PL 105, col. 418
Vita metrica (Candidus Fuldensis), J. P. Migne · Appendix ad Vitam S. Eigilis (Auctor incertus), J. P. Migne
Insons, sonsque capit; nec habent discrimina finem.
Lethifera haec rapidus usque dum fortis et ardens
Ultimus ille dies nebulae clangoris et irae
In commune rapit totum sub tartara mundum.
At Pater hic genitale solum, patriamque parentes
Infans postposuit, Buchonica rura petivit.
Justitiae gradibus paulatim providus, hicce
In hac aede locum divino munere celsum
Promeruit; nulli veterum pietate secundus.
Hunc ita nutribat geminis discretio mammis
Mater virtutum, summo sit gratia Christo,
Ut nec sponte suos unquam terrore videntes
Praeciperet, nec ab his unquam conterritus iret.
Auribus admitti sprevit prudentia Patris
Frivola vaniloquum: nec huic insomnis et atra
Suspicio, incautos torquet quae maxime quosque,
Praevaluit. Sed nec facile commotus in ira,
Dira et flammivoma mentis incendia prompsit.
Hic acies geminas flectens divertit et aufert,
Hostis pestiferi prorsus neu vana viderent.
Poenituit alte, si quem conspexit inertem
Vela dare, nimiumque fugam, tetrumque timorem
Ipse sui blando saepe compescuit ore.
Hinc etiam sopita fuit hincque inde maligna
Infausta genitrice sata discordia proles.
Nec poterat exhinc fratrum concordia rumpi.
Hujus strenuitas Fuldensis coenobii res
Non tulit in partes rapere, nec torva potentum
Lumina, nec procerum tumidos horrebat honores.
Noxia quaeque vetans, vetuit sed maxime fures,
Insequitur pansaque mala, constanter agendo.
Cacopragmoneshic rite procul expulit a se.
Hic decus, hic nostrae fautor et gloria vitae
Exstitit, hic operis nostri nostrique laboris
In hac aede Dei salubri cum dogmate Noe.
Hujus te meminisse, rogo, cunctosque legentes,
Hoc opus, ut Domini magna et miseratio larga
Hunc in perpetua requie conservet in aevum.
Martyris ergo sacra cum praesule transtulit ossa,
Ac binas pariter has dicat ecclesias.
Post haec alta petit, animamque ad sidera misit,
Corporis infirmi membra locavit et hic.
Huic quoque Rabanus, vilis successor, amando
Conscripsi hunc titulum. Christus utrosque juvet.
Alterum condidit Eigil ipso ad modum epitaphii
Damasi papae, quod itidem retulit Candidus, prout
sequitur.
Versus quos ipse abbas Eigil dictaverat sibi.
Abbas hic Eigil tumulatus sorte quiesco,
Lethifera haec rapidus usque dum fortis et ardens
Ultimus ille dies nebulae clangoris et irae
In commune rapit totum sub tartara mundum.
At Pater hic genitale solum, patriamque parentes
Infans postposuit, Buchonica rura petivit.
Justitiae gradibus paulatim providus, hicce
In hac aede locum divino munere celsum
Promeruit; nulli veterum pietate secundus.
Hunc ita nutribat geminis discretio mammis
Mater virtutum, summo sit gratia Christo,
Ut nec sponte suos unquam terrore videntes
Praeciperet, nec ab his unquam conterritus iret.
Auribus admitti sprevit prudentia Patris
Frivola vaniloquum: nec huic insomnis et atra
Suspicio, incautos torquet quae maxime quosque,
Praevaluit. Sed nec facile commotus in ira,
Dira et flammivoma mentis incendia prompsit.
Hic acies geminas flectens divertit et aufert,
Hostis pestiferi prorsus neu vana viderent.
Poenituit alte, si quem conspexit inertem
Vela dare, nimiumque fugam, tetrumque timorem
Ipse sui blando saepe compescuit ore.
Hinc etiam sopita fuit hincque inde maligna
Infausta genitrice sata discordia proles.
Nec poterat exhinc fratrum concordia rumpi.
Hujus strenuitas Fuldensis coenobii res
Non tulit in partes rapere, nec torva potentum
Lumina, nec procerum tumidos horrebat honores.
Noxia quaeque vetans, vetuit sed maxime fures,
Insequitur pansaque mala, constanter agendo.
Cacopragmoneshic rite procul expulit a se.
Hic decus, hic nostrae fautor et gloria vitae
Exstitit, hic operis nostri nostrique laboris
In hac aede Dei salubri cum dogmate Noe.
Hujus te meminisse, rogo, cunctosque legentes,
Hoc opus, ut Domini magna et miseratio larga
Hunc in perpetua requie conservet in aevum.
Martyris ergo sacra cum praesule transtulit ossa,
Ac binas pariter has dicat ecclesias.
Post haec alta petit, animamque ad sidera misit,
Corporis infirmi membra locavit et hic.
Huic quoque Rabanus, vilis successor, amando
Conscripsi hunc titulum. Christus utrosque juvet.
Alterum condidit Eigil ipso ad modum epitaphii
Damasi papae, quod itidem retulit Candidus, prout
sequitur.
Versus quos ipse abbas Eigil dictaverat sibi.
Abbas hic Eigil tumulatus sorte quiesco,