PL 1, col. 750
Is au- bec tantum in Rigaltii editione leguntur: Omnes qui retro oderant, quia ignorabaul, simul desinun! ignorare, etc. (Tertullian. Apologet. cap. 1, p. 262). In nostris autem exemplaribus manuscriptis, ac prioribus edi- tionibus ; Ones qui retro oderant , quia ignorabant quale sit quod oderant, simul desinunt ignorare, etc.
Videsne a Rigaltio rejecta esse hc verba quale sit quod oderant ? Neque dixeris ea a typographis omissa ſuisse. Nam eumdem Rigaltium summe negligentiz , nec ulli, qui editioni hujuscemodi operis przficitur, condonande, accusabis.
Postea vero hc nec plura in eadem Rig-1tii editione habentur : Venerem humana sagitta sauciatam, Martem, eic. ( Ibid. cap. 14 ), In iisdem autem editis et manuuscriptis libris: Vene- tem ipse esi Bartholomæus de Andelo, qui anno 1455 Brem humana sagitia sauciatam , quod ſilium suum - ac postea huic monasterio pr:ypositus, collectos un-
Numquid ergo et id typographorum oscitantie aut ſestinationi tribuendum? Sin autem Rigaltius hc ex margine, vel aliunde in textum in- trusa putabal , cur nos hujus additamenti non admo - nuit? Sed age, et alia ex auctoris nostri lextu simi- liter resecala agnosces.
Alibi quippe Tertullianus, ut teslantur nostri codices, SCriplum reliquerat : Dicam plane imperatorem dominum, 8ed voce communi (Ibid. cap. 34). At Rigaltio hac (ria posteriora verba tollere placuit.
Nee multo post ille : Tanto abest ut imperator Deus debeat dici, non modo, eic. Verum in iisdem antiquioribus exemplaribus scriptum est: Tanto abest wt imperator dici debeat , quod credi non ditione, nec a nobis unquam sine debita laude nomi- C potest , non modo, eic.
Fatetur enim se duobus duntaxat, uli diximus, codicibus, Puteano et Pithœano, et va- ris Fuldensis lectionibus usnm ſuisse. At hæ lectio- credi non potes!, ex lextu sustulit, nisi ille, qui inuti- lia et super vacua esse arbilrabatur? Quid vero, quod non modo excisa, sed transposita sunt ab eo isthzc Tertulliani verba : Licuit Epicureis
aliquam decernere voluplatis reritatem. (uo vos offen- dimus , si alias presumimus voluplates? Si oblectari novisze nolumus, nostra injuria esd, 8i ſorte non vestra. Sed reprobamus que placent vobis; nec vos no- stra de leclant ( Ibid., cap.
38). In aliis vero vetustioribus editis et manu cxaratis codicibus : Quo vos offendimus, 8i alias prezumimus volupta- tes ? Si oblectari novisse volumus, nostra injuria est, 8 forle nostra, non vestra.
Sed hoc ultimum verbum christiane in editis non invenitur. Quid ergo? Numquid propter hoe solum verbum, ab oscitante librario pr postere additum, fas alicui ſuit textum Tertulliani immutare, per vertere, detrun- care ? Simili tamen modo Rigaltius delevit alibi hæe Tertulliani yerba : Deum tanginus ( Ibid.
c. 40). Aliud adhuc hujuscemodi immutationum exem- plum si velis, non longe quærendum est. Non enim multo post ille hæc in eodem Tertulliani textu mu- tavit editorum et codicum manuscriptorum verba : Non lavor diluculo , ubi scribi jussit : Non lavo 8ub noctem.
Videsne a Rigaltio rejecta esse hc verba quale sit quod oderant ? Neque dixeris ea a typographis omissa ſuisse. Nam eumdem Rigaltium summe negligentiz , nec ulli, qui editioni hujuscemodi operis przficitur, condonande, accusabis.
Postea vero hc nec plura in eadem Rig-1tii editione habentur : Venerem humana sagitta sauciatam, Martem, eic. ( Ibid. cap. 14 ), In iisdem autem editis et manuuscriptis libris: Vene- tem ipse esi Bartholomæus de Andelo, qui anno 1455 Brem humana sagitia sauciatam , quod ſilium suum - ac postea huic monasterio pr:ypositus, collectos un-
Numquid ergo et id typographorum oscitantie aut ſestinationi tribuendum? Sin autem Rigaltius hc ex margine, vel aliunde in textum in- trusa putabal , cur nos hujus additamenti non admo - nuit? Sed age, et alia ex auctoris nostri lextu simi- liter resecala agnosces.
Alibi quippe Tertullianus, ut teslantur nostri codices, SCriplum reliquerat : Dicam plane imperatorem dominum, 8ed voce communi (Ibid. cap. 34). At Rigaltio hac (ria posteriora verba tollere placuit.
Nee multo post ille : Tanto abest ut imperator Deus debeat dici, non modo, eic. Verum in iisdem antiquioribus exemplaribus scriptum est: Tanto abest wt imperator dici debeat , quod credi non ditione, nec a nobis unquam sine debita laude nomi- C potest , non modo, eic.
Fatetur enim se duobus duntaxat, uli diximus, codicibus, Puteano et Pithœano, et va- ris Fuldensis lectionibus usnm ſuisse. At hæ lectio- credi non potes!, ex lextu sustulit, nisi ille, qui inuti- lia et super vacua esse arbilrabatur? Quid vero, quod non modo excisa, sed transposita sunt ab eo isthzc Tertulliani verba : Licuit Epicureis
aliquam decernere voluplatis reritatem. (uo vos offen- dimus , si alias presumimus voluplates? Si oblectari novisze nolumus, nostra injuria esd, 8i ſorte non vestra. Sed reprobamus que placent vobis; nec vos no- stra de leclant ( Ibid., cap.
38). In aliis vero vetustioribus editis et manu cxaratis codicibus : Quo vos offendimus, 8i alias prezumimus volupta- tes ? Si oblectari novisse volumus, nostra injuria est, 8 forle nostra, non vestra.
Sed hoc ultimum verbum christiane in editis non invenitur. Quid ergo? Numquid propter hoe solum verbum, ab oscitante librario pr postere additum, fas alicui ſuit textum Tertulliani immutare, per vertere, detrun- care ? Simili tamen modo Rigaltius delevit alibi hæe Tertulliani yerba : Deum tanginus ( Ibid.
c. 40). Aliud adhuc hujuscemodi immutationum exem- plum si velis, non longe quærendum est. Non enim multo post ille hæc in eodem Tertulliani textu mu- tavit editorum et codicum manuscriptorum verba : Non lavor diluculo , ubi scribi jussit : Non lavo 8ub noctem.