PL 139, col. 1121
Vita S. Landoaldi (Heregerius Lobiensis), J. P. Migne
itidem mandantes roboranda auctoritate, petistis
huic quam breviter inseri schedae. Nos autem
respirationi legentium vel auditorum consulentes
affectui, neve magni Domini magnifica in angustum
cogantur beneficia, dilatis sequentibus, sermonem
1.
Relaturi mira Domini cunctipotentis opera,
quibus dilectum sui nominis confessorem B. Landoaldum
sociosque ejus nostris in temporibus mirifice
dignatus est propalare, dignum remur nec superfluum
memorabilem translationis eorumdem sanctorum
praemittere jucunditatem, per quam et ipsorum
signorum enituerunt nonnulla, et locus vester
vel regio dignationis eorum meruit feliciter insigniri
praesentia. Igitur emenso dierum curriculo, cum
inexplicabilis aevi mortalis ita exigeret determinatio,
praefatus illustris Lantso, determinatus videlicet
praememorati possessor fundi, cunctis viventibus
commune debitum solvit, prolisque suae successionem
ejusdem possessionis haereditate destituit. Imperialis
autem serenitatis moderante clementia (quae,
laudabili devotionis voto, suapte natura benevolum
induxit animum, servorum Dei vilitatibus impendio
prospicere), eadem possessio, absque refragationis
obstaculo, vestrae potestatis relegata cessit ditioni,
praelatorum scilicet sanctorum praeelecti Christi militis
egregii confessoris Bavonis.
2.
Igitur quia sapiens semper agit sapienter, vestro
restitutam juri sagaci perlustrantes industria,
altiori intellexistis consilio, honorabile depositum
ejus ipsam praeponderare omnimodo, nec tam pretiosi
thesauri thecam eo loci tantillo occulendam
modio. Super qua re trutinata inter vos diu mutuae
collationis deliberatione, astipulante praeterea archipraesulum
et antistitum prudentiumque virorum
convenientia, ad vestri, praepollentioris videlicet,
eminentiam loci sanctorum cinerum transferri decrevistis
pignora. Sed inter iter agendum, dum videlicet
sanctae devotionis tandem celebraretur exsecutio,
sanctorumque pretiosissimae per non modicam
itineris intercapedinem transferrentur reliquiae,
contigit, ut par erat, plurimos finitimorum tam felicis
opinionis occupari rumore.
3.
Inter nonnullos itaque auditorum comperit
haec languida quaedam, quae aegritudinis depressa
pondere, lectuli detinebatur strato, ut non diebus
jam numerosis ab eo, nisi bajulata, exsurgeret. Sed
cum hac optabili auditi rumoris jucunditate in spem
bonam pariter erigitur, de destitutae salutis recuperatione
per sanctorum opitulationem fiducialiter
certioratur. Unde non cunctata, per unanimem sibi
collateralem, apparatum candelae munusculum sanctorum
meritis et praesentiae precatur celeriter exhiberi.
huic quam breviter inseri schedae. Nos autem
respirationi legentium vel auditorum consulentes
affectui, neve magni Domini magnifica in angustum
cogantur beneficia, dilatis sequentibus, sermonem
1.
Relaturi mira Domini cunctipotentis opera,
quibus dilectum sui nominis confessorem B. Landoaldum
sociosque ejus nostris in temporibus mirifice
dignatus est propalare, dignum remur nec superfluum
memorabilem translationis eorumdem sanctorum
praemittere jucunditatem, per quam et ipsorum
signorum enituerunt nonnulla, et locus vester
vel regio dignationis eorum meruit feliciter insigniri
praesentia. Igitur emenso dierum curriculo, cum
inexplicabilis aevi mortalis ita exigeret determinatio,
praefatus illustris Lantso, determinatus videlicet
praememorati possessor fundi, cunctis viventibus
commune debitum solvit, prolisque suae successionem
ejusdem possessionis haereditate destituit. Imperialis
autem serenitatis moderante clementia (quae,
laudabili devotionis voto, suapte natura benevolum
induxit animum, servorum Dei vilitatibus impendio
prospicere), eadem possessio, absque refragationis
obstaculo, vestrae potestatis relegata cessit ditioni,
praelatorum scilicet sanctorum praeelecti Christi militis
egregii confessoris Bavonis.
2.
Igitur quia sapiens semper agit sapienter, vestro
restitutam juri sagaci perlustrantes industria,
altiori intellexistis consilio, honorabile depositum
ejus ipsam praeponderare omnimodo, nec tam pretiosi
thesauri thecam eo loci tantillo occulendam
modio. Super qua re trutinata inter vos diu mutuae
collationis deliberatione, astipulante praeterea archipraesulum
et antistitum prudentiumque virorum
convenientia, ad vestri, praepollentioris videlicet,
eminentiam loci sanctorum cinerum transferri decrevistis
pignora. Sed inter iter agendum, dum videlicet
sanctae devotionis tandem celebraretur exsecutio,
sanctorumque pretiosissimae per non modicam
itineris intercapedinem transferrentur reliquiae,
contigit, ut par erat, plurimos finitimorum tam felicis
opinionis occupari rumore.
3.
Inter nonnullos itaque auditorum comperit
haec languida quaedam, quae aegritudinis depressa
pondere, lectuli detinebatur strato, ut non diebus
jam numerosis ab eo, nisi bajulata, exsurgeret. Sed
cum hac optabili auditi rumoris jucunditate in spem
bonam pariter erigitur, de destitutae salutis recuperatione
per sanctorum opitulationem fiducialiter
certioratur. Unde non cunctata, per unanimem sibi
collateralem, apparatum candelae munusculum sanctorum
meritis et praesentiae precatur celeriter exhiberi.