PG 95, col. 65
θρώποις δεδωρημένων, ἐξαίρετον καὶ πρῶτον τὸ τῆς.
φρονήσεως δώρον καθέστηκεν. Διάκρισις γάρ ἐστιν
ἀγαθοῦ τε καὶ κακοῦ · ὁ δὲ ἄριστα διελὼν, ἄριστα
καὶ τὸ συμφέρονἐξελέξατο, τὸν λόγον ἔχων τῶν αὐτῷ
κατηκόων ἡνίοχον. Ταύτης ἐστὶ τῆς φρονήσεως τό-
κος ὡριμος τὸ Σολομώντειον ἐκεῖνο ῥητὸν, Καιρὸς
τῷ παντὶ æράγματι· » τοῦτο δηλοῦντος τοῦ λόγου,
ὅτι τὸ πᾶν ἐστι τὸ ἀγαθόν· οὐκ ἐν τεῖς οὐσι γὰρ τὸ
κακὸν, φυγὴ δὲ μᾶλλον τοῦ ἀγαθοῦ καὶ ἀναίρεσις.
Ὁτε τοίνυν ἕκαστον καλὸν κριθείη· φημὶ δὴ ὀρθῷ
λόγῳ· ἀκρισία γὰρ μᾶλλον, ἤπερ κρίσι., τὲ κακῶς
πεκριμένον· καιρὸς τοῦ σιωπᾷν, ὅτε τοῦτο καλόν·
καὶ κιρὸς τοῦ λαλεῖν, ὅταν ἐρωτῷτό τις. Πρὶν γὰρ
ἐρωτηθῆναι λαλῆσαι, καὶ πρὶν ἀποσταλῆναι πορευ-
θῆναι, μμωρία τῷ λαλοῦντι καὶ βαίνοντι. Ἡ δὲ τῶν
πραγμάτων περίστασις, ὅταν ἀνάγκη λαλεῖν, καὶ τὸ
μὴ λαλεῖν οὐκ ἀκίνδυνον. Ἐστι ʼ ὅτε καὶ τὸ πρέπον
αοῦ δοποῦντος καλοῦ προτιμητέονυ Ἐμοὶ μὲν οὖν πᾶς
καιρὸς τοῦ σιωπᾷν· τὸ γὰρ λαλεῖν ὑπὲρ τῆς ἐμαυ-
τοῦ ἀπροσεξίας ἀφῇρημαι, καὶ ἄλλως κατὰ πρόσ-
ωπν σοφῶν καὶ ὑψηλῶν τὴν διάνοιαν, οἰς ἡ ἀρετὴ
τὸ ἄρχειν ἐνδίκως ὸ περιεποιήσατο, πῶς ὁ πένης τὴν
ἀρετὴν φθέγγοιιτο; Ταῦτα κατὰ νοῦν ἔχων, καὶ νῦν
ἂν ἐσιώπησα, εἰ μὴ τὸ αἰδέσιμον σῆς σῆς, ὦ προσ-
φλέστατε, θεοφρουρήτου εὐκλείας πρὸς τὸ γράφειν
ἐξεβάσατο. Πολλὴν γὰρ τὴν τῶν τιμίων ἡμῶν γραμ-
μάτων ἔππιξιιν ἰδὼν, ἔκρινα μὴ ἄλλως καὶ μάτην
μᾶς πρὸς τὸ λέγειν προτρέπεσθαι, εἰ μή τις ἀνάγκη
πρὰς τοῦτο κατήπειγε. Εράφω τοίνυν τῇ ἀρετῇ καὶ
φιλίᾳ σου βιασθεὶς, καί μοι συγγνώτω πᾶς ὅστις
οἶδε τῶν βιιασαμένων τὸ ἰσχυρόν· γράφω δὲ μηδὲν
τῆς ἀληθείας, ὡς οἶόν τε προτιθεὶς, ἢν ἀπάντων προ-
τιμητέον, καὶ τοῦ ζῇν, μεθʼ ἦς τὸ ζῇν αἰρετὸν, κκαὶ
Κʼ ἢν θάνατος τοῦ ζῇν αἰρετώτερος.
omanino judicavi, me haud alia de causa, nec frustra prorsus ad loquendum excitari, nisi quia
maagna ad hoc necessitas urgeset, Scribo itaque, es vi compulsus quan sirtus amicitiaqus tua in-
erat, mihique adeo veniam dare velim, quisquis apprime norit, quam potentes validiqque sint, qui
mihi vim faciunt. Scribo autem, nihil quantum per me erit, anteponendo veritati, quæ cæteris
smnibus, ipsique vitæ, præfesenda sit, cum qua vivere, expetenda res est, et propter quam nors
sita est optab dior.
β. Τεγράφηκεν ἡ ὑμετέρα πάντιμος ἀρετὴ, ῶς
πινες ὅιεφήμισανήμᾶς εἰρηκέναι ⁵ ὀκτῶ τὰς τῶν νη-
στειῶν ἐβδομάδας ὑπάρχειν· πρεύτρέψατό τε γρά-
φετν,εἰ οὕτως ἔχοι τὰ πράγματα· ππρὸς τοῦτέ φαμsν,
ὅτι τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης οὐδὲν ὑψηλότερον,
διʼ ν νόμος καὶ προφῆται, διʼ ν Θεὸς ἄνθρωπος γέ-
γονε· τοῦτο δὴ τὸ μέγα καὶ ἀνεξιχνίαστον ὄντως μυ-
στήριον· ἦν ἦλθε Χριστὸς εὐαγγελίσασθαι· ῆν αὐτὸς
Χριστὸς τεῖς οἰκείοις μαθηταῖς πρὸ τοῦ πάθους, καὶ
μετὰ τὴν ἐκ τοῦ πάθους ἀνάστασιν ἐδωρήσατο· ἢν
καὶ εἰς σὐρανσὺς ἀνιὼν μετὰ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, δθεν
κατεληλύθει ἄσαρκος, ὡς κλῆρον τεῖς ἀποστόλοις,
καὶ διʼ αὐτῶν τῇ Ἐκκλησίᾳ κσαέλιπεν. Εἰρήνη δέ
ἐστιν ἡ ἐν τῷ ἀγαθῷ συμφωνία. Τὸ γὰρ κακῶς συμ-
⁴ Xccls. m, 1. ⁵ Joan. αα, 19-22.
⁵ Barroc. ὑπὸ τῆς. Barroc. ἑκδίκως. s Barroc. εἰρημένους.
φρονήσεως δώρον καθέστηκεν. Διάκρισις γάρ ἐστιν
ἀγαθοῦ τε καὶ κακοῦ · ὁ δὲ ἄριστα διελὼν, ἄριστα
καὶ τὸ συμφέρονἐξελέξατο, τὸν λόγον ἔχων τῶν αὐτῷ
κατηκόων ἡνίοχον. Ταύτης ἐστὶ τῆς φρονήσεως τό-
κος ὡριμος τὸ Σολομώντειον ἐκεῖνο ῥητὸν, Καιρὸς
τῷ παντὶ æράγματι· » τοῦτο δηλοῦντος τοῦ λόγου,
ὅτι τὸ πᾶν ἐστι τὸ ἀγαθόν· οὐκ ἐν τεῖς οὐσι γὰρ τὸ
κακὸν, φυγὴ δὲ μᾶλλον τοῦ ἀγαθοῦ καὶ ἀναίρεσις.
Ὁτε τοίνυν ἕκαστον καλὸν κριθείη· φημὶ δὴ ὀρθῷ
λόγῳ· ἀκρισία γὰρ μᾶλλον, ἤπερ κρίσι., τὲ κακῶς
πεκριμένον· καιρὸς τοῦ σιωπᾷν, ὅτε τοῦτο καλόν·
καὶ κιρὸς τοῦ λαλεῖν, ὅταν ἐρωτῷτό τις. Πρὶν γὰρ
ἐρωτηθῆναι λαλῆσαι, καὶ πρὶν ἀποσταλῆναι πορευ-
θῆναι, μμωρία τῷ λαλοῦντι καὶ βαίνοντι. Ἡ δὲ τῶν
πραγμάτων περίστασις, ὅταν ἀνάγκη λαλεῖν, καὶ τὸ
μὴ λαλεῖν οὐκ ἀκίνδυνον. Ἐστι ʼ ὅτε καὶ τὸ πρέπον
αοῦ δοποῦντος καλοῦ προτιμητέονυ Ἐμοὶ μὲν οὖν πᾶς
καιρὸς τοῦ σιωπᾷν· τὸ γὰρ λαλεῖν ὑπὲρ τῆς ἐμαυ-
τοῦ ἀπροσεξίας ἀφῇρημαι, καὶ ἄλλως κατὰ πρόσ-
ωπν σοφῶν καὶ ὑψηλῶν τὴν διάνοιαν, οἰς ἡ ἀρετὴ
τὸ ἄρχειν ἐνδίκως ὸ περιεποιήσατο, πῶς ὁ πένης τὴν
ἀρετὴν φθέγγοιιτο; Ταῦτα κατὰ νοῦν ἔχων, καὶ νῦν
ἂν ἐσιώπησα, εἰ μὴ τὸ αἰδέσιμον σῆς σῆς, ὦ προσ-
φλέστατε, θεοφρουρήτου εὐκλείας πρὸς τὸ γράφειν
ἐξεβάσατο. Πολλὴν γὰρ τὴν τῶν τιμίων ἡμῶν γραμ-
μάτων ἔππιξιιν ἰδὼν, ἔκρινα μὴ ἄλλως καὶ μάτην
μᾶς πρὸς τὸ λέγειν προτρέπεσθαι, εἰ μή τις ἀνάγκη
πρὰς τοῦτο κατήπειγε. Εράφω τοίνυν τῇ ἀρετῇ καὶ
φιλίᾳ σου βιασθεὶς, καί μοι συγγνώτω πᾶς ὅστις
οἶδε τῶν βιιασαμένων τὸ ἰσχυρόν· γράφω δὲ μηδὲν
τῆς ἀληθείας, ὡς οἶόν τε προτιθεὶς, ἢν ἀπάντων προ-
τιμητέον, καὶ τοῦ ζῇν, μεθʼ ἦς τὸ ζῇν αἰρετὸν, κκαὶ
Κʼ ἢν θάνατος τοῦ ζῇν αἰρετώτερος.
omanino judicavi, me haud alia de causa, nec frustra prorsus ad loquendum excitari, nisi quia
maagna ad hoc necessitas urgeset, Scribo itaque, es vi compulsus quan sirtus amicitiaqus tua in-
erat, mihique adeo veniam dare velim, quisquis apprime norit, quam potentes validiqque sint, qui
mihi vim faciunt. Scribo autem, nihil quantum per me erit, anteponendo veritati, quæ cæteris
smnibus, ipsique vitæ, præfesenda sit, cum qua vivere, expetenda res est, et propter quam nors
sita est optab dior.
β. Τεγράφηκεν ἡ ὑμετέρα πάντιμος ἀρετὴ, ῶς
πινες ὅιεφήμισανήμᾶς εἰρηκέναι ⁵ ὀκτῶ τὰς τῶν νη-
στειῶν ἐβδομάδας ὑπάρχειν· πρεύτρέψατό τε γρά-
φετν,εἰ οὕτως ἔχοι τὰ πράγματα· ππρὸς τοῦτέ φαμsν,
ὅτι τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης οὐδὲν ὑψηλότερον,
διʼ ν νόμος καὶ προφῆται, διʼ ν Θεὸς ἄνθρωπος γέ-
γονε· τοῦτο δὴ τὸ μέγα καὶ ἀνεξιχνίαστον ὄντως μυ-
στήριον· ἦν ἦλθε Χριστὸς εὐαγγελίσασθαι· ῆν αὐτὸς
Χριστὸς τεῖς οἰκείοις μαθηταῖς πρὸ τοῦ πάθους, καὶ
μετὰ τὴν ἐκ τοῦ πάθους ἀνάστασιν ἐδωρήσατο· ἢν
καὶ εἰς σὐρανσὺς ἀνιὼν μετὰ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, δθεν
κατεληλύθει ἄσαρκος, ὡς κλῆρον τεῖς ἀποστόλοις,
καὶ διʼ αὐτῶν τῇ Ἐκκλησίᾳ κσαέλιπεν. Εἰρήνη δέ
ἐστιν ἡ ἐν τῷ ἀγαθῷ συμφωνία. Τὸ γὰρ κακῶς συμ-
⁴ Xccls. m, 1. ⁵ Joan. αα, 19-22.
⁵ Barroc. ὑπὸ τῆς. Barroc. ἑκδίκως. s Barroc. εἰρημένους.