PG 95, col. 1329
Καὶ ἅπαξ ἁπλῶς, ὁ ἔχων γυναῖκα πσνηράν, γινωσκέ-
ro). ὅτι ἥδη τοὺς μισθοὺς τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ exopi-
σατο ⁸ Γυνὴ πονηρὰ ἀνόμῳ μερίς δοθήσεται, ἀντὶ
τῶν ἔργων αὑτοῦ.
adversus marem suum ejusmodi aliquid molita est‘lQua: draczena coniugem suum studet interli-
cere? Qua leaena masculum suum ad caedem tradit? Vides quam apposite sapientia dixerit : Non
est caput super caput serpentis, et non est malitia super malitiam mulieris. Atque ut in summa dt-
cam, qui improbam uxorem habet, illud noverit, se jam iniquitatum suarum mercedem tulisse.
Audi enim quid rursum Scriptura pronuntiet: Mulier ntalainiquo dabitur in portionem pro operi-
bus illius.
Ἀφόρητός ἐστι γυνὴ κολακευομένη, τὴν ὄψιν ὥσ·
περ λειμῶνα διανθίζουσα, ποικίλως φύει τὰς παρειὰς
ὲρυθραίνουσα· ἀμύλῳ τε, οίνανθίῳ, φαύατίῳ, καὶ
ψιμμυθίῳ τὸ πρόσωπον λευκαίνουσα, καὶ μέλανι τοὺς
ὀφθαλμοὺς ύπογρὰφουσα· χρυσοῖς δὲ κόσμοις τὸν
τράχηλον αὐτῆς, τὰς χεῖρας, καὶτὰς τρίχας καλλωπί-
ζουσα, καὶ τὴν μαλακὴν αὐτῆς ἐσθῆτα μυρίσμασι
διαφόροις καπνίζουσα. Ἔστι δὲ παγὶς θανατηφόρος,
διὰ πασῶν τῶν αἰσθήσεων ἀπάγουσα τὸν νέον, τὴν
μὲν δψιν ὲκ τοῦ φαινομένου καλλωπισμοῦ , τὴν δὲ
ἀκοὴν ταῖς μαλακίαις μαγεύουσα.
Γυνὴ τὸ ὑποζύγιον τὸ κακὸν, ό σκώληξ ό συρόμε-
νος, ό ἐνοικος τοῦ Ἀδὰμ, τοῦ ψεύδους ἡ θυγάτηρ, ἡ
φυλακὴ τοῦ παραδείσου, τοῦ Ἀδὰμ ἠ ἑκϐλητρία, ό
πολέμιος ὅλεθρος, ἠ ῑχθρα τῆς εἰρήνης.
Οὐ τῷ ξύλῳ ό Θεὸς ἐχαρίσατο τὴν γνῶσιν καλοῦ
καὶ πονηροῦ, οὗτε κατεκρέμασε τὸ λογικὸν τοῦ ἀλύο-
γου. Τὸ γὰρ φυτὸν ἄλογον , ό δὲ ἄνθρωπος λογικός,
οὐκ ἦν τὸ ξύλον καλοῦ καὶ πονηροῦ ἔχον γνῶσιν. Εί
δὲ τὸ ξύλον εἶχε γνῶσιν πάντως, καὶ λογικὸν ὑπῆρ-
χεν, εδει, τῆς Elia; ἀπιούσης λαϐεῖν τοῦ καρποῦ,
εἰπεῖν τὸ δένδρον πρὸς τὴν γυναῖκα · Τί ποιεῖς, γυνή ;
θέλεις ἐκ τοῦ καρποῦ μου γεύσασθαι; μὴ φάγῃς, ἵνα
μὴ ἀποθάνῃς. Κατά σεαυτῆς βούλει με τρυγῆσαι.
Τέρπη μου τῷ καρπῷ, ἀλλά θάνατος ἔγκειται. Μὴ
γὰρ odit ἔχεις ἐξ ὧν φάγῃς ; Τί οὗν οὐκ ἀπολαύεις
ἀκινδύνως, ἀλλ’ ἐπιθυμεῖς όλεθρίωςς θέλεις, καλέσω
τὸν ἄνδρα σου, καὶ είπω τὴν πρᾶξίν σου,ῐνα μισὴσῃ
τὴν γνώμην σου; Ἵνα σὺ τερφθῇς, ἐκείνος ἀφανίζε-
ται· ἵνα σὺ φάγῃς, ἐκεῖνος ἀποθνήσκειο ἵνα σὺ τῷ
ὄφει προσομιλήσῃς, ἐκεῖνος τοῦ Θεοῦ ἀλλοτριοῦται. Ῑ)
Ἀλλ’ οὐδὲν τούτων εἶπε τὸ δένδρον. Διά τί ; ὅτι ού
μετεῖχε λόγου, ἀλλὰ νόμον ὶύάσταζεν. Ὠσπερ γὰρ
βιϐλίον όλόγραφαν οὺ φθέγγεται δι’ αὑτοῦ, λαλεῖ δὲ
διὰ τῶν ὲν αὐτῷ, οὕτω καὶ τὸ δένδρον ἀντὶ γραμμᾶ-
των τὸν νόμον προεύάλλετο. Ποῖον νόμον; Ἀπὸ παν-
τὸς ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καί πονηρὸν οὐ
φάτεσθε ἀπ’ αὐτοῦ. ’ῌ δ’ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε, 0a-
νάτῳ ἀποθανεῖσθε. Τί οὖν ὁ Μωῦσῆς; λεγέτω τὰ
ἀκόλουθα. Kal εἶπεν ὁ Θεὸς, οὺ καλὸν εἶναι τὸν
ἄνθρωπον μόνον⁹ ποιήσωμεν αὐτῷ ,ϐοηθόν κατ’
αὐτόν. Βοηθὸν, ούκ ἀνδροκτόνον ο βοηθὸν, ού πλάνον·
βοηθὸν, οὐκ ὲπίΰουλον· βοηθὸν, ούκ ἀντίδικον· βοη-
θὸν, ούχ ὑπὲρ αὐτόν’ κατ’ αὐτὸν, ού κατ’ αὑτοῦ.
Καὶ-ἔλασεν ό Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, φησιν, ὃν emta-
ro). ὅτι ἥδη τοὺς μισθοὺς τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ exopi-
σατο ⁸ Γυνὴ πονηρὰ ἀνόμῳ μερίς δοθήσεται, ἀντὶ
τῶν ἔργων αὑτοῦ.
adversus marem suum ejusmodi aliquid molita est‘lQua: draczena coniugem suum studet interli-
cere? Qua leaena masculum suum ad caedem tradit? Vides quam apposite sapientia dixerit : Non
est caput super caput serpentis, et non est malitia super malitiam mulieris. Atque ut in summa dt-
cam, qui improbam uxorem habet, illud noverit, se jam iniquitatum suarum mercedem tulisse.
Audi enim quid rursum Scriptura pronuntiet: Mulier ntalainiquo dabitur in portionem pro operi-
bus illius.
Ἀφόρητός ἐστι γυνὴ κολακευομένη, τὴν ὄψιν ὥσ·
περ λειμῶνα διανθίζουσα, ποικίλως φύει τὰς παρειὰς
ὲρυθραίνουσα· ἀμύλῳ τε, οίνανθίῳ, φαύατίῳ, καὶ
ψιμμυθίῳ τὸ πρόσωπον λευκαίνουσα, καὶ μέλανι τοὺς
ὀφθαλμοὺς ύπογρὰφουσα· χρυσοῖς δὲ κόσμοις τὸν
τράχηλον αὐτῆς, τὰς χεῖρας, καὶτὰς τρίχας καλλωπί-
ζουσα, καὶ τὴν μαλακὴν αὐτῆς ἐσθῆτα μυρίσμασι
διαφόροις καπνίζουσα. Ἔστι δὲ παγὶς θανατηφόρος,
διὰ πασῶν τῶν αἰσθήσεων ἀπάγουσα τὸν νέον, τὴν
μὲν δψιν ὲκ τοῦ φαινομένου καλλωπισμοῦ , τὴν δὲ
ἀκοὴν ταῖς μαλακίαις μαγεύουσα.
Γυνὴ τὸ ὑποζύγιον τὸ κακὸν, ό σκώληξ ό συρόμε-
νος, ό ἐνοικος τοῦ Ἀδὰμ, τοῦ ψεύδους ἡ θυγάτηρ, ἡ
φυλακὴ τοῦ παραδείσου, τοῦ Ἀδὰμ ἠ ἑκϐλητρία, ό
πολέμιος ὅλεθρος, ἠ ῑχθρα τῆς εἰρήνης.
Οὐ τῷ ξύλῳ ό Θεὸς ἐχαρίσατο τὴν γνῶσιν καλοῦ
καὶ πονηροῦ, οὗτε κατεκρέμασε τὸ λογικὸν τοῦ ἀλύο-
γου. Τὸ γὰρ φυτὸν ἄλογον , ό δὲ ἄνθρωπος λογικός,
οὐκ ἦν τὸ ξύλον καλοῦ καὶ πονηροῦ ἔχον γνῶσιν. Εί
δὲ τὸ ξύλον εἶχε γνῶσιν πάντως, καὶ λογικὸν ὑπῆρ-
χεν, εδει, τῆς Elia; ἀπιούσης λαϐεῖν τοῦ καρποῦ,
εἰπεῖν τὸ δένδρον πρὸς τὴν γυναῖκα · Τί ποιεῖς, γυνή ;
θέλεις ἐκ τοῦ καρποῦ μου γεύσασθαι; μὴ φάγῃς, ἵνα
μὴ ἀποθάνῃς. Κατά σεαυτῆς βούλει με τρυγῆσαι.
Τέρπη μου τῷ καρπῷ, ἀλλά θάνατος ἔγκειται. Μὴ
γὰρ odit ἔχεις ἐξ ὧν φάγῃς ; Τί οὗν οὐκ ἀπολαύεις
ἀκινδύνως, ἀλλ’ ἐπιθυμεῖς όλεθρίωςς θέλεις, καλέσω
τὸν ἄνδρα σου, καὶ είπω τὴν πρᾶξίν σου,ῐνα μισὴσῃ
τὴν γνώμην σου; Ἵνα σὺ τερφθῇς, ἐκείνος ἀφανίζε-
ται· ἵνα σὺ φάγῃς, ἐκεῖνος ἀποθνήσκειο ἵνα σὺ τῷ
ὄφει προσομιλήσῃς, ἐκεῖνος τοῦ Θεοῦ ἀλλοτριοῦται. Ῑ)
Ἀλλ’ οὐδὲν τούτων εἶπε τὸ δένδρον. Διά τί ; ὅτι ού
μετεῖχε λόγου, ἀλλὰ νόμον ὶύάσταζεν. Ὠσπερ γὰρ
βιϐλίον όλόγραφαν οὺ φθέγγεται δι’ αὑτοῦ, λαλεῖ δὲ
διὰ τῶν ὲν αὐτῷ, οὕτω καὶ τὸ δένδρον ἀντὶ γραμμᾶ-
των τὸν νόμον προεύάλλετο. Ποῖον νόμον; Ἀπὸ παν-
τὸς ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καί πονηρὸν οὐ
φάτεσθε ἀπ’ αὐτοῦ. ’ῌ δ’ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε, 0a-
νάτῳ ἀποθανεῖσθε. Τί οὖν ὁ Μωῦσῆς; λεγέτω τὰ
ἀκόλουθα. Kal εἶπεν ὁ Θεὸς, οὺ καλὸν εἶναι τὸν
ἄνθρωπον μόνον⁹ ποιήσωμεν αὐτῷ ,ϐοηθόν κατ’
αὐτόν. Βοηθὸν, ούκ ἀνδροκτόνον ο βοηθὸν, ού πλάνον·
βοηθὸν, οὐκ ὲπίΰουλον· βοηθὸν, ούκ ἀντίδικον· βοη-
θὸν, ούχ ὑπὲρ αὐτόν’ κατ’ αὐτὸν, ού κατ’ αὑτοῦ.
Καὶ-ἔλασεν ό Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, φησιν, ὃν emta-