσωμεν.
Καὶ ὥσπερ οὺ λέγομεν ἑτέρας οὐσίας τὸ πῦρ, καὶ
ἐτέρας τὸ φῶς, οὕτως οὐχ οἷόν τε φάναι ἑτέρας
οὐσίας τὸν Πατέρα, καὶ τὸν Υἰὸν ἑτέρας · ἀλλὰ μιᾶς
καὶ τῆς αὐτῆς. Καὶ καθάπερ φαμὲν διὰ τοῦ ἐξ αὑτοῦ
προερχομένου φωτὸςιφαίνειν τὸ πῦρ, καὶ οὐ τιθέμεθα
ὗργανον ὑπουργιιςὸν εἶναι τοῦ πυρὸς τὸ ἐξ αὑτοῦ
φῶς, δύναμιν δὲ μᾶλλον φυσικήν· οὕτω λέγομεν τὸν
Πατέρα πάντα ὅσα ποιεῖ, διὰ τοῦ μονογενοῦς αὑτοῦ
’⁸ Joan. xv,
" Ephes v, At“; Cyrill. Tltes. assert._52. l_)ionys. cap. l De die. nam.
γΑιιιΑξ LECTIONES.
noras.
esse. Τὸ tivam; ὃν, ᾧ uulso εἶναιμκυριώτατον ὄνομα.
” (20) Et δὲ λέγομεν. Quod si Patrem. Athanasius,
lib. ι’ Cout. Aria'n. observat Cbristum,Joan.xiv,
non dixisse, Pater metior me est xpstgowv μου
ἐστὶ, ne inferret aliquis eum aequalem Patri non
esse divina natura. atque adeo alterius natura:
esse; sed dixit Major est, inquit, non quadam ma-
gnitudine aut celate, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐξ αὑτοῦ τοῦ Πα-
ἓτρὺς γέννηὶπιν, sed quiafiez ipso Patre genitus
esset. Quinimo dicendo, Major est, essentia: pra~
prietalem monstravit, ἔδειξε πάλιν τῆς οὺσίας τὴν
ἰδιότητα. Eodem modo Domini eil'atum intellexe-
runt Basilius, Naaianzenus.Cyrillus aliiqueitlraeci.
quibus confarmis estflilarius. lib. ix et iu De Tri-
nitate. ubi Patrem ait dici, Majorem, propter au-
gtoritatem._Ubi auctoritatis nomine, non potestatem
Patris in Filium inlinit, sed rationem principii.
quam Graeci dicunt αἰτιότητα. Ουο modo dixerat
lib. ll, Spiritum sanctum de Patr: et Fitio aucto-
ribus confitendum esseLUnde Smbadiusejus_:equ_a~
li_s et popularis ait: Merito major quia totus hic
sine auctore eu. Plura in eumdem sensum Hilarius
congessit libro ρο agnati. Cancri vero Latini {Iliso
docéut Patrem Filio'majorem esse, non quia Pater
est, sed quia Filius horno factus est. lloe’approbat
Athanasius lib. De hum. carne suscepta: ex_guo
mirari subit, id Nazianzeno non placuisse. Nam
Patrem propter humanitatem esse Filia majorem.
verum quidem est, inquit orat. 56, sed non perhono-
rificnm, Quid cnim mirum Deum homine majorem
ηνέκοη ἐπὶ τὴν μακαρίαν θεότητα τὸ τῆς πατρότη-
τος, καὶ υἰότητος. καὶ ὲκπορεύσεως ὄνομα · τοὺνανυ
τίον δὲ ὲκεῖοεν ἡμῖν μεταδέδοται, ὥς φησιν ὁ θεῖος
Ἀπόστολος · Διὰ τοῦτο κάμπτω τὰ γόνατά μου
πρὸς τὸν Πατέρα, ἐξ οὗ πᾶσα ,πατριὰ ἐν οὐρανῷ
καί ἐπὶ γῆς.
Εἰ δὲ λέγομεν (20) τὸν Πατέρα ἀρχὴν εἶναι τοῦ
Υἰοῦ καὶ μείζονα, οὐ προτερεύειν αὐτὸν τοῦ Υἱοῦ
χρόνῳ,ῆ φύσει ὑποφαίνομεν· δι’ αὑτοῦ γὰρ τοὺς
αἰῶνας ἐποίησεν οὐδὲ καθ’ ἕτερον τι, εἰ μὴ κατὰ τδ
αἴτιον· τουτέστιν, ὅτι ὁ Υἱὸς ἐκ τοῦ Πατρδς ἐγεν-
νήθη, καὶ οὑχ ὁ Πατὴρ ὲκ τοῦ Υἱοῦ· καὶ ὃτι ὁ Πα-
τὴρ αἴτιός ἐστι τοῦ Υἱοῦ φυσικῶς· ὥσπερ οὐκ ἐκ
τοῦ φωτὸς τὸ πῦρ φαμεν προέρχεσοαι, ἀλλὰ τὸ φῶς
μᾶὶλον ἐκ τοῦ πυρός. Ὅτε οὖν ἀκούσωμεν ἀρχὴν καὶ
μείζονα τοῦ Υἱοῦ τὸν Πατέρα, τῷ αἰτίῳ νοήσωμεν.
Καὶ ὥσπερ οὺ λέγομεν ἑτέρας οὐσίας τὸ πῦρ, καὶ
ἐτέρας τὸ φῶς, οὕτως οὐχ οἷόν τε φάναι ἑτέρας
οὐσίας τὸν Πατέρα, καὶ τὸν Υἰὸν ἑτέρας · ἀλλὰ μιᾶς
καὶ τῆς αὐτῆς. Καὶ καθάπερ φαμὲν διὰ τοῦ ἐξ αὑτοῦ
προερχομένου φωτὸςιφαίνειν τὸ πῦρ, καὶ οὐ τιθέμεθα
ὗργανον ὑπουργιιςὸν εἶναι τοῦ πυρὸς τὸ ἐξ αὑτοῦ
φῶς, δύναμιν δὲ μᾶλλον φυσικήν· οὕτω λέγομεν τὸν
Πατέρα πάντα ὅσα ποιεῖ, διὰ τοῦ μονογενοῦς αὑτοῦ
’⁸ Joan. xv,
" Ephes v, At“; Cyrill. Tltes. assert._52. l_)ionys. cap. l De die. nam.
γΑιιιΑξ LECTIONES.
noras.
esse. Τὸ tivam; ὃν, ᾧ uulso εἶναιμκυριώτατον ὄνομα.
” (20) Et δὲ λέγομεν. Quod si Patrem. Athanasius,
lib. ι’ Cout. Aria'n. observat Cbristum,Joan.xiv,
non dixisse, Pater metior me est xpstgowv μου
ἐστὶ, ne inferret aliquis eum aequalem Patri non
esse divina natura. atque adeo alterius natura:
esse; sed dixit Major est, inquit, non quadam ma-
gnitudine aut celate, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐξ αὑτοῦ τοῦ Πα-
ἓτρὺς γέννηὶπιν, sed quiafiez ipso Patre genitus
esset. Quinimo dicendo, Major est, essentia: pra~
prietalem monstravit, ἔδειξε πάλιν τῆς οὺσίας τὴν
ἰδιότητα. Eodem modo Domini eil'atum intellexe-
runt Basilius, Naaianzenus.Cyrillus aliiqueitlraeci.
quibus confarmis estflilarius. lib. ix et iu De Tri-
nitate. ubi Patrem ait dici, Majorem, propter au-
gtoritatem._Ubi auctoritatis nomine, non potestatem
Patris in Filium inlinit, sed rationem principii.
quam Graeci dicunt αἰτιότητα. Ουο modo dixerat
lib. ll, Spiritum sanctum de Patr: et Fitio aucto-
ribus confitendum esseLUnde Smbadiusejus_:equ_a~
li_s et popularis ait: Merito major quia totus hic
sine auctore eu. Plura in eumdem sensum Hilarius
congessit libro ρο agnati. Cancri vero Latini {Iliso
docéut Patrem Filio'majorem esse, non quia Pater
est, sed quia Filius horno factus est. lloe’approbat
Athanasius lib. De hum. carne suscepta: ex_guo
mirari subit, id Nazianzeno non placuisse. Nam
Patrem propter humanitatem esse Filia majorem.
verum quidem est, inquit orat. 56, sed non perhono-
rificnm, Quid cnim mirum Deum homine majorem