PL 132, col. 723
De bello Parisiaco (Abbo Sangermanensis), J. P. Migne
et in SS. Normannicis pag. 35, Jacobus Breulius
ad calcem Aimoini Paris. 1603, in fol., pag. 400;
Joannes de Bouchet in Originibus primae et secundae
stirpis regum Francorum, Paris. 1642 fol. Ultimus
Bouquetus in SS. Franc., tom. VIII, pag. 1 sqq.
editionem Pithoeanam iterum expressit, licet ipse
plurima verba certissime depravata conqueratur,
quae deficientibus codicibus manuscriptis emendari
ac sanari non possint. Asservabatur tamen unicus
isque authenticus Abbonis codex in bibliotheca monasterii
S. Germani a Pratis, cujus congregationis
membrum ipsum Bouquetum fuisse novimus, indeque
postea in bibliothecam regiam Parisiensem illatus
est. Cum igitur novae editioni accingerer, ante
omnia codicis illius in fata inquirere eumque iterum
Cunctorum Dei plasmatum extimus et conlevita
indignus ABBO, sincaere omnemque terrigenam
superantis igne dilectionis amplexando
fratri GOZLINO, quicquid in Christo utriusque vitae
manet jocunditatis.
Tuae admodum mihimet acceptissimae germanitatis
affectio sibimet dudum destinari crebro poposcit, ut
bellorum Parisiacae polis, praecellentissimi quoque
principis ab examine regni hucusque Odonis,
nostro genitum labore codicellum didicit, tam contigui
studiosa ingenioli quam fraterni insuper
non inmemor flagri. Eandem itaque ob gratiam
faustissime noveris germane, tibi hancce dirigi pagellam,
cum tam rara ne umquam penes me frustretur
petitio, tum solamine omnium apud lectorem
amicissimi, ut cara finetenus vice illam mittentis
fungatur; quin etiam a deviis prudenti dextera
relevetur. Numquam enim otio reficiendi
ob scolarum pluralitatem, cujus commoditati
ubique locorum vacaverim. Verum qui primum
fuerit prolata, constat adhuc sequens pagina membranis
semel tantum mutatis, post quoque, ceu
quopiam Foebo, tuo sagaci lustretur arbitrio. Denique
hujus aeliminata directionis causa, aequum
autumatur depromi geminas etiam opusculi inchoationis.
Quarum siquidem prima fuerit causa
exercitationis. Tunc etenim adhuc litteratoriae tyrunculus
disciplinae, Maronis proscindebam aeglogas.
Altera vero mansuri aliarum tutoribus urbium
exempli. Caeterum tam tuae quam reliquorum
quidem lectorum almae charitati non istud metricae
conplecti volumen, quod vates taxer,
ad calcem Aimoini Paris. 1603, in fol., pag. 400;
Joannes de Bouchet in Originibus primae et secundae
stirpis regum Francorum, Paris. 1642 fol. Ultimus
Bouquetus in SS. Franc., tom. VIII, pag. 1 sqq.
editionem Pithoeanam iterum expressit, licet ipse
plurima verba certissime depravata conqueratur,
quae deficientibus codicibus manuscriptis emendari
ac sanari non possint. Asservabatur tamen unicus
isque authenticus Abbonis codex in bibliotheca monasterii
S. Germani a Pratis, cujus congregationis
membrum ipsum Bouquetum fuisse novimus, indeque
postea in bibliothecam regiam Parisiensem illatus
est. Cum igitur novae editioni accingerer, ante
omnia codicis illius in fata inquirere eumque iterum
Cunctorum Dei plasmatum extimus et conlevita
indignus ABBO, sincaere omnemque terrigenam
superantis igne dilectionis amplexando
fratri GOZLINO, quicquid in Christo utriusque vitae
manet jocunditatis.
Tuae admodum mihimet acceptissimae germanitatis
affectio sibimet dudum destinari crebro poposcit, ut
bellorum Parisiacae polis, praecellentissimi quoque
principis ab examine regni hucusque Odonis,
nostro genitum labore codicellum didicit, tam contigui
studiosa ingenioli quam fraterni insuper
non inmemor flagri. Eandem itaque ob gratiam
faustissime noveris germane, tibi hancce dirigi pagellam,
cum tam rara ne umquam penes me frustretur
petitio, tum solamine omnium apud lectorem
amicissimi, ut cara finetenus vice illam mittentis
fungatur; quin etiam a deviis prudenti dextera
relevetur. Numquam enim otio reficiendi
ob scolarum pluralitatem, cujus commoditati
ubique locorum vacaverim. Verum qui primum
fuerit prolata, constat adhuc sequens pagina membranis
semel tantum mutatis, post quoque, ceu
quopiam Foebo, tuo sagaci lustretur arbitrio. Denique
hujus aeliminata directionis causa, aequum
autumatur depromi geminas etiam opusculi inchoationis.
Quarum siquidem prima fuerit causa
exercitationis. Tunc etenim adhuc litteratoriae tyrunculus
disciplinae, Maronis proscindebam aeglogas.
Altera vero mansuri aliarum tutoribus urbium
exempli. Caeterum tam tuae quam reliquorum
quidem lectorum almae charitati non istud metricae
conplecti volumen, quod vates taxer,