PG 95, col. 208
Θεοῦ Πατρὸς Λόγον, παθεῖν διʼ ἡμᾶς (I)ς πάνυ μὲν
οὖν· σαρκκὶ μέντοι, καὶ οὐ θεότητι. Εἴπερ ἐσττὶν ἀλη-
θὴς ὁ Παῦλος λέγων περὶ αὐτοῦ· « Ὁς ἐστιν εἰκὼν
τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, πρωτόιοκος πάσης κτίσεως·
ὅτι ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα, ὀρατὰ καὶ ἀόρατα·
εἴτε θρόνοι, εἴτε κυριότητες, εἴτε ἀρχαὶ, εἴτε ἐξου-
σίαι· τὰ πάντα διʼ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται
No.
utraquc. Quod cum Euthychiani in concilio Chal-
cedonensi recinere affectaverint,id in cautsa fuisse
crediderim, ut, quemadmodum Chtistianus Lupus
observavit, capitula seu Auathematismi Cyrilli a
Patribustunc approbati denuo non fuerint. Et quia
ejusdem synodi hostes Basilisci, tenonis, et Ana-
stasii imperatorum potentia freti, in id incumbe-
bant, ut unus de rinitate passus carne diceretur,
imo Petrus Sullo interpolato Τrisagio carrvine si-
gnilicasse putabatur, alixam esse deitatem cruci;
binc Catholicis metuendi locus erat, ne sub his
vocibus Eutychianum, imo Τheopascbitarum virus
lateret. Ahunde vero qui Ncstorii, sen potius, ut
aiebant, liodori Τarsensis et Τheodori Mopsue-
steni placitis adhærescebant, cum synodum quar-
tam se recipere jartitarent, nullum non funem mo-
vebant, ne ejusmodi propositio admitteretur. Pho-
tius cod. 107, testatur Basilium Cilicem Antiochenæ
Ecclesiæ presbyterum, non alia de causa adversus
Joannem Scytbopolitam calamum strinxisse, nisi
quia Joannes duodecim capitula Cyrilli tueretur,
ot iliud in primis quo passus Dens introducitur.
Mihi pene persuasum est ex hac officina prodiisse
epistolas Græcas, quæ tanquam a Fclice papa,
Acacio CP. Quintiano, Justino, Anthcone et Ascle-
piade ad Petrum Nllonem scriptæ feruntur, ac-
ceptasque esse ex Historia ecclesiastica ejusdent
Basilii, quæ variis variorum Pontificum litteris
itertexta fuisse dicitur a Photio. In his enim hoc
unum data opera inculcatur, sine imupietate air-
mari non posse, Deum erbum, unum de riaitate
esse passum carne; sed secundum Apostoli effatum
esse confitendum, Christum in carne passum. Quis-
quis sane epistolas istas contulerit cum iis quæ
Photius cod. ἐ2 et 107 de Basilio, ejusque libris
enarrat, ad ejus sensum, ac forsan stylum con-
fictas eas sentiet. In primis vero Cyrilli Alexan-
drini adversarium agnoscas in illo epistolæ primmv
Folicis loco, quo pronuntiatur, hanc vocem, unans
Dgi grbi naturam incarnatam, Apollinaris hæresim
roborare. Esto Nestorius in his litteris censeatur
hæreticus. Ast Basilianorum, Acœmctorumve, hic
dolus fuit, qui. ut eontius libro contra ipsos
narrat, Nestorio ore tenus anathema dicerent,
Τheodori vero Mopsuesteni auetoritatem obtende-
rent. Auctor epistolæ ad Cæsarium monachum, quæs
sancti Joannis Chrysostomi nomen præfert, quamu-
)te post Chalcedonense concilium scriptam esse
pro certo habeo, præsertim hoc etiam astruere
nititur, Deum ncquaquam dici dedere perpessum
carne. Horum dolum aguovere tandem muonachi
quidam de Scythia sub Justino I qui tamen, cum
unum Τrinitati passum importunius obtruderent,
neque Constantinopoli, neque Romæ admissi sunt,
quoad Pontificatum gessit Hormisdas papa. De-
mum, recta lraude nonat horum Acœmetorum,
quibuscum, ceu Nestoriauis, Scythæ contenderent,
Joannes l pontifex tovanus, uuaque Justinianus
imperator, cum Cyrillo, priscisqu- Ptribus, pie
vereque dicendum sanxere, Deum ρrbum unnm de
rinsitate esse passum carne, Acœmetorum legatis ὰ
communione semotis. Quod subinde definitum fRit
in quinta synodo generali; uec non catholico sensu
dici posse, unam Dei erbi naturam incarna-
tam,
οὖν· σαρκκὶ μέντοι, καὶ οὐ θεότητι. Εἴπερ ἐσττὶν ἀλη-
θὴς ὁ Παῦλος λέγων περὶ αὐτοῦ· « Ὁς ἐστιν εἰκὼν
τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, πρωτόιοκος πάσης κτίσεως·
ὅτι ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα, ὀρατὰ καὶ ἀόρατα·
εἴτε θρόνοι, εἴτε κυριότητες, εἴτε ἀρχαὶ, εἴτε ἐξου-
σίαι· τὰ πάντα διʼ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται
No.
utraquc. Quod cum Euthychiani in concilio Chal-
cedonensi recinere affectaverint,id in cautsa fuisse
crediderim, ut, quemadmodum Chtistianus Lupus
observavit, capitula seu Auathematismi Cyrilli a
Patribustunc approbati denuo non fuerint. Et quia
ejusdem synodi hostes Basilisci, tenonis, et Ana-
stasii imperatorum potentia freti, in id incumbe-
bant, ut unus de rinitate passus carne diceretur,
imo Petrus Sullo interpolato Τrisagio carrvine si-
gnilicasse putabatur, alixam esse deitatem cruci;
binc Catholicis metuendi locus erat, ne sub his
vocibus Eutychianum, imo Τheopascbitarum virus
lateret. Ahunde vero qui Ncstorii, sen potius, ut
aiebant, liodori Τarsensis et Τheodori Mopsue-
steni placitis adhærescebant, cum synodum quar-
tam se recipere jartitarent, nullum non funem mo-
vebant, ne ejusmodi propositio admitteretur. Pho-
tius cod. 107, testatur Basilium Cilicem Antiochenæ
Ecclesiæ presbyterum, non alia de causa adversus
Joannem Scytbopolitam calamum strinxisse, nisi
quia Joannes duodecim capitula Cyrilli tueretur,
ot iliud in primis quo passus Dens introducitur.
Mihi pene persuasum est ex hac officina prodiisse
epistolas Græcas, quæ tanquam a Fclice papa,
Acacio CP. Quintiano, Justino, Anthcone et Ascle-
piade ad Petrum Nllonem scriptæ feruntur, ac-
ceptasque esse ex Historia ecclesiastica ejusdent
Basilii, quæ variis variorum Pontificum litteris
itertexta fuisse dicitur a Photio. In his enim hoc
unum data opera inculcatur, sine imupietate air-
mari non posse, Deum erbum, unum de riaitate
esse passum carne; sed secundum Apostoli effatum
esse confitendum, Christum in carne passum. Quis-
quis sane epistolas istas contulerit cum iis quæ
Photius cod. ἐ2 et 107 de Basilio, ejusque libris
enarrat, ad ejus sensum, ac forsan stylum con-
fictas eas sentiet. In primis vero Cyrilli Alexan-
drini adversarium agnoscas in illo epistolæ primmv
Folicis loco, quo pronuntiatur, hanc vocem, unans
Dgi grbi naturam incarnatam, Apollinaris hæresim
roborare. Esto Nestorius in his litteris censeatur
hæreticus. Ast Basilianorum, Acœmctorumve, hic
dolus fuit, qui. ut eontius libro contra ipsos
narrat, Nestorio ore tenus anathema dicerent,
Τheodori vero Mopsuesteni auetoritatem obtende-
rent. Auctor epistolæ ad Cæsarium monachum, quæs
sancti Joannis Chrysostomi nomen præfert, quamu-
)te post Chalcedonense concilium scriptam esse
pro certo habeo, præsertim hoc etiam astruere
nititur, Deum ncquaquam dici dedere perpessum
carne. Horum dolum aguovere tandem muonachi
quidam de Scythia sub Justino I qui tamen, cum
unum Τrinitati passum importunius obtruderent,
neque Constantinopoli, neque Romæ admissi sunt,
quoad Pontificatum gessit Hormisdas papa. De-
mum, recta lraude nonat horum Acœmetorum,
quibuscum, ceu Nestoriauis, Scythæ contenderent,
Joannes l pontifex tovanus, uuaque Justinianus
imperator, cum Cyrillo, priscisqu- Ptribus, pie
vereque dicendum sanxere, Deum ρrbum unnm de
rinsitate esse passum carne, Acœmetorum legatis ὰ
communione semotis. Quod subinde definitum fRit
in quinta synodo generali; uec non catholico sensu
dici posse, unam Dei erbi naturam incarna-
tam,