PL 13, col. 99
Adversus Damasum libellus precum ad imperatores (Faustinus; Marcellinus), J. P
fratres sepelissent, non est passus idem Florentius
jacere eum illic, ubi indigna sepultura videretur:
sed transferens eum inde, sepeliit in basilica Martyris
Asterii, ubi in loco presbyteri qui juxta sepulturam
habent: hoc pio suo obsequio, in quantum
poterat, Damasi scelus a se facere contendebat
alienum.
XXIII.
Advertat tranquillitas vestra, si hoc fieri
vultis in Romano imperio adversus sanctos et fideles,
ab his qui praevaricatores sunt; nonne metus
est, ne sanguis fidelium Romanum gravet imperium?
Nam idem Damasus, accepta auctoritate
regali, etiam alios catholicos presbyteros, nec
non et laicos insecutus, misit in exsilium, perorans
hoc ipsum per gentiles scholasticos, faventibus
sibi judicibus: cum utique vestrae constitutiones
adversus haereticos decretae sint, non adversus catholicos,
et tales catholicos, qui fidem integram
nec sub haereticis imperatoribus reliquerunt, et quidem
gravia multa perpessi. Sed et nuper tentavit
graviter persequi beatissimum Ephesium episcopum,
sanctae fidei aemulatione ferventem, ordinatum intaminatae
plebi Romanae a constantissimo episcopo
Taorgio, et ipso illibatae fidei viro, sub invidia falsi
impositi cognomenti, per suos defensores interpellans
judicem Bassum, quasi adversus Luciferianos.
Sed Bassus, olim catholicam fidem venerans, sciebat
in Lucifero nullam haereseos fuisse pravitatem;
quippe quem et bene noverat pro fide catholica decem
annos exsilia fuisse perpessum, et pro constantiae
suae integritate repulit accusationes Damasi,
negans se facturum, ut homines catholicos et integrae
fidei viros insequeretur: dicens maxime quod
ipsae constitutiones imperatorum contra haereticos
solummodo promulgatae videantur, non contra hos
qui sanctissimam fidem sine saeculi ambitione conservant.
XXIV.
Et tunc primum erubuit Damasus, quod
inventus est judex, qui solus imperialia scripta piissime
interpretans tueretur. Nam et hoc ipsum necessarium
est, ut falsi cognomenti discutiamus invidiam,
qua nos jactant esse Luciferianos. Quis nesciat
illius cognomentum tribui sectatoribus, cujus
et nova aliqua doctrina transmissa est ad discipulos
ex auctoritate magisterii? Sed nobis Christus magister
est: illius doctrinam sequimur, atque ideo cognomenti
illius sacra appellatione censemur: ut non
aliud jure dici debeamus quam Christiani, qui nec
aliud sequimur, quam quod Christus per Apostolos
docuit. Haereses autem ideo hominum appellationibus
denotatae sunt, quia et hominum commenta tradiderunt.
Perdit enim in se Christiani nominis appellationem,
qui Christi non sequitur disciplinam.
Dicant nunc quid Lucifer novum docuerit, quod
non ex Christi magisterio traditum est, quod non
ab Apostolis discipulis Salvatoris transmissum est in
posteros. Et bene, quod libros scripsit ad Constantium,
jacere eum illic, ubi indigna sepultura videretur:
sed transferens eum inde, sepeliit in basilica Martyris
Asterii, ubi in loco presbyteri qui juxta sepulturam
habent: hoc pio suo obsequio, in quantum
poterat, Damasi scelus a se facere contendebat
alienum.
XXIII.
Advertat tranquillitas vestra, si hoc fieri
vultis in Romano imperio adversus sanctos et fideles,
ab his qui praevaricatores sunt; nonne metus
est, ne sanguis fidelium Romanum gravet imperium?
Nam idem Damasus, accepta auctoritate
regali, etiam alios catholicos presbyteros, nec
non et laicos insecutus, misit in exsilium, perorans
hoc ipsum per gentiles scholasticos, faventibus
sibi judicibus: cum utique vestrae constitutiones
adversus haereticos decretae sint, non adversus catholicos,
et tales catholicos, qui fidem integram
nec sub haereticis imperatoribus reliquerunt, et quidem
gravia multa perpessi. Sed et nuper tentavit
graviter persequi beatissimum Ephesium episcopum,
sanctae fidei aemulatione ferventem, ordinatum intaminatae
plebi Romanae a constantissimo episcopo
Taorgio, et ipso illibatae fidei viro, sub invidia falsi
impositi cognomenti, per suos defensores interpellans
judicem Bassum, quasi adversus Luciferianos.
Sed Bassus, olim catholicam fidem venerans, sciebat
in Lucifero nullam haereseos fuisse pravitatem;
quippe quem et bene noverat pro fide catholica decem
annos exsilia fuisse perpessum, et pro constantiae
suae integritate repulit accusationes Damasi,
negans se facturum, ut homines catholicos et integrae
fidei viros insequeretur: dicens maxime quod
ipsae constitutiones imperatorum contra haereticos
solummodo promulgatae videantur, non contra hos
qui sanctissimam fidem sine saeculi ambitione conservant.
XXIV.
Et tunc primum erubuit Damasus, quod
inventus est judex, qui solus imperialia scripta piissime
interpretans tueretur. Nam et hoc ipsum necessarium
est, ut falsi cognomenti discutiamus invidiam,
qua nos jactant esse Luciferianos. Quis nesciat
illius cognomentum tribui sectatoribus, cujus
et nova aliqua doctrina transmissa est ad discipulos
ex auctoritate magisterii? Sed nobis Christus magister
est: illius doctrinam sequimur, atque ideo cognomenti
illius sacra appellatione censemur: ut non
aliud jure dici debeamus quam Christiani, qui nec
aliud sequimur, quam quod Christus per Apostolos
docuit. Haereses autem ideo hominum appellationibus
denotatae sunt, quia et hominum commenta tradiderunt.
Perdit enim in se Christiani nominis appellationem,
qui Christi non sequitur disciplinam.
Dicant nunc quid Lucifer novum docuerit, quod
non ex Christi magisterio traditum est, quod non
ab Apostolis discipulis Salvatoris transmissum est in
posteros. Et bene, quod libros scripsit ad Constantium,