PL 107, col. 727

utrosque codices decem et septem, quas tamen
evangelista Matthaeus certi mysterii gratia quatuordecim
ponit, a qua, velut juvenili aetate, in populo
Dei regum tempora coeperunt. Haec namque in
hominibus aetas apta gubernando solet existere
regno.
V.
Quinta, quasi senilis aetas, a transmigratione
Babylonis usque adventum Domini Salvatoris in
carnem, generationibus et ipsa quatuordecim,
porro annis quingentis octoginta novem extenta;
in qua, ut gravi senectute fessa, malis crebrioribus

plebs Hebraea quassatur.

Domino beatissimo ac merito venerabili, et in
conspectu Domini sincera charitate charissimo Patri
HAISTULPHO archiepiscopo, RABANUS indignus presbyter
aeternae pacis in Christo optat salutem.
Memor illius praecepti quod per vas sibi aptum
olim Sapientia protulit, dicens: In tota anima tua
time Deum, et sacerdotes ejus sanctifica; datum brachiorum
tuorum et sacrificium sanctificationis offeres
initia sanctorum [(Eccli. VII)]
, decrevi, sancte Pater,
opus quod, divina gratia largiente, in expositionem
sancti Evangelii secundum Matthaeum, non sine labore
tamen, confeceram, tuae sanctitati dirigere,
ut tuo sancto examine probatum, si dignum judicaveris
ad legendum, fratribus sub tuo regimine constitutis
illud tradas; non quasi pernecessarium, cum

multi scriptores me in illo vestigio praecesserint,
sed quasi magis commodum, cum plurimorum sensus
ac sententias in unum contraxerim, ut lector pauperculus,
qui librorum copiam non habet, aut cui in
pluribus scrutari profundos sensus Patrum non licet,
saltem in isto sufficientiam suae indigentiae inveniat.
Plures enim fuere qui ante nos in Evangelium Matthaei
tractatus ediderunt: nam Origenis hinc viginti
duo [Viginti quinque], ut Hieronymus testis est,
exstant volumina et totidem ejusdem homiliae, commaticumque
interpretationis genus; et Theophili,
Antiochenae urbis episcopi, commentarii; Hippolyti
quoque martyris, et Theodori Heracleotae, Apollinaris