PL 115, col. 107

Istius egregii seriem percurre libelli,
Quem dictante Deo libuit depingere, lector,
Ut prosam reseret, nec non tibi mystica pandat;
Propellat nocuas, nocuoque ex corde tenebras,
Vitalesque legens crebro decerpere sensus,
Atque satis valeas mentis pinguescere fibras.
Historiae hic Genesis reserantur opuscula sacra.
Omnia quae pandunt grandaevi condita mundi
Scilicet aethereique poli, telluris aquaeque
Condidit, aethralique Deus qui regnat in arce.
Materia in species informi transtulit aptas,
Conspicuumque manet visu, et palpabile quidquid
Nostris, exceptumque quidem seu visibus atque
Cum socia Patris, virtute et Flaminis almi
Olim condiderat pariter ratione potenti.
Nam referunt etiam nostrae primordia vitae,
Cum hominem narrant paradisi in sede locatum,
Unde draco saevus detraxit lividus, atque
Tartaream sedem, vetitum quia tollere pomum
Ambro quin voluit, solus nec pertulit iram;
Sed genus humanum poenas, heu! sensit Averni,
Quod genuit totum proprio de femore lapsus
Hic sex annorum mansit per millia trusus,
Filius ille Dei donec descendit ab aula
Sumere nomen Adae voluit qui ac omnia membra
Solvit sic miserum miserans indigna ferendo;
Ut caperet plorans tandem coelestia regna,
Quae tacto poterat sine Christo perdere pomo.
Hic patriarcharum clarissima gesta leguntur,
Mystica quae nimium gravidis typicisque figuris
Signantur Christi, nostraeque et dona salutis,
Hic sacra nam sacrae cernuntur dyndima legis,
Atque evangelica salpix [leg. salpinx] typice intonat orbi.
Texitur eloquium sanctorum hinc purius auro,
Clarius argento, formosius undique electro,
Quod nobis pandit typice moderamina vitae.
Mystica depromit, promittit et alta polorum:
Dorica nam Hebraea fari, nec lingua Latina
Possunt, quae gremio retinet sacra iste libellus.
Ergo age jam calles rutilos discurre libenter,