PL 137, col. 100
Vita S. Ethelwoldi (Wolstanus Wintoniensis), J. P. Migne
populares quique satagunt a malo declinare, et bonum
facere, et humiliter Regi regum, Christo, colla
subdere: quatenus et monachi simul et laici sequentes
sancti Patris Adelwoldi vestigia, coelestis
regni sempiterna mereantur adipisci gaudia.
CAP. XL.--
Anno Dominicae incarnationis nongentesimo
octogesimo, renovata et constructa est ecclesia
Veteris coenobii, novem pontificibus eam solemniter et
cum magna gloria dedicantibus: quorum primi et praecipui
arcem tenebant Dunstanus archiepiscopus, et
ipse sanctus Adelwoldus episcopus, sub die XIII Kalendarum
Novembrium, in praesentia regis Adelredi,
et in conventu omnium pene ducum, abbatum,
comitum primorumque optimatum universae
gentis Anglorum, qui eamdem biduo cum omni
gaudio celebraverunt dedicationem: de qua et nos
in Domino congratulantes, hoc carmen cecinimus:
Praesul Adelwoldus sacro spiramine plenus.
Fecit ovans opera multa Deo placita.
Istius antiqui reparavit et atria templi
Moenibus excelsis culminibusque novis.
Partibus hoc Austri firmans et partibus Arcti,
Porticibus solidis arcubus et variis.
Addidit et plures sacris altaribus aedes,
Quae retinent dubium liminis introitum.
Quisquis ut ignotis haec deambulat atria plantis,
Nesciat unde meat, quove pedem referat.
Omni parte fores quia conspiciuntur apertae,
Nec patet ulla sibi semita certa viae.
Huc illucque vagos stans circumducit ocellos,
Attica dedalei tecta stupetque soli.
Certior adveniat donec sibi ductor, et ipsum
Ducat ad extremi limina vestibuli.
Hic secum mirans, cruce se consignat, et unde
Exeat attonito pectore scire nequit.
Sic constructa micat, sic et variata coruscat
Machina, quae veterem sustinet ecclesiam.
Quam Pater ille pius summa pietate refertus,
Nominis ad laudem celsitonantis heri
Fulcivit, texit, dotavit, eamque sacravit,
Et meruit templi solvere vota sui,
Regis Edelredi facie praesente modesti,
In regni solio qui superest hodie.
Illic pontifices aderant terni ter ovanter,
Complentes sanctum rite ministerium.
Quorum primus erat, vultu maturus et actu
Canitie nivens Dunstan et angelicus.
Hunc comitatus ovans Anglorum lucifer adstat,
Domnus Adelwoldus corde benignivolus.
Post alii septem, quorum hic sunt nomina scripta
Carmine versifico cum pede dactylico.
Elfstan, Edelgarus, rursumque Elfstanus et Aeswig
Aelfeh, Edelsinus, hic et Athulfus erat.
Et tandem decimus Poca venit episcopus illuc,
Nulla laboris agens, pocula multa bibens.
Post alii plures aderant proceresque ducesque,
Gentis et Anglorum maxima pars comitum.
facere, et humiliter Regi regum, Christo, colla
subdere: quatenus et monachi simul et laici sequentes
sancti Patris Adelwoldi vestigia, coelestis
regni sempiterna mereantur adipisci gaudia.
CAP. XL.--
Anno Dominicae incarnationis nongentesimo
octogesimo, renovata et constructa est ecclesia
Veteris coenobii, novem pontificibus eam solemniter et
cum magna gloria dedicantibus: quorum primi et praecipui
arcem tenebant Dunstanus archiepiscopus, et
ipse sanctus Adelwoldus episcopus, sub die XIII Kalendarum
Novembrium, in praesentia regis Adelredi,
et in conventu omnium pene ducum, abbatum,
comitum primorumque optimatum universae
gentis Anglorum, qui eamdem biduo cum omni
gaudio celebraverunt dedicationem: de qua et nos
in Domino congratulantes, hoc carmen cecinimus:
Praesul Adelwoldus sacro spiramine plenus.
Fecit ovans opera multa Deo placita.
Istius antiqui reparavit et atria templi
Moenibus excelsis culminibusque novis.
Partibus hoc Austri firmans et partibus Arcti,
Porticibus solidis arcubus et variis.
Addidit et plures sacris altaribus aedes,
Quae retinent dubium liminis introitum.
Quisquis ut ignotis haec deambulat atria plantis,
Nesciat unde meat, quove pedem referat.
Omni parte fores quia conspiciuntur apertae,
Nec patet ulla sibi semita certa viae.
Huc illucque vagos stans circumducit ocellos,
Attica dedalei tecta stupetque soli.
Certior adveniat donec sibi ductor, et ipsum
Ducat ad extremi limina vestibuli.
Hic secum mirans, cruce se consignat, et unde
Exeat attonito pectore scire nequit.
Sic constructa micat, sic et variata coruscat
Machina, quae veterem sustinet ecclesiam.
Quam Pater ille pius summa pietate refertus,
Nominis ad laudem celsitonantis heri
Fulcivit, texit, dotavit, eamque sacravit,
Et meruit templi solvere vota sui,
Regis Edelredi facie praesente modesti,
In regni solio qui superest hodie.
Illic pontifices aderant terni ter ovanter,
Complentes sanctum rite ministerium.
Quorum primus erat, vultu maturus et actu
Canitie nivens Dunstan et angelicus.
Hunc comitatus ovans Anglorum lucifer adstat,
Domnus Adelwoldus corde benignivolus.
Post alii septem, quorum hic sunt nomina scripta
Carmine versifico cum pede dactylico.
Elfstan, Edelgarus, rursumque Elfstanus et Aeswig
Aelfeh, Edelsinus, hic et Athulfus erat.
Et tandem decimus Poca venit episcopus illuc,
Nulla laboris agens, pocula multa bibens.
Post alii plures aderant proceresque ducesque,
Gentis et Anglorum maxima pars comitum.