PG 99, col. 863
alphabetum vero hujus agrestis necdum didici. Et
vero quidnam sanctus significat hac re? Quod, nisi
quis per veram humilitatem ante omnia alphabe-
tum diseat. in secundis poni-ns tanquam in acces-
sorio omnem mundanam sapientiam, etiamsi in
omni exercitatus fuerit disciplina, revera rudis et
indoctissimus sit. lterum itaque interrogavit eum :
Quomodo nos ex tanta eruditione et sapientia, nihil
[boni] habemus; [Egyptii autem isti tantas possi-
dent virtutes? Respondet Arscnins ε Nos ex sa—
pientia mundi nihil habemus: ast illi (Egyptii
B
et idiota: ex suis laboribus compararunt virtu-
tes (69).
l5. Praeter humilitatem, pernox etiam erat san-
ctus, sam-tam jugiter lacrymam suam profundens :
omni quippe tempore vitae sum, quo ad opus ma-
nuum sedebat, pannum gestabat in sinu laeryma-
rum causa, ex oculis ejus cadentium (70). Ad haec
inerat ipsi vigiliarum gratia supra quam diei pos-
sit. Aliquando igitur vocavit (7i) abbatem Alexan-
drum ac Zoilum, discipulos suos. seque ipsum
humiliaus, dixit: Quandoquidem daemones impn-
gnant me, ac nescio an in somno mihi subrepant;
noctem hanc vigilate mecum, et observate, num
in pervigilio dormitem. Igitur a vespertino tempore
sederunt taciti, unus a dextris illius. alter a siui- α
stris : et dixit uterque: Nos dormivimus, et sur-
reximus, neque sensimus eum nictantem. Mane
autem (Dens novit utrum ipse simularit, quo puta-
remus, ipsum dormituriisse, seu an naturalis somnus
vere ei obrepserit) ter llavit, ac mox surrexit, di-
cens: Dormilurivi enim vero. Et respondimus:
Nos nescimus. Caeterum noctem (72) totam transi-
gebat vigil ; et quando mane, natura ita cogente,
veniebat dormiturus, dicebat somno : Adesdum,
serve nequam ; adjuva; somnique paulum carpe-
bat, sedens, et statim expergeflebat. Vespere autent
Sabbatoruln, postquam ('15) illucescebat Dominica,
demittebat solem pest se, et extendebat manus
suas in coelum orans, donec iterum sol faciem ejus
collustraret; et sic, quod erat reliquum, sedendo
insumebat.
16. Είΐιιιυηι autem hoc beato erat lamiliare:
quod (Ἠ) sulliceret monacho per unam horam dor-
mire, modo pugilis is nomen mereretur. Ac denuo :
Ilonachus peregrinus (75) in regione aliena, nulli
NOTAE.
ges) vn. pr. lib. ν, libell. ιδ, num. 7, addunt:
ι Quantum ad saxulum. ι
(ίξῼλγ Vit, PP. lib. ν, libell. 10, num. 5 narrant
ea _d_i.xisse1.abbat_.em Evagrium. ι’ Co_teler1 pag. 553
et 554: ι Dixit aliquis beato Arsenio : Quovmodo
nos, ι etc.
(70) Vit. PP. lib. ν, libell. 5, num. 1. Cntcler
(7οἒ γει. ΡΡ. lib. ν, libell. β, num. 1. Cntcler
εῗξηίιιὲῗῗυιῗιὺηὲὶὲὴωω m comm. pm”.
num. 45; ct inl'ra nqu. 25. ’
(71) Haec ι narravit abbas Daniel ι apud Cote-
vero quidnam sanctus significat hac re? Quod, nisi
quis per veram humilitatem ante omnia alphabe-
tum diseat. in secundis poni-ns tanquam in acces-
sorio omnem mundanam sapientiam, etiamsi in
omni exercitatus fuerit disciplina, revera rudis et
indoctissimus sit. lterum itaque interrogavit eum :
Quomodo nos ex tanta eruditione et sapientia, nihil
[boni] habemus; [Egyptii autem isti tantas possi-
dent virtutes? Respondet Arscnins ε Nos ex sa—
pientia mundi nihil habemus: ast illi (Egyptii
B
et idiota: ex suis laboribus compararunt virtu-
tes (69).
l5. Praeter humilitatem, pernox etiam erat san-
ctus, sam-tam jugiter lacrymam suam profundens :
omni quippe tempore vitae sum, quo ad opus ma-
nuum sedebat, pannum gestabat in sinu laeryma-
rum causa, ex oculis ejus cadentium (70). Ad haec
inerat ipsi vigiliarum gratia supra quam diei pos-
sit. Aliquando igitur vocavit (7i) abbatem Alexan-
drum ac Zoilum, discipulos suos. seque ipsum
humiliaus, dixit: Quandoquidem daemones impn-
gnant me, ac nescio an in somno mihi subrepant;
noctem hanc vigilate mecum, et observate, num
in pervigilio dormitem. Igitur a vespertino tempore
sederunt taciti, unus a dextris illius. alter a siui- α
stris : et dixit uterque: Nos dormivimus, et sur-
reximus, neque sensimus eum nictantem. Mane
autem (Dens novit utrum ipse simularit, quo puta-
remus, ipsum dormituriisse, seu an naturalis somnus
vere ei obrepserit) ter llavit, ac mox surrexit, di-
cens: Dormilurivi enim vero. Et respondimus:
Nos nescimus. Caeterum noctem (72) totam transi-
gebat vigil ; et quando mane, natura ita cogente,
veniebat dormiturus, dicebat somno : Adesdum,
serve nequam ; adjuva; somnique paulum carpe-
bat, sedens, et statim expergeflebat. Vespere autent
Sabbatoruln, postquam ('15) illucescebat Dominica,
demittebat solem pest se, et extendebat manus
suas in coelum orans, donec iterum sol faciem ejus
collustraret; et sic, quod erat reliquum, sedendo
insumebat.
16. Είΐιιιυηι autem hoc beato erat lamiliare:
quod (Ἠ) sulliceret monacho per unam horam dor-
mire, modo pugilis is nomen mereretur. Ac denuo :
Ilonachus peregrinus (75) in regione aliena, nulli
NOTAE.
ges) vn. pr. lib. ν, libell. ιδ, num. 7, addunt:
ι Quantum ad saxulum. ι
(ίξῼλγ Vit, PP. lib. ν, libell. 10, num. 5 narrant
ea _d_i.xisse1.abbat_.em Evagrium. ι’ Co_teler1 pag. 553
et 554: ι Dixit aliquis beato Arsenio : Quovmodo
nos, ι etc.
(70) Vit. PP. lib. ν, libell. 5, num. 1. Cntcler
(7οἒ γει. ΡΡ. lib. ν, libell. β, num. 1. Cntcler
εῗξηίιιὲῗῗυιῗιὺηὲὶὲὴωω m comm. pm”.
num. 45; ct inl'ra nqu. 25. ’
(71) Haec ι narravit abbas Daniel ι apud Cote-