PG 95, col. 26
462 2. Hoe igitur diclmus,terminos et nuncu-
pationes, quæ congruenti ratione assignantur, cer-
tissims esse. Ait quippe Scriptura : « Adduxit Do-
msinus omnia animantia ad Adam, ut videret, quid
vocaret ea : et omne quodcunque vocavit ipse ani-
mam viventem, hoc est nomen ejus?. » Videmus
Itaque vocabula, quæ speciem a specie distinguant,
rursumque imposita nomina quæ hypostasim ab
alia hypostasi secernant, ac demum regulas leges-
que ststutas etiamnum vigentes. Ad hunc porro
msodum definite pronuntio, Deum per Seraphim ac
per Τrisagium hymnum unam in tribus hypostasi-
bus divinitatema ac dominationem, tanquam per
arithmeticam quamdam declarationem, lsaiæ re-
velasse. Cur enim non his, aut quater, aut sexcen-
ties vocem hanc Sanctus cecinerunt? quid item
est, cur nec bis, aut ter, aut quater, aut sexcen-
ties, hæc verba: Dominus Sabaoth, pleni sunt cæli
et terra gloria ejus δ, pronuntiarunt, verum vocem
Sanctus ter, vocabulum autem Dominus semcl dun-
taxat Seraphim exclamarunt? Annon ut ostende-
rent tres quiuem esse sanctas hypostases, unam
vero trium dominstionem, unum imperium, glo-
riam unam, essentiamque et Deitatem, ac unum
tres illas esse sanctum Deum; sanctum nimirum
Patrem, sanctum Filium, sanctum Spiritum san-
ctum : unum nihilominus sanctum, non tres; unum
Dominum, non tres dominos, Nam tres hypostases,
Deus et Deus et Deus sunt; cæterum unus Deus,
et non tres dii. Item sanctus, sanctus, sanctus, sed
unus sanctus, et non tres sancti : Dominus et Do-
minus et Dominus; sed unus Dominus, et non tres
domini. Idcirco subjunxit: Pleni sunt cæli et terrα
gloria tua, non eorum. Ac deitas quidem, hoc est
essentia, trine explicatur, ut quæ in tribus hypo-
stasibus absque divisione agnoscatur: ac rursum
tres hypostases in una essentia, dcitate scilicet,
uniuntur ac copulantur : sicque divinitas trine san-
cificatur et glorificatur, sanctus, sanctus, sanctus,
ac tres personæ una tantum gloria celebrantur,
Dominus Sabaoth: pleni sunt cæli et terra gloria
ejus. Unus quippe Deus est in tribus personis, et
tres unuma; hoc est una natura, non una persona.
Non autem quæque persona triplici repetitione
sanctificatur et celebratur. Deitas etenim, cum tres
hypostases complectatur, propria convenientique
ratione ter sancta prædicatur, sanctus Pater, san-
ctus ilius, sanctus Spiritus sanctus, Dominus Deus
Sebaoth; cum hæc tria et Deus, et Dominus unus
sint. Quælibet autem, cum una persona sit, non
tres, cur tandem ter sancta prædicabitur, ac non
semel, aut bis, aut quater, aut millies? Non enim-
quælibet deitatis persona Τrinitas est. Nam ad hunσ
modum novennitas foret deitas, non Τrinitas. Ec-
cur enim naen bis, non ter, non quater, aut maillies
pationes, quæ congruenti ratione assignantur, cer-
tissims esse. Ait quippe Scriptura : « Adduxit Do-
msinus omnia animantia ad Adam, ut videret, quid
vocaret ea : et omne quodcunque vocavit ipse ani-
mam viventem, hoc est nomen ejus?. » Videmus
Itaque vocabula, quæ speciem a specie distinguant,
rursumque imposita nomina quæ hypostasim ab
alia hypostasi secernant, ac demum regulas leges-
que ststutas etiamnum vigentes. Ad hunc porro
msodum definite pronuntio, Deum per Seraphim ac
per Τrisagium hymnum unam in tribus hypostasi-
bus divinitatema ac dominationem, tanquam per
arithmeticam quamdam declarationem, lsaiæ re-
velasse. Cur enim non his, aut quater, aut sexcen-
ties vocem hanc Sanctus cecinerunt? quid item
est, cur nec bis, aut ter, aut quater, aut sexcen-
ties, hæc verba: Dominus Sabaoth, pleni sunt cæli
et terra gloria ejus δ, pronuntiarunt, verum vocem
Sanctus ter, vocabulum autem Dominus semcl dun-
taxat Seraphim exclamarunt? Annon ut ostende-
rent tres quiuem esse sanctas hypostases, unam
vero trium dominstionem, unum imperium, glo-
riam unam, essentiamque et Deitatem, ac unum
tres illas esse sanctum Deum; sanctum nimirum
Patrem, sanctum Filium, sanctum Spiritum san-
ctum : unum nihilominus sanctum, non tres; unum
Dominum, non tres dominos, Nam tres hypostases,
Deus et Deus et Deus sunt; cæterum unus Deus,
et non tres dii. Item sanctus, sanctus, sanctus, sed
unus sanctus, et non tres sancti : Dominus et Do-
minus et Dominus; sed unus Dominus, et non tres
domini. Idcirco subjunxit: Pleni sunt cæli et terrα
gloria tua, non eorum. Ac deitas quidem, hoc est
essentia, trine explicatur, ut quæ in tribus hypo-
stasibus absque divisione agnoscatur: ac rursum
tres hypostases in una essentia, dcitate scilicet,
uniuntur ac copulantur : sicque divinitas trine san-
cificatur et glorificatur, sanctus, sanctus, sanctus,
ac tres personæ una tantum gloria celebrantur,
Dominus Sabaoth: pleni sunt cæli et terra gloria
ejus. Unus quippe Deus est in tribus personis, et
tres unuma; hoc est una natura, non una persona.
Non autem quæque persona triplici repetitione
sanctificatur et celebratur. Deitas etenim, cum tres
hypostases complectatur, propria convenientique
ratione ter sancta prædicatur, sanctus Pater, san-
ctus ilius, sanctus Spiritus sanctus, Dominus Deus
Sebaoth; cum hæc tria et Deus, et Dominus unus
sint. Quælibet autem, cum una persona sit, non
tres, cur tandem ter sancta prædicabitur, ac non
semel, aut bis, aut quater, aut millies? Non enim-
quælibet deitatis persona Τrinitas est. Nam ad hunσ
modum novennitas foret deitas, non Τrinitas. Ec-
cur enim naen bis, non ter, non quater, aut maillies