PL 119, col. 73
Opuscula adversus Amalarium (Florus Lugdunensis), J. P. Migne
res, Domini est causa quam loquitur: digna certe,
quae a melioribus suggereretur, et idonea quae ad vestrum
jam olim judicium examinanda perferretur;
sed quoniam fortius clamare solent qui atrocius
vapulant, et qui maxima cogente indigentia importunius
postulant, miseratione potius quam indignatione
digni habentur: sit et mihi minimo sub vestra
pietate tutum ac liberum inter flagella vapulantis
Ecclesiae tristius vociferari, de cladibus ejus ac miseriis
conqueri, et a vobis paternae opis auxilium
deprecari.
2.
Idcirco enim ad vos, o domini et Patres beatissimi,
qui et dignitatis culmine, et fidei sinceritate, et
Dei timore, et scientiae probitate praecellitis, et
Lugdunensi Ecclesiae quidem familiarius obstricti
estis, querelam hanc potissimum credidi deferendam:
ut quanto plures divini muneris largitate
praeitis, tanto instantius et religiosius pro divinae
fidei et veritatis tuitione certetis; memores Spiritus
sancti per Salomonem talibus, quales Christi estis
gratia, proclamantis: Erue eos qui ducuntur ad
mortem, et qui trahuntur ad interitum liberare necesse
est [(Prov. XXIV, 11)]
. Si dixeris, vires non suppetunt,
qui inspector est cordis ipse intelligit, et
servatorem animae tuae nihil fallit, reddetque homini
juxta opera sua. Praecessit enim in praefata nuper
Ecclesia per praelatum ejus Amalarium error insanus
et vanus, fidei et veritatis inimicus, religioni et
saluti contrarius, quem primum quidem, aggregata
presbyterorum synodo, circumsedentibus omnibus,
et velut praeceptorem audientibus, viva voce conatus
est serere, imo tota intentione et studio per
totum triduum proponendo, exponendo, exigendo,
omnibus inculcavit et tradidit, quasi Novi Testamenti
minister tabulis cordis carnalibus cuncta
quae asserebat, indelebiliter vellet imprimere. Deinde
etiam magnum quemdam codicem quatuor voluminibus
diffusum, a se compositum atque digestum,
legendum transcribendumque tradidit, asserens eum
Officialem nuncupari, tanquam de sacris officiis
prudentissime et sufficientissime disputantem, qui
tantis vesaniis et erroribus confertus est, ut quibuslibet
etiam imperitis palam ridendus conspuendusque
videatur. Protulit quoque Antiphonarium
velut a se digestum atque correctum, cui talia ex
suo sensu inseruit, ut pro ejus impudenti audacia
frons legentis pudore ac rubore feriatur. Novissime
vero novum digessit volumen, et apud Lugdunum
ornate indui, ac vittis sericeis distingui fecit: quod
ad palatium ferens, vel principi, vel magistro consilii
dicitur oblaturus. In quo vere tam inepto eloquio,
tam absurdis sensibus, tam exquisitis et inauditis
phantasiis involvitur, ut putes eum lymphatico
more bacchari. Vocat hujus insulsissimae garrulitatis
librum, Embolim opusculorum suorum, et rectissime
omnino; est enim multiplicium errorum ejus
velut cameli gibbus procrescens ac redundans argumentum
[al., augmentum].
3.
De singulis autem pauca proponere, et vestrae
quae a melioribus suggereretur, et idonea quae ad vestrum
jam olim judicium examinanda perferretur;
sed quoniam fortius clamare solent qui atrocius
vapulant, et qui maxima cogente indigentia importunius
postulant, miseratione potius quam indignatione
digni habentur: sit et mihi minimo sub vestra
pietate tutum ac liberum inter flagella vapulantis
Ecclesiae tristius vociferari, de cladibus ejus ac miseriis
conqueri, et a vobis paternae opis auxilium
deprecari.
2.
Idcirco enim ad vos, o domini et Patres beatissimi,
qui et dignitatis culmine, et fidei sinceritate, et
Dei timore, et scientiae probitate praecellitis, et
Lugdunensi Ecclesiae quidem familiarius obstricti
estis, querelam hanc potissimum credidi deferendam:
ut quanto plures divini muneris largitate
praeitis, tanto instantius et religiosius pro divinae
fidei et veritatis tuitione certetis; memores Spiritus
sancti per Salomonem talibus, quales Christi estis
gratia, proclamantis: Erue eos qui ducuntur ad
mortem, et qui trahuntur ad interitum liberare necesse
est [(Prov. XXIV, 11)]
. Si dixeris, vires non suppetunt,
qui inspector est cordis ipse intelligit, et
servatorem animae tuae nihil fallit, reddetque homini
juxta opera sua. Praecessit enim in praefata nuper
Ecclesia per praelatum ejus Amalarium error insanus
et vanus, fidei et veritatis inimicus, religioni et
saluti contrarius, quem primum quidem, aggregata
presbyterorum synodo, circumsedentibus omnibus,
et velut praeceptorem audientibus, viva voce conatus
est serere, imo tota intentione et studio per
totum triduum proponendo, exponendo, exigendo,
omnibus inculcavit et tradidit, quasi Novi Testamenti
minister tabulis cordis carnalibus cuncta
quae asserebat, indelebiliter vellet imprimere. Deinde
etiam magnum quemdam codicem quatuor voluminibus
diffusum, a se compositum atque digestum,
legendum transcribendumque tradidit, asserens eum
Officialem nuncupari, tanquam de sacris officiis
prudentissime et sufficientissime disputantem, qui
tantis vesaniis et erroribus confertus est, ut quibuslibet
etiam imperitis palam ridendus conspuendusque
videatur. Protulit quoque Antiphonarium
velut a se digestum atque correctum, cui talia ex
suo sensu inseruit, ut pro ejus impudenti audacia
frons legentis pudore ac rubore feriatur. Novissime
vero novum digessit volumen, et apud Lugdunum
ornate indui, ac vittis sericeis distingui fecit: quod
ad palatium ferens, vel principi, vel magistro consilii
dicitur oblaturus. In quo vere tam inepto eloquio,
tam absurdis sensibus, tam exquisitis et inauditis
phantasiis involvitur, ut putes eum lymphatico
more bacchari. Vocat hujus insulsissimae garrulitatis
librum, Embolim opusculorum suorum, et rectissime
omnino; est enim multiplicium errorum ejus
velut cameli gibbus procrescens ac redundans argumentum
[al., augmentum].
3.
De singulis autem pauca proponere, et vestrae