PL 105, col. 417
Vita metrica (Candidus Fuldensis), J. P. Migne · Appendix ad Vitam S. Eigilis (Auctor incertus), J. P. Migne
Hinc magis atque magis fervet, mortemque mi[natur
Effera vis morbi, tandemque urgente dolore
Ductus ad extrema est, sistitque in limine lethum.
Quem circum glomerati omnes, hinc cominus atque [hinc
Namque senes juvenesque astant: prex alma refertur
In commune Deo chari pro flamine Patris.
Tum fratrum precibus saltim commenditus, ac sic
In lectum moriens lassos protenderat artus,
Undantemque animam superas proflabat ad auras.
Hoc obitu concussi animo, altusque per omnes
It gemitus, queritantur hic genitoris amissa
Gaudia. Sed hujus gerere quod [quid] namque [potes vir,
Cum sua cuique dies atque irreparabile tempus
Certum jure manet. Solita sic lege priorum
Hic obiit, aliisque loca haec tutanda reliquit.
Exin more Patrum fratres mox quippe cadaver
Exanimum templi orantes sub tecta ferebant.
Inde interque manus sibimet, quem fecerat ipse,
Poscentes requiem, tumuli sub domate condunt.
Cujus epitaphium celebri cum dogmate jam tunc
Versibus expressit noster Rabanus ovando
Et Pater et pastor, meritis et dogmate celsus.
Commemoratio chari Patris et pastoris.
Cernis quam nihil est, cernis, mi frater amate,
Saecli fluctivagi vana et peritura potestas.
En jacet obtectus tumulo, quem plurima quondam
Turba senum juvenumque simul stipata tegebat.
Sed licet ad praesens careat affectibus istis,
In fratrum precibus semper laetatur honestis.
Haec nam conditio misera, diraque sub aura
Condita fama [ Forte, fata] manent cunctis mortalibus [aegris.
Hanc legem jure primi meruere parentes,
Unius ob culpam hanc reges proceresque potentes,
Dives, inops; dominus, servus; contractus, egenus;
Hoc loco referre juvat Eigilis abbatis epitaphium
duplex, unum a Rabano, alterum ab ipso
Eigile compositum. Candidus utrumque exscripsit,
et Rabanicum quidem cum hoc titulo:
Epitaphium EIGILI abbati ab Rabano dictatum.
Ingrediens, lector, perparvi domatis antrum,
Cerne legens titulum, nosceque fata viri.
Abbas iste fuit famosi nominis Eigil,
Qui jacet in tumulo, sed super astra manet
Hoc quoque coenobium rexit feliciter ipse,
Multaque facta bona rite peregit ovans,
Effera vis morbi, tandemque urgente dolore
Ductus ad extrema est, sistitque in limine lethum.
Quem circum glomerati omnes, hinc cominus atque [hinc
Namque senes juvenesque astant: prex alma refertur
In commune Deo chari pro flamine Patris.
Tum fratrum precibus saltim commenditus, ac sic
In lectum moriens lassos protenderat artus,
Undantemque animam superas proflabat ad auras.
Hoc obitu concussi animo, altusque per omnes
It gemitus, queritantur hic genitoris amissa
Gaudia. Sed hujus gerere quod [quid] namque [potes vir,
Cum sua cuique dies atque irreparabile tempus
Certum jure manet. Solita sic lege priorum
Hic obiit, aliisque loca haec tutanda reliquit.
Exin more Patrum fratres mox quippe cadaver
Exanimum templi orantes sub tecta ferebant.
Inde interque manus sibimet, quem fecerat ipse,
Poscentes requiem, tumuli sub domate condunt.
Cujus epitaphium celebri cum dogmate jam tunc
Versibus expressit noster Rabanus ovando
Et Pater et pastor, meritis et dogmate celsus.
Commemoratio chari Patris et pastoris.
Cernis quam nihil est, cernis, mi frater amate,
Saecli fluctivagi vana et peritura potestas.
En jacet obtectus tumulo, quem plurima quondam
Turba senum juvenumque simul stipata tegebat.
Sed licet ad praesens careat affectibus istis,
In fratrum precibus semper laetatur honestis.
Haec nam conditio misera, diraque sub aura
Condita fama [ Forte, fata] manent cunctis mortalibus [aegris.
Hanc legem jure primi meruere parentes,
Unius ob culpam hanc reges proceresque potentes,
Dives, inops; dominus, servus; contractus, egenus;
Hoc loco referre juvat Eigilis abbatis epitaphium
duplex, unum a Rabano, alterum ab ipso
Eigile compositum. Candidus utrumque exscripsit,
et Rabanicum quidem cum hoc titulo:
Epitaphium EIGILI abbati ab Rabano dictatum.
Ingrediens, lector, perparvi domatis antrum,
Cerne legens titulum, nosceque fata viri.
Abbas iste fuit famosi nominis Eigil,
Qui jacet in tumulo, sed super astra manet
Hoc quoque coenobium rexit feliciter ipse,
Multaque facta bona rite peregit ovans,