PG 95, col. 464
περὶ τῶν ἐθνῶν τὰ τοιαῦτα λέγει, προλαβὼν αὐτὸ
ἀναιρεῖ, φάσκων, ὅτι οὐδήπου ὁ γραπτὸς νόμος Ἰου-
δαίους ἀφεὶς, ἐτέροις διαλέγεται· νόμον δὲ ἡ ραφὴ
καὶ τοὺς προφήτας φησίν.
« Ἰνα πᾶν στόμα φραγῇ. s
Aἰνίττεται πάλιν τῶν Ἰουδαίων τὸ φρύαγμα, ἀπο-
κλείων αὐτοῖς τὴν παῤῥησίαν· οὐ διὰτοῦτο, φησὶν,
[δτι δεὰ τοῦτο) ἡμαρτον, ἵνα φραγῇαὐτῶν τὸ στόμα·
ἀλλὰ διιὰ τοῦτο ἡλέγχοντο, ἵνα μὴ ἀγνοῶσιν ἀμαρ-
τίαν.
« Καὶ ὑπόδικος γένηται πᾶς ὁ κόσμος τῷ Θεῷ.
Διότι ἐξ ἔργων τοῦ νόμου οὐ δικαιωθήσεται πᾶσα
σὰρξ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. »
ʼΥπόδικός ἐστιν, ὁ ἑαυτῷ μὲν μὴ δυνάμενος βοη-
θεῖν, τῆς ἐτέρου δὲ χρήζων ἐππικευρίας.
, « Διὰ γὰρ νόμου ἐπίγνωσιις ἀμαρτίας. »
. Δικαιῶσαι μὲν οὐδένα, φησὶν, ὁ νόμος δύναται·
τοῦτο δὲ μᾶλλον ἴσχυεν, τὸ διδάξαι τὴν ἀμαρτίαν·
οὐ τοῦτο δὲ λέγει ὡςτοῦ θείου νόμου διδασκάλου δν-
τος τῶν κακῶν· ἀλλʼ ὡςἐλέγχοντοςἔκαστον, ἢν ἀμαρ-
τάνει ἀμαρτίαν. Καὶ τοῦτο δὲ γέγονεν ἐκ τῆς Ἰου-
δαίων ῥᾳθυμίας. Ὁ γὰρ νόμος, ἵνα φυλάττωνται τὸ
κακὸν, δέδοται· ἐπειδὴ δὲ ἀναπεπτώκασιν, ἔλεγχος
τῆς ἀμαρτίας αὐτῶν ἐστι.
« Nῦν δὲ χωρὶς νόμου δλικαιοσύνη Θεοῦ πεφανέρω-
ται. »
. Ἐλλήνων, φησὶν, τὸν φυσικὸν παραβαινόντων νό-
μον, Ἰουδαίων δὲ, τὸν γραπτὸν, καὶ αὐτοῦ δὲ ἐσθε-
νοῦντος δικαιῶσαι, τί ἔδει λοιπὸν, ἢ φανερωθῆναι
τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην; Αὕτη δέ ἐστιν ἡ διὰ πt-
στεως χάρις.
« Μαρτυρουμένη ὑπὸ τοῦ νόμου καὶ τῶν προφη
τῶν· δικαιοσύνη δὲ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. s
Ἐπειδὴ χωρὶς τοῦ νόμου εἶπεν τὴν δικαίωσιν, κσὶ
εδεν τὸν Ἰουδαῖον θορυβούμενον, ἐπήγαγεν, ὡς οὐ
καινοτομία τὸ λεγόμενον. Aὐτὸς γὰρ ὁ νόμος καὶ ot
προφῆται, φησὶν, τὴν αὐτὴν δικαιοσύνην προανεκή-
ρυττον.
« Ἐπὶ πάντας τοὺς πιστεύοντας. Οὐ γάρ ἐστι δια-
στολή. »
Πάλιν δείκνυσιν μηδὲν πλέον ἔχοντας τῶν δθυαῶν
ἐν τῷ δικαιοῦσθαι· μία γὰρ χάρις τοῖς πᾶσιν ἠπλοῦ-
ται παρὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ σὐκ ἔστι προσωπόληψις παρʼ
αὐτῷ. Καὶ τοῦτό ἐστι τὸ, θὐκ ἔσει δαστολή.
« Πάντες γὰρ ἤμαρτον. s
Εἰ πάντες ὀμοίως ἤμαρτον, καὶ οὐδὲν διαφέρει τοῦ
Ἐλληνος ὁ Ἰουδαῖος κατὰ τὴν ἀμαρτίαν· τί ὁ παρα-
βάτης τὴν σωτηρίαν τὸ πλέεν ζητεῖς
« Τστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ· δικαιιούμενοι
δωρεὰν τῇ αὐτοῦ χάριτι διὰ τῆς ἀπολυτρώσεως τῆς
ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. »
Οἱ ππαραβαίνοντες τὸν νόμον, φησὶν, τεμσρίας
ἀεὶ ὑπεύθυνοι· ὁ δὲ τιμωρίας ὑπεύθυνος, στεφανοῦ-
σθαι r ὁφείλει, ὥστε ὑστερεῖται τοῦ δοξασθῆναι παρὰ
Θεοῦ. Ἀλλʼ οὗτοι, φησὶν, οἱ ὑστερούμενοι δικαιοῦν-
vALX LECTONEs.
ἀναιρεῖ, φάσκων, ὅτι οὐδήπου ὁ γραπτὸς νόμος Ἰου-
δαίους ἀφεὶς, ἐτέροις διαλέγεται· νόμον δὲ ἡ ραφὴ
καὶ τοὺς προφήτας φησίν.
« Ἰνα πᾶν στόμα φραγῇ. s
Aἰνίττεται πάλιν τῶν Ἰουδαίων τὸ φρύαγμα, ἀπο-
κλείων αὐτοῖς τὴν παῤῥησίαν· οὐ διὰτοῦτο, φησὶν,
[δτι δεὰ τοῦτο) ἡμαρτον, ἵνα φραγῇαὐτῶν τὸ στόμα·
ἀλλὰ διιὰ τοῦτο ἡλέγχοντο, ἵνα μὴ ἀγνοῶσιν ἀμαρ-
τίαν.
« Καὶ ὑπόδικος γένηται πᾶς ὁ κόσμος τῷ Θεῷ.
Διότι ἐξ ἔργων τοῦ νόμου οὐ δικαιωθήσεται πᾶσα
σὰρξ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. »
ʼΥπόδικός ἐστιν, ὁ ἑαυτῷ μὲν μὴ δυνάμενος βοη-
θεῖν, τῆς ἐτέρου δὲ χρήζων ἐππικευρίας.
, « Διὰ γὰρ νόμου ἐπίγνωσιις ἀμαρτίας. »
. Δικαιῶσαι μὲν οὐδένα, φησὶν, ὁ νόμος δύναται·
τοῦτο δὲ μᾶλλον ἴσχυεν, τὸ διδάξαι τὴν ἀμαρτίαν·
οὐ τοῦτο δὲ λέγει ὡςτοῦ θείου νόμου διδασκάλου δν-
τος τῶν κακῶν· ἀλλʼ ὡςἐλέγχοντοςἔκαστον, ἢν ἀμαρ-
τάνει ἀμαρτίαν. Καὶ τοῦτο δὲ γέγονεν ἐκ τῆς Ἰου-
δαίων ῥᾳθυμίας. Ὁ γὰρ νόμος, ἵνα φυλάττωνται τὸ
κακὸν, δέδοται· ἐπειδὴ δὲ ἀναπεπτώκασιν, ἔλεγχος
τῆς ἀμαρτίας αὐτῶν ἐστι.
« Nῦν δὲ χωρὶς νόμου δλικαιοσύνη Θεοῦ πεφανέρω-
ται. »
. Ἐλλήνων, φησὶν, τὸν φυσικὸν παραβαινόντων νό-
μον, Ἰουδαίων δὲ, τὸν γραπτὸν, καὶ αὐτοῦ δὲ ἐσθε-
νοῦντος δικαιῶσαι, τί ἔδει λοιπὸν, ἢ φανερωθῆναι
τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην; Αὕτη δέ ἐστιν ἡ διὰ πt-
στεως χάρις.
« Μαρτυρουμένη ὑπὸ τοῦ νόμου καὶ τῶν προφη
τῶν· δικαιοσύνη δὲ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. s
Ἐπειδὴ χωρὶς τοῦ νόμου εἶπεν τὴν δικαίωσιν, κσὶ
εδεν τὸν Ἰουδαῖον θορυβούμενον, ἐπήγαγεν, ὡς οὐ
καινοτομία τὸ λεγόμενον. Aὐτὸς γὰρ ὁ νόμος καὶ ot
προφῆται, φησὶν, τὴν αὐτὴν δικαιοσύνην προανεκή-
ρυττον.
« Ἐπὶ πάντας τοὺς πιστεύοντας. Οὐ γάρ ἐστι δια-
στολή. »
Πάλιν δείκνυσιν μηδὲν πλέον ἔχοντας τῶν δθυαῶν
ἐν τῷ δικαιοῦσθαι· μία γὰρ χάρις τοῖς πᾶσιν ἠπλοῦ-
ται παρὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ σὐκ ἔστι προσωπόληψις παρʼ
αὐτῷ. Καὶ τοῦτό ἐστι τὸ, θὐκ ἔσει δαστολή.
« Πάντες γὰρ ἤμαρτον. s
Εἰ πάντες ὀμοίως ἤμαρτον, καὶ οὐδὲν διαφέρει τοῦ
Ἐλληνος ὁ Ἰουδαῖος κατὰ τὴν ἀμαρτίαν· τί ὁ παρα-
βάτης τὴν σωτηρίαν τὸ πλέεν ζητεῖς
« Τστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ· δικαιιούμενοι
δωρεὰν τῇ αὐτοῦ χάριτι διὰ τῆς ἀπολυτρώσεως τῆς
ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. »
Οἱ ππαραβαίνοντες τὸν νόμον, φησὶν, τεμσρίας
ἀεὶ ὑπεύθυνοι· ὁ δὲ τιμωρίας ὑπεύθυνος, στεφανοῦ-
σθαι r ὁφείλει, ὥστε ὑστερεῖται τοῦ δοξασθῆναι παρὰ
Θεοῦ. Ἀλλʼ οὗτοι, φησὶν, οἱ ὑστερούμενοι δικαιοῦν-
vALX LECTONEs.