PG 96, col. 873
Ἐπεὶ δὲ καὶ αὐτὸ τῶν καλῶν τὸ κεφάλαιον ἀφ-
ελέσθαι ὲφιλονείκησας ἡμᾶς, τὴν εὐσέϐειαν, καὶ
τὸν Θεὸν ζημιῶσαι τὴν ἐσχάτην ταύτην ζημίαν,
τιμῶν τε διὰ τοῦτο καὶ φιλοτιμίας ἀναμιμνήσκεις,
πῶς οὐκ ἀμαθῶς ἔχειν σε τοῦ καλοῦ δικαίως ἂν εί-
ποιμι, ὅτι καὶ παραϐάλλεις ὅλως αὐτὰ πρὸς ἄλληλα,
εὐσέϐειάν φημι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ φιλίαν ἀνθρωπί-
νην καὶ δόξαν τὴν ῐσα παραρρέουσαν ὕδατι ; πῶς δέ
σοι καὶ κοινωνοὶ⁵ ἐσόμεθα ὲπί τούτῳ , καὶ οὐχἰ, τού-
ναντίον. καὶ φιλίαν καὶ τιμὴν, καὶ στοργὴν τέκνων
καὶ εί τι ἄλλο μεῖξον ἦν, ἀρνησόμεθα; ὁρῶντές σε
μᾶλλον, ὧ βασιλεῦ, ἀγνωμονοῦντα πρὸς τὸν Θεὸν,
τὸν καὶ αὐτό σοι τὸ εἶναι καὶ τὸ ἀναπνεῖν παρεχόμε-
νον, ὃς ἐστι Χριστὸς Ἰησοῦς , ό Κύριος τῶν ἀπάνο
των, ὃς, συνάναρχος ὢν καὶ συναῖδιος τῷ Πατρὶ καὶ
τοὺς οὐρανοὺς τῷ λόγῳ καὶ τὴν γῆν ὑποστήσας, τὸν
ἄνθρωπόν τε χερσὶν οίκείαις ἐδημιούργησε καὶ ἀθα-
νασίᾳ τοῦτον ἐτίμησε, καὶ βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς
κατεστήσατο , καθάπερ τινὰ βασίλεια τὸ κάλλιστον
ἁπάντων ἀποτάξας (48) αὐτῷ, τὸν παράδεισον. '0
δὲ, φθόνῳ 15 κλαπεὶς καὶ ἡδονῇ (φεῦ μοιί) δελεα-
σθεὶς (49), ἀθλίως τούτων ἐξέπεσε πάντων⁶ καὶ ὁ
πρὶν ζηλωτὸς ἐλεεινὸς ώρᾶτο καὶ δακρύων διὰ τὴν
συμφορὰν ἄξιος. '0 πλάσας τοίνυν ἡμᾶς καὶ δη-
μιουργήσας φιλανθρώποις πάλιν ἰδὼν ὀφθαλμοῖς τὸ
τῶν οἰκείων χειρῶν ἔργον, τὸ Θεὸς εἶναι μὴ μετα-
ϐαλὼν, ὅπερ ἦν ἀπ’ ἀρχῆς, ἐγένετο δι’ ἡμᾶς ἀναμαρ- C
τὴτως (50) ὅπερ ἡμεῖς , καὶ σταυρὸν ἑκουσίως καὶ
θάνατον ὑπομείνας, τὸν ἀνωθεν τῷ ἡμετέρῳ γένει
βασκαίνοντα κατέϐαλε πολέμιον , καὶ, ἡμᾶς τῆς πι-
κρᾶς ἐκείνης αἰχμαλωσίας ἀνασωσάμενος, τὴν προ-
τέραν ἀπέδωκε φιλαγάθως ἐλευθερίαν, καὶ, ὅθεν διὰ
τὴν παρακοὴν ἐκπεπτώκαμεν , ἐκεῖ πάλιν διά φιλαν-
θρωπίαν ἡμᾶς ἐπανήγαγε, μείζονος ἡμᾶς ἡ πρότε-
ρον τιμῆς ἀξιώσας.
Priorem libertatem, pro sua erga nos bonitate, restituit, eoque rursum unde nos inobedientia exturba-
verat, ob suam erga nos humanitatem, reduxit, majoreque quam antea honore prosecutus est.
Τὸν δὴ τοιαῦτα δι’ ἡμᾶς παθόντα καὶ τοιούτων
ἡμᾶς πάλιν καταξιώσαντα (51), τοῦτον αὐτὸς ἁθεο
τεῖς καὶ είς τὸν ἐκείνου σταυρὸν ἀποσκώπτεις ; ὅλος
δὲ τῇ τρυφῇ τοῦ σώματος καὶ τοῖς ὀλεθρίοις προσ-
ηλωμένος πάθεσι, θεοὺς ἀναγορεύεις τὰ τῆς ἀτιμίας
καὶ αίσχύνης εἷδωλας Οὐ μόνον σεαυτὸν τῆς τῶν
οὐρανίων ἀγαθῶν συναφείας ἀλλότριον κατεσκεύα-
σας, ἀλλά καὶ πάντας τοὺς πειθομένους τοῖς σοῖς
(48) Β, ὑποτάξας. Obvia est permutatio praeposit
laum 'sopliistatiL vncat eod. 2720, Narratione prima
ἀπώναντο, οὐχ ἦττον δὲ ἡ ὅτε τὸ παλλάδιον ἐκ μεσι
habet δὲ( quod absens quidem non valde desiderabitur, prwSens non deleverim, quippe quod nun vi
quatiam careat.
(49) De tropo verbi δελεάζω vide notam ad Aristaeo. ι, l_7_.
βιαζομένῃ, τά δὲ κολακεύουσα, τά δὲ πειςωμένη χρυσίῳ ’πολλά’δελεάζειν, ,οἵαις ἀεὶ μηχαναῖς ὲραστῂς πρὸς
avom: κένοηται παιδικῶν. llescnbam πο λω e codicibus binis recns. Lvrtllns διιιιιιιι tn Σπάδων ⁸ Σωφρονας
λῷ e cadit
ἄγραν κέχρηται παιδικῶν. μεθείη-ἰθειιιιΔ πο
ἄνδρας κᾷἐοίμικρὸν δελεάσαντες, είς τὸ Σοδόμων ala
tns'v. ἐιν : ’⁸0 τεχνικὸς δημιουργὸς ἐνέθηκε ’τῇ φύσεί Τὴνὴδονῆν ὡς δέλεαρ σοφῇ μηχανουργίᾳ.
(50) iB, ἁμαρτίας χωρίς :melius forsan. KCl‘. ᾖ», 5,
(51) Β, καταξ. ἀγαθῶν. Videbatur ἀγαθῶν esse ἲ
lius et nomine carebit τοιούτων. Ai; nun habent ἀγαθῶν.
Ρηιιοι. Gn. XCVI.
ελέσθαι ὲφιλονείκησας ἡμᾶς, τὴν εὐσέϐειαν, καὶ
τὸν Θεὸν ζημιῶσαι τὴν ἐσχάτην ταύτην ζημίαν,
τιμῶν τε διὰ τοῦτο καὶ φιλοτιμίας ἀναμιμνήσκεις,
πῶς οὐκ ἀμαθῶς ἔχειν σε τοῦ καλοῦ δικαίως ἂν εί-
ποιμι, ὅτι καὶ παραϐάλλεις ὅλως αὐτὰ πρὸς ἄλληλα,
εὐσέϐειάν φημι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ φιλίαν ἀνθρωπί-
νην καὶ δόξαν τὴν ῐσα παραρρέουσαν ὕδατι ; πῶς δέ
σοι καὶ κοινωνοὶ⁵ ἐσόμεθα ὲπί τούτῳ , καὶ οὐχἰ, τού-
ναντίον. καὶ φιλίαν καὶ τιμὴν, καὶ στοργὴν τέκνων
καὶ εί τι ἄλλο μεῖξον ἦν, ἀρνησόμεθα; ὁρῶντές σε
μᾶλλον, ὧ βασιλεῦ, ἀγνωμονοῦντα πρὸς τὸν Θεὸν,
τὸν καὶ αὐτό σοι τὸ εἶναι καὶ τὸ ἀναπνεῖν παρεχόμε-
νον, ὃς ἐστι Χριστὸς Ἰησοῦς , ό Κύριος τῶν ἀπάνο
των, ὃς, συνάναρχος ὢν καὶ συναῖδιος τῷ Πατρὶ καὶ
τοὺς οὐρανοὺς τῷ λόγῳ καὶ τὴν γῆν ὑποστήσας, τὸν
ἄνθρωπόν τε χερσὶν οίκείαις ἐδημιούργησε καὶ ἀθα-
νασίᾳ τοῦτον ἐτίμησε, καὶ βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς
κατεστήσατο , καθάπερ τινὰ βασίλεια τὸ κάλλιστον
ἁπάντων ἀποτάξας (48) αὐτῷ, τὸν παράδεισον. '0
δὲ, φθόνῳ 15 κλαπεὶς καὶ ἡδονῇ (φεῦ μοιί) δελεα-
σθεὶς (49), ἀθλίως τούτων ἐξέπεσε πάντων⁶ καὶ ὁ
πρὶν ζηλωτὸς ἐλεεινὸς ώρᾶτο καὶ δακρύων διὰ τὴν
συμφορὰν ἄξιος. '0 πλάσας τοίνυν ἡμᾶς καὶ δη-
μιουργήσας φιλανθρώποις πάλιν ἰδὼν ὀφθαλμοῖς τὸ
τῶν οἰκείων χειρῶν ἔργον, τὸ Θεὸς εἶναι μὴ μετα-
ϐαλὼν, ὅπερ ἦν ἀπ’ ἀρχῆς, ἐγένετο δι’ ἡμᾶς ἀναμαρ- C
τὴτως (50) ὅπερ ἡμεῖς , καὶ σταυρὸν ἑκουσίως καὶ
θάνατον ὑπομείνας, τὸν ἀνωθεν τῷ ἡμετέρῳ γένει
βασκαίνοντα κατέϐαλε πολέμιον , καὶ, ἡμᾶς τῆς πι-
κρᾶς ἐκείνης αἰχμαλωσίας ἀνασωσάμενος, τὴν προ-
τέραν ἀπέδωκε φιλαγάθως ἐλευθερίαν, καὶ, ὅθεν διὰ
τὴν παρακοὴν ἐκπεπτώκαμεν , ἐκεῖ πάλιν διά φιλαν-
θρωπίαν ἡμᾶς ἐπανήγαγε, μείζονος ἡμᾶς ἡ πρότε-
ρον τιμῆς ἀξιώσας.
Priorem libertatem, pro sua erga nos bonitate, restituit, eoque rursum unde nos inobedientia exturba-
verat, ob suam erga nos humanitatem, reduxit, majoreque quam antea honore prosecutus est.
Τὸν δὴ τοιαῦτα δι’ ἡμᾶς παθόντα καὶ τοιούτων
ἡμᾶς πάλιν καταξιώσαντα (51), τοῦτον αὐτὸς ἁθεο
τεῖς καὶ είς τὸν ἐκείνου σταυρὸν ἀποσκώπτεις ; ὅλος
δὲ τῇ τρυφῇ τοῦ σώματος καὶ τοῖς ὀλεθρίοις προσ-
ηλωμένος πάθεσι, θεοὺς ἀναγορεύεις τὰ τῆς ἀτιμίας
καὶ αίσχύνης εἷδωλας Οὐ μόνον σεαυτὸν τῆς τῶν
οὐρανίων ἀγαθῶν συναφείας ἀλλότριον κατεσκεύα-
σας, ἀλλά καὶ πάντας τοὺς πειθομένους τοῖς σοῖς
(48) Β, ὑποτάξας. Obvia est permutatio praeposit
laum 'sopliistatiL vncat eod. 2720, Narratione prima
ἀπώναντο, οὐχ ἦττον δὲ ἡ ὅτε τὸ παλλάδιον ἐκ μεσι
habet δὲ( quod absens quidem non valde desiderabitur, prwSens non deleverim, quippe quod nun vi
quatiam careat.
(49) De tropo verbi δελεάζω vide notam ad Aristaeo. ι, l_7_.
βιαζομένῃ, τά δὲ κολακεύουσα, τά δὲ πειςωμένη χρυσίῳ ’πολλά’δελεάζειν, ,οἵαις ἀεὶ μηχαναῖς ὲραστῂς πρὸς
avom: κένοηται παιδικῶν. llescnbam πο λω e codicibus binis recns. Lvrtllns διιιιιιιι tn Σπάδων ⁸ Σωφρονας
λῷ e cadit
ἄγραν κέχρηται παιδικῶν. μεθείη-ἰθειιιιΔ πο
ἄνδρας κᾷἐοίμικρὸν δελεάσαντες, είς τὸ Σοδόμων ala
tns'v. ἐιν : ’⁸0 τεχνικὸς δημιουργὸς ἐνέθηκε ’τῇ φύσεί Τὴνὴδονῆν ὡς δέλεαρ σοφῇ μηχανουργίᾳ.
(50) iB, ἁμαρτίας χωρίς :melius forsan. KCl‘. ᾖ», 5,
(51) Β, καταξ. ἀγαθῶν. Videbatur ἀγαθῶν esse ἲ
lius et nomine carebit τοιούτων. Ai; nun habent ἀγαθῶν.
Ρηιιοι. Gn. XCVI.