PG 95, col. 33
μοναδικῶς ἐξαγγέλλεται. ἶς Πατὴρ , Πατὴρ, καὶ
εἶς Ἀγιος, ὅτι μία ὑπόστασι,, μία τρισάγιος φύσις
ἡ θεότης, ὅτι τρεῖς ὑποστάσεες· οὐ τρισάγιος ὁ Πα-
τὴρ, ὅτι μία ὑπόστασις οὐ τρισάγιος ὁ ἱὸς, ὅτι
μία ὑπόστασις οὐ τρισάγιον τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον
ὅτι μία ὑπόστασις· τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ παν-
ἀγιον, σύμπας τῶν θεοφόρων καὶ θεοπνεῦστων Πα-
τέρων χορὸς ἀεὶ σὺν ἀναπνοῇ πάσῃ συνεξεφώνει.
Τρισάγιον δὲ τοῦτο, οὕπω καὶ νῦν ἔν τινι λόγῳ τῶν
ἱερῶν Πατέρων εὐρήκαμεν, τοῦ Κναφέως τοῦτο τὸ
λήρημα, ἐξ ἀπονοίας, ὅτι πλείστης τολμήσαντος
γυμνῇ, τὸ δὴ λεγόμενον, κεφαλῇ· τῶν ἀκολάστων
γυναίων δεικνύει τὸ ἀναιδές ὡς σοφωτέρου δῆθεν
τῶν Σεραφὶμ καὶ ὑψηλοτέρου τὴν μύησιν, οἶόν τι
ἀφιλοκάλητον ὕφασμα κναφεῦσαι τὸν Τρισάγιον
ὕμνον. Εἰ γὰρ εἰς τὸν Υἰὸν μόνον τὸν Τρισάγιον
φήσομεν ὕμνον, λέλυται τὸ ἀμφίβολον ἀνενδυάστως,
καὶ ἡμεῖς Μαρωνίσομεν(4), προσθέμενοι τῷ Τρισ-
αγίῳ τὴν σταύρωσιν. Ἀλλὰ μὴ γένοιτο διὰ χειλέων
τοῦτο ἄγειν, ἱλέῳ τυχόντι Θεῷ, θάνατος αἱρετώτε-
ρος. Ἀρον ἀπʼ ἐμοῦ τὸν θάνατον τοῦτον, θάνατος
ἐν τούτῳ τῷ λέβητι.
s V Reg. v, 40.
r Iu t. βὲ51 εἶς τοίνυν Πατήρ.
() Maρονίσομεν. Regg1829eι34ἐ2, ἀνενδοιάστως
παροινήσομεν, καὶ ἡμεῖς προσθῶμεν. Edita Basil.
ἀνενδυάστως καὶ ἡμεῖς παροινήσομεν, προσθῶμεν.
Alios vero duos codices sequor, Reg. 2930, cum
alio, quibus concinit vetus int. qui transtulit: Jn-
ubitanter et nos Maronixabimus, apponentes 7ri-
sagio crucifixionem. Jam aute vidimus Damascenum
in libello De recta sententia Maronitas heterodoxis
adnumerasse, καὶ μὴ κοινωνεῖν ἐτεροπίστῳ οὕτως
μὴ ὀμολογοῦντι, ἐξαιρέτως τοῖς Μαρωνίταις, nec
communicaturum cum altero qui fidem istam non
confiteatur, et præsertim cum Maronitis. Maronitas
Τrisagio crucifixionem, perinde atque Jacobitas,
apposuisse perhibent acta synodi quæ coram Hiero-
nymo Dandino Clementis VIII ad eos nuntio in Li-
bano monte celebrata est, in quibus legimus :
Τrisagium duobus modis in eorum libris usurpari.
Cum ad totam rinitatem relertur, nihil addi : cum
ad secundam personam, ίerbi propter assumptam
carnem, natiritatem, crucifirionem, et mortem inter-
poni. Sic etiam vir C. auaaus Naironus, ipse Ma-
ronita, in dissertatione De origine, nomine, et reli-
gione Maronitarum, p. 132, testatur Τrisagium,
adjecta crucifixione interpolatum suis identidem
cani. Esto additamentum istud interpretentur ca-
tholico sensu, qui a sancto Ephræmio Antiocheno
patriarcha approbatus reperiatur apud Photium
cod. 228; attamen Damasceni ætate hæreticus ha-
bebatur, qui ad solam Verbi personam hymnum
ejusmodi restringeret, adjecta in primis cruci-
fixione, non solum quia ejusmodi cantica, quibus
Deus ter sanctus celebraretur, ad Τrinitatem re-
ferri debere Patres censuerant, sed etiam quia,
ut can.81 Τrullano declaratur,interpolationis hujus
parens fuerat Petrus Sullo Monophysita, qui pas-
siones carnis in divinam Christi naturam relunde-
ret. Dnde in synopsi operis Τimothci CP. de re-
ceptione hæreticorum, quam Combefisius edidit II
Atctarii Bihlioth, P, Græc. hæc de Maronitis tra-
duntur : Μαρωνῖται, οἱ τὴν δ, καὶ τὴν ε, καὶ τὴν
εἶς Ἀγιος, ὅτι μία ὑπόστασι,, μία τρισάγιος φύσις
ἡ θεότης, ὅτι τρεῖς ὑποστάσεες· οὐ τρισάγιος ὁ Πα-
τὴρ, ὅτι μία ὑπόστασις οὐ τρισάγιος ὁ ἱὸς, ὅτι
μία ὑπόστασις οὐ τρισάγιον τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον
ὅτι μία ὑπόστασις· τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ παν-
ἀγιον, σύμπας τῶν θεοφόρων καὶ θεοπνεῦστων Πα-
τέρων χορὸς ἀεὶ σὺν ἀναπνοῇ πάσῃ συνεξεφώνει.
Τρισάγιον δὲ τοῦτο, οὕπω καὶ νῦν ἔν τινι λόγῳ τῶν
ἱερῶν Πατέρων εὐρήκαμεν, τοῦ Κναφέως τοῦτο τὸ
λήρημα, ἐξ ἀπονοίας, ὅτι πλείστης τολμήσαντος
γυμνῇ, τὸ δὴ λεγόμενον, κεφαλῇ· τῶν ἀκολάστων
γυναίων δεικνύει τὸ ἀναιδές ὡς σοφωτέρου δῆθεν
τῶν Σεραφὶμ καὶ ὑψηλοτέρου τὴν μύησιν, οἶόν τι
ἀφιλοκάλητον ὕφασμα κναφεῦσαι τὸν Τρισάγιον
ὕμνον. Εἰ γὰρ εἰς τὸν Υἰὸν μόνον τὸν Τρισάγιον
φήσομεν ὕμνον, λέλυται τὸ ἀμφίβολον ἀνενδυάστως,
καὶ ἡμεῖς Μαρωνίσομεν(4), προσθέμενοι τῷ Τρισ-
αγίῳ τὴν σταύρωσιν. Ἀλλὰ μὴ γένοιτο διὰ χειλέων
τοῦτο ἄγειν, ἱλέῳ τυχόντι Θεῷ, θάνατος αἱρετώτε-
ρος. Ἀρον ἀπʼ ἐμοῦ τὸν θάνατον τοῦτον, θάνατος
ἐν τούτῳ τῷ λέβητι.
s V Reg. v, 40.
r Iu t. βὲ51 εἶς τοίνυν Πατήρ.
() Maρονίσομεν. Regg1829eι34ἐ2, ἀνενδοιάστως
παροινήσομεν, καὶ ἡμεῖς προσθῶμεν. Edita Basil.
ἀνενδυάστως καὶ ἡμεῖς παροινήσομεν, προσθῶμεν.
Alios vero duos codices sequor, Reg. 2930, cum
alio, quibus concinit vetus int. qui transtulit: Jn-
ubitanter et nos Maronixabimus, apponentes 7ri-
sagio crucifixionem. Jam aute vidimus Damascenum
in libello De recta sententia Maronitas heterodoxis
adnumerasse, καὶ μὴ κοινωνεῖν ἐτεροπίστῳ οὕτως
μὴ ὀμολογοῦντι, ἐξαιρέτως τοῖς Μαρωνίταις, nec
communicaturum cum altero qui fidem istam non
confiteatur, et præsertim cum Maronitis. Maronitas
Τrisagio crucifixionem, perinde atque Jacobitas,
apposuisse perhibent acta synodi quæ coram Hiero-
nymo Dandino Clementis VIII ad eos nuntio in Li-
bano monte celebrata est, in quibus legimus :
Τrisagium duobus modis in eorum libris usurpari.
Cum ad totam rinitatem relertur, nihil addi : cum
ad secundam personam, ίerbi propter assumptam
carnem, natiritatem, crucifirionem, et mortem inter-
poni. Sic etiam vir C. auaaus Naironus, ipse Ma-
ronita, in dissertatione De origine, nomine, et reli-
gione Maronitarum, p. 132, testatur Τrisagium,
adjecta crucifixione interpolatum suis identidem
cani. Esto additamentum istud interpretentur ca-
tholico sensu, qui a sancto Ephræmio Antiocheno
patriarcha approbatus reperiatur apud Photium
cod. 228; attamen Damasceni ætate hæreticus ha-
bebatur, qui ad solam Verbi personam hymnum
ejusmodi restringeret, adjecta in primis cruci-
fixione, non solum quia ejusmodi cantica, quibus
Deus ter sanctus celebraretur, ad Τrinitatem re-
ferri debere Patres censuerant, sed etiam quia,
ut can.81 Τrullano declaratur,interpolationis hujus
parens fuerat Petrus Sullo Monophysita, qui pas-
siones carnis in divinam Christi naturam relunde-
ret. Dnde in synopsi operis Τimothci CP. de re-
ceptione hæreticorum, quam Combefisius edidit II
Atctarii Bihlioth, P, Græc. hæc de Maronitis tra-
duntur : Μαρωνῖται, οἱ τὴν δ, καὶ τὴν ε, καὶ τὴν