PL 116, col. 98
Opuscula de praescientia et praedestinatione (Amulo Lugdunensis), J. P. Migne
homo ille. » Sic et de impiis Judaeis, praesciebat
sine dubio eorum impietatem futuram, de qua praedixit
in Psalmo: « Dederunt in escam meam fel, et
in siti mea potaverunt me aceto. » Praesciebat et
subsequentem ipsorum damnationem, de qua in eodem
Psalmo subjunxit: « Deleantur de libro viventium,
et cum justis non scribantur. » Sed in his,
et in omnibus iniquis, illud prius ex propria est
pravitate, istud sequens ex divina aequitate. Hoc
modo et de praedestinatione Dei omnino sentiendum
est quia in bonis praedestinavit, et ipsam eorum
bonitatem futuram ex dono gratiae suae, et pro eadem
bonitate aeternam ipsorum remunerationem, ut
ipsius dono fierent boni, ipsius dono essent remunerati.
Unde ait Apostolus: « Qui praedestinavit nos in
adoptionem filiorum per Jesum Christum in ipsum. »
Et alio loco: « Quos praescivit et praedestinavit
conformes fieri imaginis Filii sui. » Praedestinavit
utique electos suos, ut et nunc assumerentur
in adoptionem filiorum Dei per gratiam baptismi,
et in futuro efficiantur conformes imaginis
Filii Dei, per eamdem Dei gratiam secundum imaginem
ejus renovati et glorificati. Praedestinavit omnino,
ut et hi essent boni, non ex se, sed ex illo, et
illi beati, non per se, sed per illum. In utroque ergo
bona sua in eis et de eis futura praescivit et praedestinavit.
In malis vero et impiis, non praedestinavit
omnipotens Deus malitiam et impietatem, id est, ut
mali et impii essent, et aliud esse non possent: sed
quos praescivit et praevidit malos atque impios futuros
proprio vitio, ipse eos praedestinavit ad aeternam
damnationem justo judicio. Non quia aliud esse non
potuerunt, sed quia aliud esse noluerunt. Ipsi igitur
sibimetipsis exstiterunt causa perditionis: Deus autem
justus judex et ordinator justus ipsius damnationis.
Non enim praedestinavit injusta, sed justa.
Praedestinat tamen et coronas justis, et poenas injustis,
quia utrumque est justum. Quam justitiam ejus
commendans nobis Apostolus, ait: « Nunquid iniquus
Deus, qui infert iram? Absit. » Et quia modo
omnibus praerogat patientiam, ut convertantur ad
poenitentiam, et qui pereunt, suo contemptu et duritia
pereunt, quia tantam Dei patientiam contempserunt,
iterum alio loco dicit: « An divitias bonitatis
sine dubio eorum impietatem futuram, de qua praedixit
in Psalmo: « Dederunt in escam meam fel, et
in siti mea potaverunt me aceto. » Praesciebat et
subsequentem ipsorum damnationem, de qua in eodem
Psalmo subjunxit: « Deleantur de libro viventium,
et cum justis non scribantur. » Sed in his,
et in omnibus iniquis, illud prius ex propria est
pravitate, istud sequens ex divina aequitate. Hoc
modo et de praedestinatione Dei omnino sentiendum
est quia in bonis praedestinavit, et ipsam eorum
bonitatem futuram ex dono gratiae suae, et pro eadem
bonitate aeternam ipsorum remunerationem, ut
ipsius dono fierent boni, ipsius dono essent remunerati.
Unde ait Apostolus: « Qui praedestinavit nos in
adoptionem filiorum per Jesum Christum in ipsum. »
Et alio loco: « Quos praescivit et praedestinavit
conformes fieri imaginis Filii sui. » Praedestinavit
utique electos suos, ut et nunc assumerentur
in adoptionem filiorum Dei per gratiam baptismi,
et in futuro efficiantur conformes imaginis
Filii Dei, per eamdem Dei gratiam secundum imaginem
ejus renovati et glorificati. Praedestinavit omnino,
ut et hi essent boni, non ex se, sed ex illo, et
illi beati, non per se, sed per illum. In utroque ergo
bona sua in eis et de eis futura praescivit et praedestinavit.
In malis vero et impiis, non praedestinavit
omnipotens Deus malitiam et impietatem, id est, ut
mali et impii essent, et aliud esse non possent: sed
quos praescivit et praevidit malos atque impios futuros
proprio vitio, ipse eos praedestinavit ad aeternam
damnationem justo judicio. Non quia aliud esse non
potuerunt, sed quia aliud esse noluerunt. Ipsi igitur
sibimetipsis exstiterunt causa perditionis: Deus autem
justus judex et ordinator justus ipsius damnationis.
Non enim praedestinavit injusta, sed justa.
Praedestinat tamen et coronas justis, et poenas injustis,
quia utrumque est justum. Quam justitiam ejus
commendans nobis Apostolus, ait: « Nunquid iniquus
Deus, qui infert iram? Absit. » Et quia modo
omnibus praerogat patientiam, ut convertantur ad
poenitentiam, et qui pereunt, suo contemptu et duritia
pereunt, quia tantam Dei patientiam contempserunt,
iterum alio loco dicit: « An divitias bonitatis